Αφεντικό ο Ολυμπιακός με τον Τζόζεφ του ΝΒΑ και τους συνήθεις υπόπτους

Ο Ολυμπιακός ήξερε ότι είναι φαβορί. Έπρεπε να το αποδείξει κιόλας, ενώπιον 12.000 φίλων του και απέναντι σε μια ομάδα που δεν είχε να χάσει τίποτε, γκρίνιαζε με το παραμικρό, έπαιξε όσο μπορούσε αλλά της ήταν λίγο δύσκολο να σταματήσει την “ερυθρόλευκη” ορμή, που οδήγησε στο 1-0. Αυτό ήταν το μοναδικό ζητούμενο εξαρχής.

Και αυτή είναι η ουσία των πλέι-οφ, όπου δεν μετράει το μπάσκετ που παίζεις, το θέαμα και οι φιοριτούρες, αλλά το πάθος, η αποφασιστικότητα και η προσήλωση στον στόχο. Οι πρωταθλητές Ελλάδας τα είχαν όλα συν την αντοχή, ακόμα και στο ξυλίκι που διάλεξε η σκληροτράχηλη Μονακό.

Τα παράσημα στα πρόσωπα του Κόρι Τζόζεφ, που μάτωσε μετά από μια βουτιά για να σώσει την μπάλα και έφυγε με ένα τσιρότο δίπλα στο δεξί του μάτι και τα τέσσερα ράμματα στη μύτη του Βεζένκοβ που δέχθηκε μια … καρατιά από τον Άλφα Ντιαλό, είναι οι αποδείξεις της θέλησης του Ολυμπιακού και της φλόγας για το πέμπτο σερί φάιναλ-φορ.

Το αγχωμένο ξεκίνημα του, ειδικά στο μακρινό σουτ (0/6 τρ, μέχρι να βάλει το πρώτο ο Φουρνιέ) λογικό εν μέρει, διαδέχθηκε σιγά-σιγά η ηρεμία, η άμυνα που εξανάγκασε τους Μονεγάσκους και σε ρεσιτάλ αστοχίας και η φανερή υπεροπλία, ειδικά μέσα στο ζωγραφιστό. Εκεί δέσποσε η μορφή του Νίκολα Μιλουτίνοβ, που τελείωσε το ματς με νταμπλ-νταμπλ (13π-10ρ) με ελάχιστες ενοχλήσεις από το δίδυμο των ψηλών της Μονακό (Τάις-Χέιζ).

Κι όταν έλειπε ο Σέρβος, υπήρχε ο Χολ, τα τρία κοψίματα του οποίου στο δεύτερο δεκάλεπτο, έγιναν η αφετηρία να έρθει ένα +10 στο τέλος της περιόδου και επί της ουσίας ο Ολυμπιακός να εδραιώσει την κυριαρχία του.

Μέσα στη ρακέτα έδρασε και ο Σάσα Βεζένκοβ, που αφήνοντας γρήγορα τη μπάλα από τα χέρια του έκοψε ουκ ολίγες φορές, εκμεταλλευόμενος τις ασίστ κυρίως του Γουόκαπ και σκοράροντας τους γνωστούς … εύκολους πόντους, χωρίς αντίπαλο. Ήταν και μια απάντηση του MVP της κανονικής περιόδου στην άμυνα του Μπλόσομγκέιμ που υποτίθεται ότι έχει πάρει τον αέρα του μίστερ 14 του Ολυμπιακού. Στην προκειμένη περίπτωση η άμυνα του Αμερικανού ήταν αέρας κοπανιστός.

Καθώς ο Ντόρσεϊ έβρισκε ρυθμό στην τρίτη περίοδο και ο Φουρνιέ στην τέταρτη, ο Ολυμπιακός δεν είχε κανένα πρόβλημα να σκοράρει 91 πόντους και να στείλει το μήνυμα στους Μονεγάσκους για το ποιος είναι το αφεντικό της σειράς.

Ο Μπαρτζώκας μοίρασε το χρόνο στη θέση “3” έχοντας Γουόρντ και ΜακΚίσικ στο πρώτο ημίχρονο και τον Παπανικολάου στα 15 λεπτά του δεύτερου μέρους, θέλοντας πάντα φρέσκα πόδια στο μαρκάρισμα των Οκόμπο, Ντιαλό, ακόμα και του Τζέιμς, όταν χρειάστηκε.

Ο Ολυμπιακός μετά την πρώτη περίοδο κυνήγησε στην άμυνα, πίεσε την μπάλα και η Μονακό τελείωσε το ματς 48.9% δίποντα και μόλις 14.3% τρίποντα. Στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα από το Πριγκιπάτο είχε 1/15!

Ο Τζόζεφ των Σπερς

Πάντα σε τέτοια κρίσιμα ματς ξεφυτρώνει συνήθως ένας παίκτης-κλειδί. Για τον Ολυμπιακό σε αυτό το πρώτο παιχνίδι εναντίον της Μονακό ήταν ο Κόρι Τζόζεφ. Ο Καναδός γκαρντ, που τέτοια εποχή πριν από 12 χρόνια ξεκινούσε την πορεία του με τους Σαν Αντόνιο Σπερς μέχρι την κατάκτηση του τίτλου στο ΝΒΑ. Τότε, στην τρίτη του σεζόν σαν επαγγελματίας, έδινε ανάσες στον Τόνι Πάρκερ παίζοντας σε 68 ματς της κανονικής περιόδου και άλλα 17 στα πλέι-οφ.

Ο Τζόζεφ έχει το δαχτυλίδι του πρωταθλητή και έμεινε στο ΝΒΑ άλλα 11 χρόνια, μετρώντας συνολικά σχεδόν 1.000 ματς (963 για την ακρίβεια) μέχρι να αποφασίσει ότι το μέλλον του βρισκόταν, πλέον, στην Ευρώπη.

Μετά το πέρασμά του από το Μονακό και τη μη πραγματοποίηση της μεταγραφής του στη “Ρόκα”, φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού. Ο Μπαρτζώκας δήλωσε μετά το ματς ότι κανείς δεν αμφέβαλε για την ποιότητα του. Κι όμως, τα σχόλια στο σόσιαλ-μίντια, έσταζαν από … αμφιβολίες, γιατί ο πολύπειρος γκαρντ δεν είχε την ανάλογη φυσική κατάσταση και κάνα δυο κιλά παραπάνω.

Αλλά ο Τζόζεφ ξέρει καντάρια μπάσκετ. Είναι παίκτης μπαρουτοκαπνισμένος και φυσικά όταν αρχίζουν τα πλέι-οφ είναι εμποτισμένος με τη νοοτροπία του ΝΒΑ. Στα πλέι-οφ τα δίνεις όλα, κάνεις βουτιές, μηδενίζεις τα λάθη σου και σκοράρεις ακόμα κι αν χρειαστεί ένας να … παραστήσει τον σέντερ, όπως δηλαδή έκανε σε μια φάση του πρώτου ημιχρόνου.

Ο 34χρονος άσος δεν έχει έρθει στην Ευρώπη για να κοροϊδέψει. Πάλεψε πολύ να βρει τον καλό του ρυθμό, να ακολουθήσει τους συμπαίκτες του σε φυσική κατάσταση και ενέργεια και κόντρα στη Μονακό ήταν σχεδόν τέλειος. Επιτέθηκε με το ξεκίνημα απέναντι στον Στραζέλ, έχασε μόλις ένα σουτ απ΄όσα επιχείρησε (2/3δ, 2/2τρ και 3/3β) μοίρασε 4 ασίστ και έδωσε ένα δυναμικό παρών και στα περίπου 19 λεπτά που αγωνίστηκε.

Αυτή τη φορά δεν είδαμε τον Τζόζεφ που αγκομαχούσε, έχανε τη μπάλα, δεν είχε ανάσες, αλλά τον παίκτη που το 2014 κέρδιζε τον τελευταίο τίτλο της δυναστείας των Σπερς.

Το 2-0 είναι… καλύτερο

Ο Ολυμπιακός έβαλε το πρώτο γκολ και ψάχνει να βρει το δεύτερο σε λιγότερο από 48 ώρες. Την Πέμπτη το βράδυ οι δυο ομάδες ξαναμπαίνουν στο παρκέ του ΣΕΦ, όπου και πάλι δεν θα πέφτει καρφίτσα. Προφανώς, μετά την πρώτη νίκη, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η Μονακό είναι σε θέση να πάρει τρία ματς. Αλλά επειδή στο μπάσκετ οι θεωρίες και τα στατιστικά υπάρχουν για να ανατρέπονται, το 2-0 την Πέμπτη το βράδυ, ουσιαστικά θα ανοίξει την ευθεία από το ΣΕΦ μέχρι την Σπύρου Λούη και το T-Center του ΟΑΚΑ.

Ο Μπαρτζώκας δεν θέλησε ούτε να θριαμβολογήσει, πολύ περισσότερο να επαναπαυτεί στην πρώτη νίκη. Σωστά προφύλαξε Γουορντ και Ντόρσεϊ από τους μικροτραυματισμούς τους και δήλωσε ότι περιμένει μια σκληρή μάχη και στον δεύτερο αγώνα. Ο Ολυμπιακός έχει το νου του, είναι σε φουλ ρυθμούς πλέι-οφ και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Πόσο μπορεί να τον απειλήσει η Μονακό; Με βάση τη λογική, ελάχιστα.

Αλλά όταν τελειώνει η λογική, πολλές φορές αρχίζει το μπάσκετ. Οι “ερυθρόλευκοι” δεν εφησυχάζουν, αντίθετα προετοιμάζονται να παίξουν ακόμα πιο δυνατά, ακόμα καλύτερα και ξέρουν ότι έτσι το φάιναλ-φορ θα τους έχει και φέτος ως συνδαιτημόνες με τις άλλες τρεις κορυφαίες ομάδες της σεζόν…