Αν είχε ομάδα ο Εφραίμ

Να γυρίσουμε 30 χρόνια και κάτι ψιλά πίσω. Γενάρης μήνας. Και πίνουμε καφέ μ’ έναν πρόεδρο ομάδας Α’ Εθνικής. Ξαφνικά διακόπτει τη συζήτηση που είχαμε και μου λέει:

-Έχε υπόψη σου ότι την τελευταία αγωνιστική παίζουμε (πχ) με τον Απόλλωνα εντός έδρας.

-Και τι μου το λες εμένα;

-Στο λέω γιατί στον Απόλλωνα παίζει (πχ) ο Παπαδόπουλος. Αυτός που μένει απέναντι από το σπίτι σου. Αν έχουνε σωθεί, θα του πεις μια κουβέντα. Στο λέω από τώρα.

Οι παράγοντες στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν τρέχουνε να βρούνε την άκρη την τελευταία στιγμή. Κάνουν από νωρίς τα κουμάντα τους. Αξιοποιώντας και την τελευταία λεπτομέρεια, που μπορεί να τους φανεί χρήσιμη. Αν βέβαια φτάσει ο κόμπος στο χτένι, όπως στην προκειμένη περίπτωση που πέντε ομάδες είναι μεταξύ ζωής και θανάτου, τρέχουνε με χίλια όποιος προλάβει πρώτος.

Ο μοναδικός από τους πέντε λέγαμε που δεν έχει να σκεφτεί ή να κάνει τίποτα είναι ο Βελλής. Θα πάει ο Απόλλωνας στο Καραϊσκάκης θα εξαντλήσει τις όποιες (αγωνιστικές) πιθανότητες του και να περιμένει να δει τι θα γίνει σε Ξάνθη και Βέροια. Αν δηλαδή κάποιος από Παναθηναϊκό και Αστέρα Τρίπολης δεν χάσει.

Όλοι οι άλλοι: Πανόπουλος, Αρβανιτίδης, Πλατανιάς και Πανιώνιος θα είναι στην μπρίζα. Και δεν χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις να ψάξεις εσύ να βρεις την άκρη. Σε βρίσκουνε μόνοι τους: πονηροί, παρολιτζίδες, αεριτζίδες: ότι δήθεν έχουν άκρη με τον τερματοφύλακα της αντίπαλης ομάδας. Ότι με τον σέντερ φορ ήτανε μαζί φαντάροι και μπορούνε να του πούνε δυο κουβέντες. Ότι ο βοηθός που ορίστηκε είναι μπατζανάκης του αδερφού της γυναίκας του. Ότι ο διαιτητής υπηρετεί σ’ αυτή την υπηρεσία και υπάρχει άκρη με τον προϊστάμενο του, που μπορεί να τον πιέσει.

Το τηλέφωνο δεν σταματάει να χτυπάει. Και πάντα στην άλλη γραμμή είναι κάποιος, που λέει ότι μπορεί να φανεί χρήσιμος και να τακτοποιήσει το παιχνίδι. Ποια από όλες τις περιπτώσεις να πιστέψεις εσύ, σαν παράγοντας και να δώσεις βάση; Τρελαίνεσαι. Κι ειδικότερα αυτή την εποχή που τα λεφτά είναι δύσκολα κι όλα τα παράσιτα της πιάτσας, ψάχνουνε να βρούνε το μεροκάματο με το ντουφέκι.

Σχετικές ιστορίες στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι αμέτρητες. Κατ’ αρχήν ο παράγοντας που θέλει το παιχνίδι, το ζητάει από τον συνάδελφο του: “πόσο κάνει το ματς;” Πληρώνει κι είναι 100/100 σίγουρος. Αν όμως ο άλλος δεν θέλει να το δώσει; ‘Σ΄αυτή την περίπτωση δεν λέει “όχι” με τη μια. Λέει “ναι”, αλλά ζητάει ένα υπέρογκο ποσό. Για να αρχίσει ο άλλος τα παζάρια και να τον τρενάρει από σήμερα σε αύριο.

Η εξήγηση είναι απλή: αν του έλεγε “όχι”, ο άλλος θα κοίταγε να τον τρυπήσει, πιάνοντας ποδοσφαιριστές. Έχοντας, όμως, το θέμα ανοιχτό και συνεχίζοντας τις συζητήσεις μέχρι την τελευταία στιγμή τον κοιμίζει. Κι όταν στο τέλος χαλάει η δουλειά, είναι αργά. Αυτά βέβαια τα ξέρει και ο άλλος και για αυτό ψάχνει παράλληλα να βρει την άκρη και με άλλους τρόπους.

Μια φορά ένας παράγοντας κλείνει ραντεβού με άλλους δύο συναδέλφους του από την τότε “ομάδα” της ΕΠΑΕ: “εγώ κινδυνεύω να πέσω. Στο δεύτερο γύρο έχω δύο παιχνίδια με εσάς στο τέλος. Αν έχετε σωθεί θα μου τα δώσετε; Αν μου πείτε ΟΚ, να κάνω τώρα τον Ιανουάριο δύο-τρεις μεταγραφές”.

Συμφωνούνε, δίνουνε τα χέρια και τους δίνει δύο-τρία εκατομμύρια δραχμές δανεικά στον καθένα σαν κάπαρο για τη συμφωνία. Αποτέλεσμα; Ενώ έχουν σωθεί τον κερδίζουν και οι δύο επειδή κινδύνευε να υποβιβαστεί τρίτος κολλητός τους φίλους. Γυρίσανε τα δανεικά πίσω, αλλά αυτός που υποβιβάστηκε στο παραπέντε δεν έδωσε εντολή να τους απαγάγουν και να τους τουλουμιάσουνε.

Κανένας παράγοντας δεν κάθεται φρόνημα όταν βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση. Και οι καλόγεροι του Άγιου Όρους να είχανε ομάδα με πρόεδρο τον Εφραίμ, αν επρόκειτο να υποβιβαστεί θα ψάχνανε να βρούνε την άκρη. Κι αυτό δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Να γυρίσουμε πίσω στον Νοέμβριο του 2000. Το ματς είναι Παναθηναϊκός-Γιουβέντους για το Τσάμπιονς Λιγκ. Αν η Γιουβέντους χάσει τερματίζει τρίτη στον όμιλο και τέλος. Δεν υπήρχε τότε η συνέχεια στο Γιουρόπα Λιγκ.

Η Γιουβέντους σερνότανε. Υπήρχει άνθρωπος, που προσπαθούσε να βρει άκρη με τους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Στα λεφτά, όπως έλεγε ο ίδιος, δεν υπήρχε όριο: “πες εσύ πόσα θέλεις και είμαστε ΟΚ”. Καθαρές εξηγήσεις όμως: “τα λεφτά θα τα κράταγε τρίτο πρόσωπο κοινής αποδοχής και θα τα έδινε μόνο σε περίπτωση πέναλτι. Ή κόκκινης κάρτας στο πρώτο εικοσάλεπτο. Όχι δηλαδή ότι “ο δικός μου τον άφησε, αλλά ο δικός σας δεν σκόραρε”. Με Ιταλούς έχεις να κάνεις. Με μαφία. Αποτέλεσμα; Άκρη δεν βρέθηκε και η Γιουβέντους έπαθε αυτό που φοβότανε. Έχασε με 3-1 κι έμεινε έξω από το κόλπο.