“Ακριβή” μου Ιππασία

Η Μαριάννα Κουρή είναι 21 χρονών. Όπως εκατομμύρια γυναίκες στην ηλικία της, σπουδάζει και κάνει αθλητισμό. Ή καλύτερα πρωταθλητισμό σε εποχές κρίσης.

Είναι πρωταθλήτρια στην ιππασία με πανελλήνιες νίκες στο ενεργητικό της. ” Το άθλημα της είναι η ιππασία;“, ρωτάει κάποιος. ” Εργοστάσιο θα έχει ο πατέρας της“, θα σπεύσει να απαντήσει.

Όχι, ο πατέρας της Μαριάννας δεν έχει εργοστάσιο. Όμως στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει την ιππασία με την Αθηνά Ωνάση. Για την ακρίβεια θεωρείται ακριβό χόμπι, ούτε καν ακριβό άθλημα όπως η ιστιοπλοΐα και το τένις. Τελικά είναι έτσι τα πράγματα;

Για τη Μαριάννα ξεκίνησαν όλα από το σχολείο ” από μικρή μου άρεσαν τα ζώα. Όταν μου είπε μια φίλη μου στο σχολείο πως ξεκίνησε να κάνει ιππασία, σαν παιδί άρχισα και εγώ να ζητάω από τους γονείς μου να με πάνε να δοκιμάσω. Πήγαινα στην έκτη δημοτικού όταν οι γονείς μου με πήγαν για πρώτη φορά σε έναν ιππικό όμιλο στη Βάρη. Η μια μέρα έγινε τρεις φορές την εβδομάδα και πλέον βρίσκομαι στον όμιλο καθημερινά“.

Έτσι δεν ξεκινήσαμε όλοι να κάνουμε ένα άθλημα; Και όσο περνούσε ο καιρός και… ανεβαίναμε επίπεδο δηλαδή ή να κερδίζουμε ζώνες ή να παίζουμε με μεγαλύτερα παιδιά και καλύτερους από εμάς, αυξάνονταν και οι απαιτήσεις. Παπούτσια, φόρμες, κράνη, γάντια, ρακέτες κτλ. Όλοι έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση.

” Ξεκίνησα από το ντρεσάζ (σ.σ. ιππική δεξιοτεχνία δηλαδή το αγώνισμα που τα άλογα “χορεύουν” στη μουσική). Είναι πολύ όμορφο αγώνισμα, όμως έχει μεγάλες τεχνικές δυσκολίες. Θεωρείται κάπως βαρετό και η προσέλευση του κόσμου είναι μικρή. Το ντρεσάζ έχει ενδιαφέρον σε υψηλό επίπεδο. Έτσι το 2009 ξεκίνησα να κάνω υπερπήδηση εμποδίων. Είναι συναρπαστικά τα εμπόδια. Είναι αδρεναλίνη. Σιγά σιγά ξεκίνησα να κάνω αγώνες”, συνεχίζει η Μαριάννα.

Πέρασε δηλαδή από τον αθλητισμό στον πρωταθλητισμό. ” Τα μαθήματα δεν είναι ακριβά. Κάθε όμιλος έχει τα δικά του άλογα και μπορεί να ξεκινήσει ένα παιδί ή ακόμα και ένας ενήλικας. Παιδιά που οι οικογένειες τους έχουν σχέση με την ιππασία μπορούν να ξεκινήσουν και από έξι χρονών. Οι μικροί σε ηλικία ιππείς έχουν άγνοια κινδύνου. Η ιππασία δεν έχει ηλικία“.

Το κόστος ανεβαίνει όταν έρχονται οι αγώνες στο προσκήνιο: ” Δυστυχώς στην Ελλάδα είναι έτσι τα πράγματα που για να λάβεις μέρος σε αγώνες πρέπει να έχεις το δικό σου άλογο. Ο σταβλισμός του αλόγου κοστίζει αρκετά. Και πριν ξεσπάσει η κρίση δεν υπήρχαν πολλοί χορηγοί που να σε στηρίξουν οικονομικά. Πόσο μάλλον τώρα“.

Η ιππασία στη χώρα μας διαθέτει ίσως την καλύτερη ολυμπιακή εγκατάσταση από το 2004. Μόνιμες εγκαταστάσεις στο Μαρκόπουλο που εφάμιλλες τους υπάρχουν μόνο στις προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες στην ιππασία. ” Η ομοσπονδία μας (ΕΟΙ) τη συντηρεί όπως μπορεί, αλλά το κόστος είναι μεγάλο. Δεν επιτρέπεται ο σταβλισμός των αλόγων στο Μαρκόπουλο, κάτι που θα μας γλύτωνε από πολλά έξοδα. Προσφέραμε να πληρώσουμε για να έχουμε τα άλογα μας εκεί, τίποτα. (Το ιππικό κέντρο) ανοίγει μόνο για συγκεκριμένους αγώνες. Την πρώτη φορά που μπήκα στον αγωνιστικό χώρο, ένιωσα υπέροχα. Πάντως η ομοσπονδία μας παραχωρεί το κλειστό ιπποδρόμιο για προπόνηση, μια εξαιρετική κίνηση“.

Αγώνες υπερπήδησης εμποδίων στη χώρα μας γίνονται συχνά. Αρκετοί ιππικοί όμιλοι καλύπτουν τα έξοδα των αγώνων και έτσι διατηρείται “ζεστό” το άθλημα στη χώρα μας. Τελικά η κρίση έχει επηρεάσει το “χόμπι των πλουσίων”;

” Ναι και είναι ορατή η διαφορά”, απαντάει η Μαριάννα. ” Το 2010 οι συμμετοχές στην κατηγορία μου ήταν τουλάχιστον 100. Φέτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα υπήρχαν γύρω στις εξήντα. Η διαφορά είναι μεγάλη. Παλιότερα επιχειρηματίες όπως ο κ.Μυτιληναίος που έχει βοηθήσει το άθλημα, είχε δώσει άλογα σε αθλητές. Πλέον είναι ο καθένας μόνος του“.

Ή φέτος ή την επόμενη χρονιά η Μαριάννα θέλει να αγωνιστεί στο εξωτερικό. Στους Βαλκανικούς Αγώνες. Το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη θα ήταν οικονομικό αν ταξίδευε μόνη της. Χρειάζεται και το άλογο της ” Υπαρχει ένα σημαντικό κόστος σχετικά με τη μεταφορά των αλόγων. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Τα τελευταία χρόνια η ομοσπονδία καλύπτει τα έξοδα των τεσσάρων μελών της εθνικής ομάδας. Γίνονται δεκτές και τέσσερις συμμετοχές σε ατομικό επίπεδο. Τα έξοδα είναι πολλά, χρειάζομαι τον προπονητή μου και βέβαια τον σταβλίτη του ομίλου γιατί τα άλογα ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα“.

Κυρίως θα ήθελε να έχει την ευκαιρία να αγωνιστεί με τον 13χρονο Κόνορ. ” Είναι πραγματικά από τα πιο τρυφερά άλογα που έχω συναντήσει. Όποτε μπαίνω στο στάβλο στο Κορωπί, είναι το πρώτο που θα σηκώσει το κεφάλι του, το πρώτο που θα χλιμιντρίσει. Η συνεργασία με το άλογο είναι μοναδική. Νιώθεις πως σου δίνει τα πάντα. Σου δείχνει αγάπη με τον τρόπο του. Θα ήθελα να αποκτήσω ένα πιο νέο σε ηλικία άλογο για τους αγώνες, όμως είναι πραγματικά πολύ δύσκολο“.

Η Μαριάννα μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στην ιππασία και στο πανεπιστήμιο. Φοιτά στο Γεωπονικό πανεπιστήμιο στο τμήμα της γεωπονικής βιοτεχνολογίας. Όταν δεν βρίσκεται στον όμιλο, βρίσκεται στο γυμναστήριο.

Στις ταινίες βλέπουμε παχύσαρκους να ανεβαίνουν στα άλογα. Στην πραγματική ζωή τα πράγματα είναι διαφορετικά. ” Λένε πως τα κάνει όλα το άλογο. Αυτό δεν είναι σωστό. Δεν πρόκειται να αποδώσει η συνεργασία, αν δεν βρίσκεσαι εσύ στο ίδιο επίπεδο. Στην ιππασία γυμνάζεις τα πάντα, τους προσαγωγούς, τις γάμπες, τους κοιλιακούς. Πως θα κρατήσεις ένα ζώο 600 κιλών και να το οδηγήσεις εκεί που θέλεις. Απαιτείται άψογη φυσική κατάσταση“.

Η Μαριάννα κυνήγησε το όνειρο της. Να ιππεύσει ένα άλογο. Το χόμπι δεν έγινε επάγγελμα, αλλά τρόπος ζωής. Χρειάζεται αφοσίωση όπως καθετί

Και δεν είναι μόνο χόμπι, υπάρχει και η θεραπευτική ιππασία που βοηθάει παιδιά με ειδικές ανάγκες να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, να κοινωνικοποιηθούν, να μάθουν να συνεργάζονται, να μάθουν να χαμογελάνε και να αγαπούν τα ζώα. Αλλά το κεφάλαιο της θεραπευτικής ιππασίας θα το ανοίξουμε άλλη φορά

Το συμπέρασμα; Τελικά, δεν χρειάζεται να λέγεσαι Ωνάσης για να κάνεις ιππασία σε αυτή τη χώρα.