Αμα καείς από τον Σισέ, λατρεύεις τον Τοτσέ

Οι εποχές που “βαφτιζόταν” το κρέας, ψάρι στο ελληνικό ποδόσφαιρο, έχουν παρέλθει και άγνωστο είναι πότε θα επανέλθουν.

Το κοινό αρχίζει να καταλαβαίνει πως θα πορευτεί με ό,τι υπάρχει, διότι πολύ απλά δεν υπάρχουν πλέον οι δυνατότητες για περασμένα μεγαλεία.

Η ποιότητα στη Σούπερ Λιγκ, έχει πέσει, πλην ελάχιστων ομαδικών και ατομικών εξαιρέσεων, σε στάθμη που παραπέμπει σε άλλες βαλκανικές χώρες, πριν 4-5 χρόνια.

Η τηλεοπτική σύγκριση που γίνεται τα Σαββατοκύριακα από τον κόσμο, που παρακολουθεί παράλληλα ισπανικό, αγγλικό, ιταλικό, γερμανικό ακόμα και το πορτογαλικό πρωτάθλημα, παράλληλα με το ελληνικό, δεν έχει κανένα νόημα.

Στη Σούπερ Λιγκα, ήρθε η ώρα να γίνουν αφιερώματα στον Χοσέ Τοτσέ. Όχι επειδή ο Ισπανός άλλαξε το παιχνίδι του ή την ποιότητά του. Ο ίδιος παίκτης είναι με τις προδιαγραφές που πήγε στον Παναθηναϊκό από την Καρθαγένα. Φορ που η επίδοσή του μπορεί να φτάσει τα 12 με 15 γκολ το χρόνο, ομαδικός και χωρίς προβλήματα στη συμπεριφορά του. Ένας καλός παίκτης για το ελληνικό πρωτάθλημα δηλαδή…

Όταν όμως τελειώνουν οι φαντασιώσεις τύπου Σισέ, έρχεται η ώρα να εκτιμηθεί ο Τοτσέ που κάνει όσα ακριβώς έκανε από τη μέρα που ήρθε.

Ο Αντώνης Πετρόπουλος πάει να γίνει ο Φαν Πέρσι της ΑΕΚ. Ένας ποδοσφαιριστής “ζυμωμένος” στις υψηλές απαιτήσεις- και αδικημένος ίσως- είναι ικανός να πάρει την ομάδα του από το χέρι και να την βοηθήσει να μείνει στην κατηγορία. Ειδικά από τη στιγμή που οι συμπαίκτες του έχουν τον τρόπο να βάζουν τη μπάλα στην περιοχή, αυτός θα σκοράρει. Διότι το έχει… Άσχετα αν η πρώην ομάδα του ψάχνει επιθετικό. Αυτός λειτούργησε σωστά, ακούγοντας τη συμβουλή του Γιώργου Καραγκούνη. Πήγε σε μεγάλη ομάδα, έβαλε σε δεύτερη μοίρα τα λεφτά, θα παίζει βασικός και το καλοκαίρι θα διεκδικήσει την αξία του σε ένα νέο συμβόλαιο.

Στην Κέρκυρα, στον αγώνα με τον Αρη, ο Ανδρέας Τάτος, που δεν χώραγε ούτε σαν τρίτη αλλαγή στον πάγκο του Ολυμπιακού, ξεχώριζε σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα. Στο γήπεδο ήταν αυτός και όλοι οι άλλοι. Ένας ποδοσφαιριστής αρκεί για να αλλάξει η φυσιογνωμία μιας ομάδας.

Τη Skoda Ξάνθη την οδηγεί ο Ντιέ. Ένας καλός και πεπειραμένος παίκτης που αναφέρεται ως 35χρονος.

Στον Ολυμπιακό θα… εκτιμηθούν δεόντως και θα αποθεωθούν ο Ντιαγκιτέ και ο Πίνο, διότι ούτε τον Τοροσίδη, ούτε τον Μιραλάς τους χωρούσε το ελληνικό πρωτάθλημα.

Πριν περίπου τρια χρόνια, όταν ο Μάικλ Όουεν είχε μείνει χωρίς ομάδα, ανάρτησε το βιογραφικό του στο διαδίκτυο. Και βρήκε…

Οι καλοί παίκτες που αγωνίστηκαν ή αγωνίζονται στο ελληνικό πρωτάθλημα, δεν ανεβάζουν το βιογραφικό τους στο διαδίκτυο. Το δίνουν στους μάνατζέρς τους και εξασφαλίζουν επόμενη μέρα αλλού.

Η θητεία τους σε μεγάλες ομάδες, οι συμμετοχές τους σε ευρωπαϊκούς αγώνες και στην Εθνική, “εξαργυρώνονται”, σε άλλα πρωταθλήματα. Με κορυφαία περίπτωση αυτή του Καραγκούνη, που στα 35 του έκανε συμβόλαιο στην Πρέμιερ Λιγκ και… παίζει.

Δεν είναι παράξενο που ο Τοροσίδης πήγε στη Ρόμα, ούτε πως ο Σπυρόπουλος βρήκε θέση στη Κιέβο.

Το καλοκαίρι ο τελευταίος θα κλείσει την πόρτα και μην παραξενευτεί κανείς αν σ’ αυτούς που θα φύγουν είναι ο Τοτσέ, ο Πετρόπουλος ή ο Τάτος.

Η προσαρμογή είναι αναγκαία και στο κοινό, των εξεδρών και το τηλεοπτικό.

Μοντέλα που φτιάχτηκαν με συγκεκριμένη λογική με συνέχεια, όπως ο Αστέρας και ο Ατρόμητος, αντέχουν. Και θα αντέξουν όσο δεν ρίχνονται στο πυρ το εξώτερο παράγοντες σαν τον Σπανό, εξαιτίας μιας ήττας.

Δυνατότητα να διατηρούν φτασμένους παίκτες στα ρόστερ του έχουν ο Ολυμπιακός, με το μπόνους των “ευρωπαϊκών” χρημάτων και ίσως ο ΠΑΟΚ, αν συνεχιστεί απρόσκοπτα το πρόγραμμα της οργάνωσής του.

Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Οι ήρωες της Κυριακής, θα είναι αναγκαστικά αυτοί που πατάνε το χορτάρι. Οι γήινοι του ελληνικού ποδοσφαίρου και όχι εκείνοι που έφυγαν ή ήταν να έρθουν αλλά βρήκαν αλλού καλύτερα.