ΑΕΚ: Το masterplan του Νίκολιτς, ο καθοδηγητής Μάνταλος και η αριθμητική που τρομάζει

Μετά το αποτέλεσμα του ΠΑΟΚ στη Λάρισα, η ΑΕΚ βρέθηκε μπροστά σε εκείνο το ύπουλο σταυροδρόμι που στο ελληνικό ποδόσφαιρο συνήθως γεννάει περισσότερο άγχος απ’ ό,τι ενθουσιασμό.

Ένα κεκλεισμένων των θυρών βράδυ στην Allwyn Arena, μια ευκαιρία να εκμεταλλευτείς γκέλα ανταγωνιστή και η κλασική ερώτηση που αιωρείται πάνω από τα κεφάλια όλων: θα το κάνεις ή θα λυγίσεις από την πίεση της ίδιας σου της προοπτικής; Η ΑΕΚ όχι απλώς δεν λύγισε, αλλά μπήκε στο γήπεδο με τη σιγουριά ομάδας που ήξερε ακριβώς τι θέλει να κάνει και, κυρίως, πώς να το κάνει.

Το masterplan που μπέρδεψε τους πάντες

Το σχέδιο φέρει καθαρή και φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Μάρκο Νίκολιτς. Όχι ένα γενικό “πάμε να πιέσουμε”, ούτε μια αφηρημένη υπεροχή κατοχής, αλλά μια μεθοδική, σχεδόν σχολαστική ανάπτυξη που από τα πρώτα λεπτά μπέρδεψε τον αντίπαλο. Επιθέσεις κατά κύματα, εναλλαγές θέσεων που δημιουργούσαν συνεχώς νέες γραμμές πάσας, υπεραριθμίες εκεί που θεωρητικά δεν υπήρχαν. Ο αντίπαλος έψαχνε να καταλάβει από πού του έρχονται και μέχρι να το βρει, είχε ήδη αργήσει.

Ακόμη και η επιλογή του Πέτρου Μάνταλου, σε μια βραδιά που υπήρχαν πολλά διαθέσιμα “καθαρά” εξτρέμ για να ανοίξουν το γήπεδο, αποδείχθηκε όχι απλώς λογική αλλά κομβική. Ο Μάνταλος δεν έπαιξε στα άκρα για να τρέξει στη γραμμή, συμμετείχε για να δώσει σκέψη, για να ενώσει άξονα και πτέρυγες και να γίνει ο κρυφός μηχανισμός πίσω από την εμφανή καταιγίδα.

Όταν μάλιστα χρειάστηκε, έγινε και ο πρωταγωνιστής με όλη τη σημασία της λέξης. Ασίστ με καθαρό μυαλό μετά από κλέψιμο στη μεσαία γραμμή, γκολ που δεν το λες απλώς ωραίο αλλά “μαγικό”, από αυτά που υπενθυμίζουν γιατί κάποιοι παίκτες επιβιώνουν σε όλες τις εποχές και σε όλες τις συνθήκες. Σε μια ομάδα που κατά διαστήματα έμοιαζε να λειτουργεί με τηλεπάθεια, ο Μάνταλος ήταν ο συντονιστής της ορχήστρας. Οι αλλαγές που ακολούθησαν δεν έγιναν για να διορθώσουν λάθη, αλλά για να ξεκουράσουν πρωταγωνιστές, δείγμα μιας ΑΕΚ που είχε φέρει το παιχνίδι εκεί που ήθελε πολύ πριν φτάσουμε στο τελευταίο σφύριγμα.

Απέναντι, ο Νίκος Παπαδόπουλος προσπάθησε να βρει αντίδοτο, να διαβάσει το μοτίβο και να χαλάσει τον ρυθμό. Δεν τα κατάφερε. Κι αν για ένα δεκαπεντάλεπτο η ΑΕΚ χαμήλωσε ταχύτητα και φλέρταρε με την ισοφάριση, για να σωθεί τελικά στην… τρίχα της ημιαυτόματης τεχνολογίας οφσάιντ, αυτό λειτούργησε περισσότερο ως υπενθύμιση ότι το ποδόσφαιρο δεν συγχωρεί την αφέλεια, παρά ως καμπανάκι ανησυχίας. Κατά τα λοιπά, ήταν μια βραδιά απόλυτης κυριαρχίας, μια νίκη κατά κράτος στη σκακιέρα της Νέας Φιλαδέλφειας.

Η αριθμητική που δίνει τίτλο

Το σημαντικότερο όμως δεν είναι η εικόνα ενός αγώνα. Είναι η συνολική εικόνα. Η ΑΕΚ έχει πάρει κεφάλι στη βαθμολογία, έχει δημιουργήσει μικρή αλλά υπαρκτή απόσταση και – κυρίως – έχει χτίσει μια πραγματικά εντυπωσιακή καταμέτρηση θετικών αποτελεσμάτων στο πρωτάθλημα υπό τις οδηγίες του Νίκολιτς.

Δεν μιλάμε για ένα τυχαίο σερί που ευνοήθηκε από συγκυρίες αλλά για μια σταθερή πορεία μιας ομάδας που ξέρει να παίρνει αυτό που πρέπει ακόμη κι όταν δεν παίζει στο απόλυτο όριο της έντασής της. Κι αν ολοκληρώσει την κανονική περίοδο με τέσσερις νίκες, η διαφορά θα μεγαλώσει μαθηματικά, είτε και από τους δύο διώκτες είτε από τον έναν, ανάλογα με το τι θα συμβεί στο ντέρμπι του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟΚ.

Μέσα σε όλα, έχει και τη γνώση ότι τα επερχόμενα play offs ενδέχεται να περιλαμβάνουν τον Παναθηναϊκός που, όσο κι αν ταλαντεύεται, παραμένει ικανός να παίξει στα ίσια κάθε ντέρμπι και να κόψει βαθμούς από όλους, όπως απέδειξε με το διπλό στο Φάληρο.

Σε αντίθεση με τον Λεβαδειακό, που δύσκολα θα άντεχε τη διαρκή πίεση των “μεγάλων καρχαριών” σε ένα μίνι πρωτάθλημα φωτιάς, ο Παναθηναϊκός μπορεί να διαμορφώσει ισορροπίες και να κρατήσει τη μάχη ανοιχτή μέχρι τέλους. Και ίσως, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, αυτό να λειτουργεί υπέρ μιας ΑΕΚ που δείχνει πλέον να αντλεί δύναμη από τα μεγάλα παιχνίδια.

Βήμα, βήμα όμως. Μπροστά υπάρχει ο Βόλος και μια εκδρομή που ενδέχεται να μετατραπεί σε κιτρινόμαυρη παράσταση με τουλάχιστον 15.000 φίλους στο πλευρό της ομάδας. Αν το έλεγες αυτό το περασμένο καλοκαίρι, θα ακουγόταν σαν καλοκαιρινό ανέκδοτο. Σήμερα ακούγεται σαν φυσική εξέλιξη. Γιατί αυτή η ΑΕΚ δεν μιλάει πια θεωρητικά για τίτλο, τον διεκδικεί με επιχειρήματα, με ποδόσφαιρο και με μια αριθμητική που όσο περνούν οι αγωνιστικές γίνεται όλο και πιο πειστική.

Και στο τέλος της ημέρας, όσο κι αν το ποδόσφαιρο αγαπά τις ανατροπές, σπάνια διαψεύδει μια ομάδα που ξέρει ακριβώς ποια είναι και πού θέλει να φτάσει.