Αφού δεν “σκότωσαν” τον Ολυμπιακό όταν μπορούσαν, τώρα θα υποστούν τις συνέπειες

Την είχε σημαδέψει την Λεβερκούζεν ο Ολυμπιακός, ήταν η μεγάλη του ευκαιρία να πλασαριστεί σε κατάσταση πρόκρισης. Του πήρε μόλις δύο λεπτά, να πείσει και τον κόσμο του, να πιστέψει στην ευρωπαϊκή συνέχεια, θα είναι τεράστια επιτυχία για τους ερυθρόλευκους να συνεχίσουν στις 24 κορυφαίες ομάδες του Champions League.

Ο Κοστίνια βρέθηκε στο σωστό σημείο, αξιοποίησε το κόρνερ του Ροντινέι. Αυτό ακριβώς χρειαζόταν η ομάδα του Μεντιλίμπαρ, μια σπίθα. Η πίεση πέρασε αμέσως στην πλευρά των Γερμανών, αυτοί έπρεπε να αλλάξουν τα δεδομένα, αυτοί κυνηγούσαν στο σκορ, σχεδόν με τη σέντρα του παιχνιδιού.

Οι Πειραιώτες βρήκαν απέναντί τους μια πανάκριβη ομάδα, αλλά ο προπονητής που έχουν στην άκρη του πάγκου, απαγορεύει τέτοιου είδους συγκρίσεις. Το γήπεδο είναι ο καθρέφτης, εκεί ξεχωρίζουν οι πρωταγωνιστές από τους κομπάρσους, εκεί οι διαφορές μικραίνουν, ανατρέπονται. Ο Ολυμπιακός έπαιξε σαν ομάδα Champions League, με καθαρό πλάνο και στόχευση, με συγκεκριμένες ιδέες, όλα υπολογισμένα. Μόνο αυτός ο δρόμος φέρνει αποτελέσματα στο… σεντόνι, το ξέρουμε, το έχουμε εμπεδώσει.

Θα το γράφω μέχρι να ανατείλει ο ήλιος από την δύση, ο τρόπος που πιέζει η ομάδα του Μεντιλίμπαρ, είναι για σεμινάριο. Και πολλές φορές είναι διαφορετικός, ανάλογα με τον αντίπαλο και τις αδυναμίες του. Όλες οι κινήσεις συγκεκριμένες, καμία αναρχία, καμία προσωπική πρωτοβουλία εκτός πλάνου, όλες οι κατάλληλες γωνίες για να κοπεί η κυκλοφορία προς τον άξονα.

Η κλάση του Τζολάκη και η ευκαιρία του Ολυμπιακού

Η Λεβερκούζεν αναγκάστηκε να παίξει παράλληλα τόσες φορές, η μπάλα περνούσε μπροστά από την εστία. Όλα όσα προκαλούν… ασφυξία και αναστάτωση σε μια άμυνα. Κι όταν η γερμανική ομάδα αδυνατούσε να χτίσει από χαμηλά μέτρα, στο άμεσο παιχνίδι της, αναλάμβαναν δράση οι Ρέτσος και Πιρόλα, έβγαιναν σχεδόν πάντα πρώτοι πάνω στην μπάλα, καθάριζαν τις φάσεις. Άριστη συνεργασία για το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, ουσία σε κάθε κίνηση, σε κάθε επέμβαση.

Ναι, απείλησε η Λεβερκούζεν, δημιούργησε ευκαιρίες το σύνολο του Χιούλμαντ, χρειάστηκαν οι καίριες επεμβάσεις του Τζολάκη για να μείνει το 1-0. Ο Ροντινέι δεν ακολουθούσε τον Γκριμάλντο, όταν αυτός έκοβε διαγώνια προς τα μέσα, τον άφηνε να πάει πάνω σε Μουζακίτη και Έσε.

Αν έχανε την μπάλα ο Ισπανός παικταράς, ο Ολυμπιακός θα “χτυπούσε” από εκείνη την πλευρά, στο κενό που θα έμενε. Και αυτό ακριβώς συνέβη στο φινάλε του ημιχρόνου, ο Έσε (ίσως στο κορυφαίο του ματς με την ερυθρόλευκη) έπαιξε γρήγορα στον χώρο για τον Ροντινέι, αυτός με τη σειρά του, έβγαλε τον Ταρέμι φάτσα με το τέρμα, ο Ιρανός σήκωσε ξανά το Καραϊσκάκης στο πόδι.

Το μήνυμα είχε σταλεί, οι προϋποθέσεις για νίκη τεράστιες, διαχείριση χρειαζόταν η συνέχεια και έτσι κύλησαν τα πράγματα. Ο Τζολάκης πρόλαβε να μπλοκάρει και τον Σικ, ο ερυθρόλευκος κίπερ επέστρεψε σε δαιμονιώδη κατάσταση, τα βγάζει όλα, κάνει το τέρμα να μοιάζει με… κουμπότρυπα.

Είναι κλάση, δεν υπάρχει άλλος Έλληνας τερματοφύλακας με τα δικά του στοιχεία. Αυτά σπανίζουν και στην Ευρώπη γενικότερα, τα έχω σημειώσει κάμποσες φορές στο παρελθόν, τα θυμίζω ξανά, ειδικά σε αυτούς που έπεσαν να τον κατασπαράξουν, όταν πέρασε ντεφορμάρισμα. Ναι, αυτό που συμβαίνει σε όλους τους ποδοσφαιριστές, απλά στον τερματοφύλακα, φαίνεται περισσότερο.

Επιστρέφω στον Μεντιλίμπαρ και θέτω κομβικό ερώτημα: Θα στοιχημάτιζε κανείς στο 2-0, αν γνώριζε πως θα έμενε στον πάγκο ο Ποντένσε και θα έπαιζε στο δεξί άκρο ως μεσοεπιθετικός ο Ροντινέι; Για να μην πω κανείς, θα μείνω στο ελάχιστοι. Κι όμως, ο Βραζιλιάνος ήταν ο δημιουργός και των δύο γκολ, θυμήθηκε τα περσινά υψηλά στάνταρ, μία ακόμη δικαίωση του Βάσκου τεχνικού. Ο Ποντένσε δεν είναι στο 100%, κάτι που φάνηκε κόντρα στον ΠΑΟΚ. Χθες θα έπαιζε αλλαγή, μόνο αν το ματς στράβωνε. Δεν χρειάστηκε, κέρδος ήταν κι αυτό.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο 2-0, ο Μεντιλίμπαρ την κέρδισε την παρτίδα από τα… αποδυτήρια. Ο Ολυμπιακός από εκεί που ήταν χαμένος, άλλαξε την τύχη του και πλέον την ορίζει. Θα πάει στο Άμστερνταμ για την 3η σερί νίκη, όλοι το πιστεύουν, όλοι θα προετοιμαστούν για την τελική μάχη.

Τον Νοέμβριο αμέσως μετά το 1-1 με την Αϊντχόφεν, είχα σημειώσει πως είναι δύσκολο για τον Ολυμπιακό να κρύψει την απουσία 5 ετών από το Champions League. Τότε έμοιαζε απίθανο να φτάσουμε στα σημερινά δεδομένα. Από την στιγμή όμως που οι αντίπαλοι έχασαν την ευκαιρία να τον «σκοτώσουν», τώρα θα δουν την άλλη όψη του νομίσματος, θα υποστούν τις συνέπειες.