Αγαπήστε τον Άρη, δίχως όνειρα

Τελικά, ο χρόνος είναι όντως σχετικός. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από το διπλό απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Τότε που η ομάδα έλαμπε πίσω από τον ευρωπαϊκό της μανδύα, με ψεύτικα λαμπάκια που θάμπωναν τα πεινασμένα μάτια των φιλάθλων. Μοιάζει, όμως, σα να πέρασαν δύο αιώνες. Η νύχτα είναι, πλέον, τόσο βαθιά που φαντάζει αδύνατο να ξημερώσει.

Όντας ακέφαλος διοικητικά και κατατρεγμένος οικονομικά, ο Άρης θυμίζει καράβι που πορεύεται χωρίς πυξίδα και τρομάζει όσους πραγματικά τον αγαπάνε. Δηλαδή αυτούς που θα κληθούν να τον σώσουν από τα όνειρα όσων τον έφτασαν στο χείλος της καταστροφής.

Ένας εποικοδομητικός διασυρμός

Ορισμένες φορές, δεν αρκεί να γνωρίζεις την πραγματικότητα. Συνήθως, σε ξυπνάει από το λήθαργο ένα αναπάντεχο σοκ. Ένα χαστούκι που πληγώνει την αξιοπρέπειά σου και σε επαναφέρει στην τάξη. Αυτό το ηλεκτροσόκ προσέφερε ο Πανθρακικός στον Άρη.

Ήρθε οι ώρα να καταλάβουμε ότι οι ποδοσφαιριστές δεν είναι «νούμερα». Είναι άνθρωποι που έχουν συγκεκριμένες δυνατότητες και φοβούνται όλα αυτά που θα γίνουν γι’ αυτούς…χωρίς αυτούς. Ακριβώς σε αυτό το σημείο έγκειται η σημασία της ωριμότητας στην προσέγγιση των δυσκολιών.

Ο κόσμος οφείλει να αποδείξει ότι τους στηρίζει εμπράκτως, χωρίς να φορτώνει στις πλάτες τους τα λάθη των «άστεγων προκατόχων» τους. Ας μη γελιόμαστε: οι άναρθρες κραυγές επιδεινώνουν περαιτέρω τη δεινή κατάσταση της ομάδας.

Οι παίκτες δε φταίνε που βρίσκονται στον Άρη. Ο Άρης φταίει που δεν έχει καλύτερους παίκτες. Είναι, επομένως, ανώφελο να τους απαξιώνει την ίδια στιγμή απαιτεί αγωνιστική ανάκαμψη ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Πρέπει να γίνει άμεσα ουσιαστικός ενδοοικογενειακός διάλογος, με έμφαση στις ανάγκες των ποδοσφαιριστών και όχι στις προσδοκίες των οπαδών. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για την σωτηρία από την αγωνιστική κρίση: η ανοικοδόμηση της καταρρακωμένης ψυχολογίας των πρωταγωνιστών.

Τέρμα τα όνειρα

Ο Άρης βρίσκεται σε αδιέξοδο, γιατί αντάλλαξε «πολύτιμους λίθους» με «καθρεφτάκια». Την πάτησε, δηλαδή, όπως οι Ιθαγενείς στην Αμερική που ξεπούλησαν ολόκληρη την ιστορία τους στους Ευρωπαίους λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα τις χάντρες του Κολόμβου. Κι όλα αυτά στο βωμό ενός αόριστου ονείρου, που έσκασε όπως η φούσκα της νεοελληνικής οικονομίας.

Τώρα που έσβησε η ελπίδα, επιβάλλεται να αντιληφθούμε ότι το άπιαστο όνειρο δεν είναι αυτοσκοπός στη ζωή. Η ζωή είναι ταξίδι, είναι αγώνας, είναι καθημερινότητα, είναι κόπος, είναι καημός, είναι ενθουσιασμός, είναι απογοήτευση.

Όλα είναι όμορφα, αρκεί να είναι αληθινά. Γι΄ αυτό, αγαπήστε τον φετινό Άρη χωρίς να ζητάτε συναισθηματικά ανταλλάγματα. Δυστυχώς επτωχεύσαμεν…και τουλάχιστον αυτό δεν είναι ψέμα.

O Γιάννης Ιωαννίδης συνεργάζεται με το Sport24.gr και αρθρογραφεί στο overlap.gr