ΑΕΚ: Το δικαίωμα στα όνειρα δεν απαγορεύεται, όμως η επιμονή στην αφέλεια τα σκοτώνει

Η ΑΕΚ βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία, έχοντας ήδη γράψει μια ευρωπαϊκή πορεία που κανείς δεν μπορούσε να προδικάσει όταν ξεκινούσε η σεζόν, όμως το βράδυ της ρεβάνς με την Τσέλιε ήρθε να υπενθυμίσει ηχηρό τρόπο ότι στο ποδόσφαιρο δεν συγχωρείται ούτε η παραμικρή χαλάρωση, ακόμη κι όταν το σκορ του πρώτου αγώνα μοιάζει να έχει κλειδώσει την πρόκριση.

Το 4-0 της Σλοβενίας δημιούργησε ένα πλαίσιο υπερβολικής σιγουριάς, που αποτυπώθηκε στο γήπεδο μέσα από μια εικόνα αδράνειας, κακής συγκέντρωσης και μιας αίσθησης ότι το παιχνίδι θα κυλήσει μόνο του, χωρίς την απαραίτητη ένταση και πνευματική εγρήγορση που απαιτείται σε αυτό το επίπεδο.

Η ΑΕΚ δεν μπήκε ποτέ πραγματικά στο ματς στο πρώτο ημίχρονο, έδωσε δικαιώματα, δέχθηκε πίεση και βρέθηκε πίσω στο σκορ με δύο γκολ, ένα σενάριο που μέχρι εκείνη τη στιγμή έμοιαζε αδιανόητο αλλά ξαφνικά έγινε απειλητικά πραγματικό, φέρνοντας στο μυαλό όλων το ενδεχόμενο μιας βραδιάς που θα μπορούσε να μετατραπεί σε ανεπανάληπτο εφιάλτη.

Της έχει ξανασυμβεί και μάλιστα συνεχώς πρόσφατα 

Δεν είναι η πρώτη φορά που η φετινή ΑΕΚ παρουσιάζει αυτό το πρόσωπο, αυτή την αδυναμία να διαχειριστεί καταστάσεις που θεωρητικά την ευνοούν, και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο για τη συνέχεια. Η ομάδα έχει αποδείξει ότι όταν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο μπορεί να αντιδράσει, να βγάλει χαρακτήρα και να πάρει αποτελέσματα απέναντι σε πιο ισχυρούς αντιπάλους, όμως όταν καλείται να διαχειριστεί ένα προβάδισμα ή μια ευνοϊκή συγκυρία, συχνά μοιάζει να χάνει την πνευματική της ισορροπία.

Η εικόνα του πρώτου ημιχρόνου δεν είχε να κάνει μόνο με τακτικά ζητήματα ή ατομικά λάθη, αλλά κυρίως με τη νοοτροπία, με τον τρόπο που οι παίκτες αντιλαμβάνονται τη σημασία της συνέπειας και της προσήλωσης στο πλάνο ανεξαρτήτως σκορ. Ο προπονητής είχε κάθε λόγο να μιλήσει αυστηρά μετά το τέλος του αγώνα, γιατί τέτοιες εμφανίσεις, ακόμη κι αν δεν κοστίσουν άμεσα, μπορούν να αφήσουν σημάδια και να επηρεάσουν την πορεία μιας ομάδας σε κρίσιμα σημεία της σεζόν.

Στο δεύτερο ημίχρονο, πάντως, η ΑΕΚ έδειξε ότι έχει και την ωριμότητα να διορθώνει τα λάθη της, κατέβασε τον ρυθμό, περιόρισε τους χώρους, διαχειρίστηκε καλύτερα το παιχνίδι και κυρίως δεν επέτρεψε στην αντίπαλο να πιστέψει πραγματικά στην ανατροπή, κάτι που θα μπορούσε να είχε συμβεί αν ερχόταν ένα τρίτο γκολ.

Εκεί φάνηκε η εμπειρία, η ποιότητα αλλά και η επίγνωση του τι διακυβεύεται, στοιχεία που στο τέλος έκαναν τη διαφορά και κράτησαν την πρόκριση σε ασφαλή χέρια.

Κούραση, βάθος και το επόμενο βήμα

Δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς και την παράμετρο της κόπωσης, η οποία σε αυτό το σημείο της σεζόν είναι εμφανής σε αρκετούς βασικούς παίκτες, που έχουν τραβήξει μεγάλο κουπί χωρίς τις απαραίτητες ανάσες. Η έλλειψη αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων σε συγκεκριμένες θέσεις αναγκάζει τον προπονητή να στηρίζεται συνεχώς στον ίδιο κορμό, κάτι που δεν επιβαρύνει μόνο σωματικά τους ποδοσφαιριστές αλλά και πνευματικά, μειώνοντας την ένταση και τη συγκέντρωσή τους σε παιχνίδια που θεωρητικά είναι “εύκολα”.

Αυτή η φθορά εξηγεί εν μέρει τέτοιες εμφανίσεις, δεν τις δικαιολογεί όμως πλήρως, γιατί σε αυτό το επίπεδο η πνευματική ετοιμότητα είναι εξίσου σημαντική με τη φυσική κατάσταση.

Η ουσία, ωστόσο, δεν αλλάζει. Η ΑΕΚ είναι στα προημιτελικά μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες, έχει ήδη πετύχει υπερβάσεις που λίγοι περίμεναν και έχει μπροστά της την ευκαιρία να συνεχίσει να γράφει ιστορία.

Αυτό που χρειάζεται είναι να καταλάβει ότι από εδώ και πέρα δεν υπάρχει περιθώριο για τέτοιες χαλαρές προσεγγίσεις, ότι κάθε λεπτό σε αυτό το επίπεδο πρέπει να παίζεται με τη μέγιστη ένταση και συγκέντρωση, ανεξαρτήτως του τι έχει προηγηθεί.

Αν το κάνει, τότε αυτή η βραδιά θα μείνει απλώς ως μια κακή -ίσως και διδακτική -παρένθεση μέσα σε μια σπουδαία διαδρομή, αν όχι, θα λειτουργήσει ως προειδοποίηση για κινδύνους που παραμονεύουν και που σε αυτό το επίπεδο τιμωρούνται αμείλικτα.