Αυτός που φωνάζει κι αυτός που κλαίει

Πριν κάτι μήνες ήταν που ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ιλ, είχε κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της Αμερικής. Κι είχε προαναγγείλει μάλιστα, πυρηνική επίθεση στην Καλιφόρνια και σε άλλους στόχους.

Δίνοντας στη δημοσιότητα φωτογραφίες από το “war room”. Μαζί με τους στρατηγούς του και στον παγκόσμιο χάρτη να διακρίνονται οι τροχιές των πυραύλων από τη Βόρεια Κορέα προς την Αμερική.

Βασικός εχθρός, βέβαια, της Βόρειας Κορέας είναι η Νότια. Με αυτήν συνορεύει άλλωστε. Όσο πιο μεγάλος, όμως, είναι ο αντίπαλός σου, μεγαλώνεις κι εσύ. Γι’ αυτό κι ο Κιμ Γιονγκ Ιλ στοχοποίησε, έστω και με το στόμα, την Αμερική. Έχοντας σαν έμμεσο, αλλά ουσιαστικό στόχο, τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση εντός των συνόρων.

Η Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη βέβαια, δεν πέφτει τόσο μακριά. Όσο δηλαδή η Πιονγκ Γιανγκ, η πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας, από την Ουάσινγκτον. Κατόπιν τούτου, ήταν πολύ πιο εύκολο για τον Ιβάν Σαββίδη να κηρύξει τον πόλεμο στο κράτος των Αθηνών. Και στους δύο πρωθυπουργούς του: τον κανονικό πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, και τον πρωθυπουργό του ποδοσφαίρου, Βαγγέλη Μαρινάκη. Παίζοντας κι αυτός ταυτόχρονα σε δύο ταμπλό: και τη δουλειά του να κάνει σε επιχειρηματικό και ποδοσφαιρικό επίπεδο, αλλά και να συσπειρώσει τον κόσμο του ΠΑΟΚ, που ενδεχόμενα μπορεί να χρειαστεί.

Πέρα από την πολιτική, λοιπόν, και στο ποδόσφαιρο ο εχθρός είναι η εύκολη λύση. Ένα χρόνο τώρα, ο Αλαφούζος στον Παναθηναϊκό, την έχει βγάλει με την Παράγκα, τη Συμμορία και την Εγκληματική Οργάνωση που λυμαίνονται το ελληνικό ποδόσφαιρο. Τη Σούπερλιγκ του Μώραλη και την ΕΠΟ του Σαρρή. Το καλύτερο άλλοθι. Και για την έκτη θέση που τερμάτισε ο Παναθηναϊκός στο πρωτάθλημα και για τη μη αδειοδότηση. Δεν φταίει δηλαδή ο Αλαφούζος που δεν πήρε άδεια για να παίξει στην Ευρώπη ο Παναθηναϊκός, αλλά η ΕΠΟ του Μαρινάκη. Κι αν δεν υπήρχε Μαρινάκης στο ποδόσφαιρο, ο Αλαφούζος θα έπρεπε να τον δημιουργήσει.

Με το χέρι στην τσέπη

Ο Σαββίδης από την πλευρά του, είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Από κάθε άποψη. Και σαν επιχειρηματικό μέγεθος και σαν χαρακτήρας. Ποτέ δεν έκρυψε ότι ο στρατηγικός του στόχος στην Ελλάδα είναι οι μπίζνες. Μια χρεοκοπημένη χώρα, άλλωστε, προσφέρεται για να βγάλεις λεφτά. Λέγεται ότι έχει ήδη βάλει 34 εκατομμύρια στον ΠΑΟΚ και η διάθεσή του είναι να βάζει συνέχεια το χέρι στην τσέπη.

Όταν μιλάει, όμως, νομίζεις ότι ακούς τον Αλαφούζο: ” Και η ομάδα της Μπαρτσελόνα να έρθει στην Ελλάδα, δεύτερη θα τερματίσει στο πρωτάθλημα“. Αυτή ήταν η πρώτη του κουβέντα όταν μίλησε για ποδόσφαιρο. Και στο ίδιο μοτίβο συνέχισε στην παρουσίαση του Στέφενς: ” Δεν γίνεται να κερδίζεις πάντα στο ποδόσφαιρο. Μόνο ο Μαρινάκης το καταφέρνει αυτό“.

Να το μαζέψουμε λοιπόν για να μην πολυλογούμε. Κανένας δεν λυπήθηκε αυτόν που κλαίει. Κανένας δεν φοβήθηκε τον φωνακλά που απειλεί. Δεν νομίζω, δηλαδή, ότι υπάρχει κάποιος που να πιστεύει, ότι στην Αμερική οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι σε διαρκή επιφυλακή για το ενδεχόμενο να κάνει ο Κιμ Γιονγκ Ιλ πράξη την πυρηνική του απειλή. Σοβαροί να είμαστε.

Θα πρέπει ωστόσο να πούμε, ότι δεν είναι ίδια τα μεγέθη. Δεν είναι μικρός και ασήμαντος -σαν τη Βόρεια Κορέα- ο ΠΑΟΚ. Ποδοσφαιρικά έχει τη δυναμική να εξελιχθεί σαν τον Νο2 πόλο. Να γίνει δηλαδή η ελληνική Μίλαν, απέναντι στην ποδοσφαιρική πρωτεύουσα. Εκφράζοντας όχι μόνο τη Θεσσαλονίκη, αλλά ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα. Αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλος ηγέτης. Αυτός που θα εκμεταλλευθεί αυτήν την τεράστια δυναμική.

Μια γραπτή δήλωση

Υπάρχει το πρόσφατο και ζωντανό παράδειγμα της ΑΕΚ. Τι ήταν η ΑΕΚ πριν δύο μήνες; Τίποτα. Σήμερα, παρά το γεγονός ότι είναι στη Γ’ Εθνική, η ενεργοποίηση του Μελισσανίδη έχει ανοίξει ορίζοντες και προοπτικές. Κι όχι στα λόγια, αφού ο Νο1 στόχος είναι το γήπεδο. Και με τον Γ. Σγουρό, μάλιστα, να τρέχει πρώτος και καλύτερος να καταθέτει τον οβολό της Περιφέρειας (του Δημοσίου δηλαδή), ύψους 20.000.000 ευρώ. Χωρίς, μέχρι τώρα, ο Μελισσανίδης να έχει ανοίξει το στόμα του ούτε μια φορά. Μια γραπτή δήλωση έχει κάνει μόνο και στον πληθυντικό μάλιστα.

Ξαναλέμε λοιπόν ότι κανείς δεν φοβήθηκε αυτόν που φωνάζει και κανείς δεν λυπήθηκε αυτόν που κλαίει. Σαφώς εδώ και τρία χρόνια ο Νο1 ισχυρός στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Και σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και στην επιρροή που ασκεί, και η οποία εύλογα προκαλεί δυσαρέσκεια. Κι είναι Νο1 ο Ολυμπιακός, χωρίς να υπάρχει δεύτερος.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει τους δικούς του άγραφους νόμους και κανόνες. Ο Κόκκαλης ασχολήθηκε με την ΕΠΟ κι έριξε τον Τριβέλα του Βαρδινογιάννη. Ο Πατέρας έριξε στη συνέχεια τον Γκαγκάτση κι ο Μαρινάκης τον Πιλάβιο. Ήδη τα ρεπορτάζ αναφέρουν, ότι ο Μελισσανίδης θέλει να κάνει τη δικιά του κάθαρση και να ρίξει τον Σαρρή. Έτσι παίζεται το παιχνίδι στην Ελλάδα. Και κατά σύμπτωση, εδώ και τριάντα χρόνια τουλάχιστον, ελέγχει την ΕΠΟ, παίρνει σε μεγάλο βαθμό και τα πρωταθλήματα.

Σ’ αυτό το πρωτάθλημα ήρθε να βάλει λεφτά ο Σαββίδης. Το ήξερε. Δεν το έμαθε χθες. Και για να τα λέμε όλα, κανείς δεν έχει πειράξει τον ΠΑΟΚ μέχρι τώρα. Ο χρόνος, λοιπόν, θα δείξει αν θα πάει να αλλάξει το ποδόσφαιρο, να το βελτιώσει ή να το κάνει ακόμα χειρότερο. Με τα κλάματα και τις φωνές, είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται να κάνει τίποτα