ΑΕΚ vs Πούλμαν, VAR και ο… Διαστημικός Σταθμός: Τελικό σκορ 0-4

Η ΑΕΚ πήγε στις Σέρρες με τις πληγές ακόμη ανοιχτές από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, εκεί όπου κατάφερε -με τρόπο που θα ζήλευε και ο Χουντίνι- να έχει απώλεια δύο βαθμών χωρίς να χάσει πραγματικά το παιχνίδι. Έχοντας λοιπόν νωπή την αίσθηση της αδικίας, εκείνης που δεν περνάει ούτε με χαμομήλι, ούτε με μισό λίτρο μπέρμπον, ούτε με ”πάμε παρακάτω” βρέθηκε μπροστά σε ένα σκηνικό απολύτως προβλέψιμο.

Μια ομάδα απέναντί της αποφασισμένη να καταθέσει ψυχή, σώμα και τάκλιν για να της κόψει βαθμούς, δείχνοντας ζήλο που σε άλλα παιχνίδια με μεγάλους της λίγκας δεν θυμόμαστε να είδαμε με την ίδια ένταση. Άλλωστε, δεν είναι ψέμα: το ματς αντιμετωπίστηκε από εκείνους ως ζωής και θανάτου, με τις Σέρρες να θυμίζουν έδρα που κρίνει τίτλους, αλλά με κιτρινόμαυρη απόχρωση.

Όταν το πούλμαν παρκάρει, το άγχος καραδοκεί

Σε τέτοια παιχνίδια, με ένα πούλμαν υπερμεγεθών διαστάσεων παρκαρισμένο μπροστά από την περιοχή, χωρίς την παραμικρή πρόθεση για δρομολόγια μπρος-πίσω παρά μόνο αριστερά-δεξιά, τα πράγματα είναι πάντα οριακά. Η ΑΕΚ είχε την μπάλα, είχε την κυκλοφορία, είχε και τη διάθεση, αλλά δεν είχε τον Γιόβιτς.

Δίχως τον Σέρβο φορ, ο Βάργκα και ο Ζίνι έμοιαζαν να μιλούν διαφορετικές διαλέκτους της ίδιας γλώσσας, ψάχνοντας συνεργασίες που δεν έβγαιναν εύκολα. Οι σέντρες έρχονταν σωρηδόν από δεξιά κι αριστερά, αλλά μέσα στην περιοχή η μπάλα έμοιαζε να χάνεται όπως πριν από τις ημέρες ηλεκτρονικής καταγραφής, όπως οι φάκελοι σε ατέλειωτα ράφια δημοσίων υπηρεσιών.

Το γρήγορο γκολ δεν ήρθε στο πρώτο 45λεπτο, δεν ήρθε ούτε όσο κυλούσε το πρώτο δεκάλεπτο του δεύτερου, ούτε καθώς το ρολόι άρχισε να κάνει βήματα γοργά προς τελευταίο μισάωρο, εκεί όπου οι ομάδες που θέλουν τη νίκη όσο τίποτα αρχίζουν να βιάζονται, να αγχώνονται και να θυμούνται ξαφνικά όλες τις χαμένες ευκαιρίες που δεν έκαναν. Είναι εκείνο το χρονικό σημείο που το ”θα μπει κάποια στιγμή” αρχίζει να γίνεται ‘μήπως τελικά δεν μπει;” και η γκέλα κλείνει το μάτι πονηρά.

Σε τέτοιες στιγμές, όμως, υπάρχει πάντα το Plan B. Οι στατικές φάσεις. Εκεί που λύνονται γόρδιοι δεσμοί, εκεί που τα σχέδια στο χορτάρι αντικαθίστανται από ένα καλό χτύπημα και σωστές τοποθετήσεις. Και η ΑΕΚ έχει την τύχη να διαθέτει τον Μαρίν.

Έναν παίκτη που μπορεί είτε να απειλήσει απευθείας είτε να φορέσει ποδιά σερβιτόρου υψηλής ακρίβειας και συνέπειας, όπως και έκανε. Σέρβιρε ιδανικά, ο Βάργκα βρέθηκε στο δεύτερο δοκάρι και το 0-1 γράφτηκε με τρόπο απλό, καθαρό και -κυρίως- απολύτως νόμιμο.

VAR-άρισμα, δικαίωση και η λογική αποκαθίσταται

Φυσικά, δεν γινόταν να μην ακολουθήσει το καθιερωμένο πεντάλεπτο όταν η ΑΕΚ σκοράρει, 5 τέτοια έχουν ακυρωθεί μόνο στον Γιόβιτς. Το πεντάλεπτο της ενδελεχής αναζήτησης του Φωτιά στο VAR να βρει κάτι μεμπτό, κάτι αόρατο, κάτι που ίσως φάνηκε μόνο σε κάμερα τοποθετημένη σε Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Ψάξιμο σε κάθε πιθανή και απίθανη λεπτομέρεια, με την ελπίδα ότι κάπως, κάπου, κάτι θα βρεθεί για να μην μετρήσει το γκολ. Δεν βρέθηκε τίποτα. Γιατί απλούστατα δεν υπήρχε τίποτα. Το γκολ ήταν πεντακάθαρο και, παρά τις προσπάθειες, μέτρησε κανονικά.

Από εκεί και πέρα το παιχνίδι μπήκε στη φυσική τάξη του. Η ΑΕΚ, ως η καλύτερη ομάδα στο γήπεδο, έκανε αυτό που όφειλε, διαχειρίστηκε την κατάσταση. Κράτησε το νερό στ’ αυλάκι, χωρίς πανικό, χωρίς υπερβολές, και σιγά-σιγά το άφησε να γίνει χείμαρρος. Το 0-1 έγινε 0-2, μετά 0-3 και κάπου εκεί το ματς είχε τελειώσει ουσιαστικά, απλώς χρειαζόταν να ολοκληρωθεί τυπικά μέχρι το τελικό 4-0.

Μια νίκη σπουδαίας σημασίας, όχι τόσο για το σκορ όσο για το πλαίσιο. Γιατί αν η ΑΕΚ άφηνε βαθμούς πίσω της απέναντι στον ουραγό της βαθμολογίας, θα μιλούσαμε για ένα τεράστιο πισωγύρισμα. Για απώλειες που, σε μια σεζόν γεμάτη από διαιτησίες απείρου κάλλους εις βάρος της, δεν θα αναπληρώνονταν εύκολα.

Αντί για μουρμούρα, πήρε αυτό που έπρεπε, συνέχισε την πορεία της στην προσπάθεια να παραμείνει ζωντανή στη μάχη για τις δύο πρώτες θέσεις μέχρι το τέλος. Και σε μια χρονιά σαν κι αυτή, το να κάνεις απλώς τα αυτονόητα αποδεικνύεται τελικά… άθλος!