ΑΕΚ: Άσχημη ισοπαλία αλλά τα ντέρμπι θα δείξουν αν μπορεί τον τίτλο anyway

Η έντονη αίσθηση πικρίας που η ΑΕΚ μπορεί να νιώθει επειδή γύρισε το ματς με τον Ατρόμητο ή γιατί είχε δύο δοκάρια στο τέλος που της στέρησαν τη νίκη -ενώ κατάφερε να ισοφαριστεί με παιδικό τρόπο σε εκτέλεση κόρνερ- είναι σίγουρα πλασματική!

Όταν μια ομάδα εμφανίζει τόσο μεγάλες μεταπτώσεις στην απόδοσή της από ημίχρονο σε ημίχρονο, όταν ξοδεύει εύκολα χρόνο μέχρι να βρει τον ρυθμό της και όταν τελικά δεν καταφέρνει να “κλειδώσει” το παιχνίδι τη στιγμή που έχει το μομέντουμ, τότε μοιραία μπαίνει σε περιπέτειες.

Η ΑΕΚ στο Περιστέρι έκανε λάθη, είχε και τη δόση ατυχίας που συχνά συνοδεύει τέτοιες βραδιές, και στο τέλος είδε το αποτέλεσμα να μην της δίνει αυτό που ίσως άξιζε βάσει της συνολικής εξέλιξης του αγώνα. Αλλά ας πρόσεχε!

Οι επιλογές που χάλασαν την ισορροπία

Με το σκεπτικό μου, το μεγαλύτερο ζήτημα του αγώνα είχε να κάνει με το πρώτο ημίχρονο και τον τρόπο με τον οποίο μπήκε η ΑΕΚ στο παιχνίδι, κάτι που συνδέεται άμεσα και με τις επιλογές του προπονητή στην αρχική ενδεκάδα. Ο Νίκολιτς έκανε τρεις αλλαγές σε σχέση με το σχήμα που είχε εμφανιστεί εντυπωσιακό λίγες ημέρες νωρίτερα απέναντι στην Τσέλιε, ένα παιχνίδι στο οποίο η Ένωση ξεπέρασε τις προσδοκίες. Δεν του βγήκαν…

Οι επιλογές των Πενράις, Μάνταλου και Λιούμπιτσιτς στο αρχικό σχήμα, συγκριτικά με εκείνη την ενδεκάδα στη Σλοβενία, δεν λειτούργησαν όπως θα περίμενε ο κόουτς. Ο Μάνταλος προσπάθησε να ανταποκριθεί σε έναν ρόλο στον άξονα που απαιτεί ένταση και αμυντική ισορροπία, αλλά χωρίς το απαραίτητο στήριγμα πίσω του δυσκολεύτηκε αρκετά να βρει ρυθμό.

Ο Λιούμπιτσιτς συνεχίζει να παίρνει εμπιστοσύνη από τον προπονητή του, κάτι που δείχνει πως ο Νίκολιτς (θέλει να) πιστεύει στις δυνατότητές του, ωστόσο σε αρκετά παιχνίδια τελευταία δεν δικαιώνει την επιλογή αυτή -ήταν κάκιστος και στον Βόλο- ενώ στερούνται της ευκαιρίας παίκτες με ένταση και διακριτές ικανότητες.

Δεν μπορείς να κουνήσεις το δάχτυλο στον Μάρκο όταν διατηρεί την ομάδα σε τέτοια κατάσταση μήνες τώρα, με αήττητα παιχνίδια και επιτυχίες σημαντικές εντός και εκτός συνόρων, όμως πώς γίνεται παίκτες όπως ο Ελίασον, ο Κουτέσα ή ο Ζίνι να βρίσκονται τόσο συχνά εκτός αρχικής ενδεκάδας, όταν είναι ποδοσφαιριστές που μπορούν να δώσουν ένταση, ταχύτητα και δημιουργία στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδας; Εύλογο το ερώτημα νομίζω…

Η ανατροπή που δεν κράτησε

Από εκεί και πέρα, η αντίδραση της ΑΕΚ στο δεύτερο ημίχρονο ήταν αυτή που θα περίμενε κανείς από μια ομάδα που θέλει να διεκδικήσει τον τίτλο μέχρι το τέλος της σεζόν. Οι διορθωτικές κινήσεις του προπονητή άλλαξαν την εικόνα του παιχνιδιού, η κυκλοφορία της μπάλας έγινε πιο σωστή και οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών άρχισαν να λειτουργούν υπέρ της ΑΕΚ.

Ο Πινέδα πήρε πάνω του το παιχνίδι και με την ενέργεια και την ποιότητά του κατάφερε να δώσει ρυθμό στη μεσαία γραμμή, ενώ ο Ζοάο Μάριο βοήθησε σημαντικά στο να υπάρχει σωστή διαχείριση της μπάλας μεταξύ των γραμμών. Κάπως έτσι άρχισε να δημιουργείται πίεση στην αντίπαλη άμυνα και να φτάνει η μπάλα με καλύτερες προϋποθέσεις στην περιοχή.

Σε εκείνο το σημείο ξύπνησε και η επίθεση της ΑΕΚ. Ο Λούκα Γιόβιτς βρήκε δύο εξαιρετικά τελειώματα που έφεραν την ανατροπή, ενώ στη δεύτερη φάση δεν μπορεί να μην σταθεί κανείς στην εντυπωσιακή ενέργεια του Κοϊτά, ο οποίος για ακόμη ένα παιχνίδι έδειξε πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει όταν βρίσκει χώρο ή όταν τον δημιουργεί με ατομική ενέργεια.

Κι όμως, τη στιγμή που η ΑΕΚ φαινόταν να έχει πάρει πλήρως τον έλεγχο του αγώνα, δεν κατάφερε να διαχειριστεί το προβάδισμά της. Είναι κάτι που δεν συνηθίζει η ομάδα του Νίκολιτς, η οποία μέχρι τώρα έχει δείξει ότι ξέρει να ελέγχει τέτοιες καταστάσεις, όμως στο Περιστέρι δέχτηκε γρήγορα και χαζά την ισοφάριση, κάτι που ουσιαστικά ακύρωσε την προσπάθεια που είχε κάνει για να γυρίσει το παιχνίδι.

Όταν στο φινάλε έφτασε ξανά κοντά στο γκολ της νίκης, ήρθε εκείνη η φάση με το δοκάρι του Μουκουντί και στη συνέχεια του Γιόβιτς, να επιβεβαιώσει ότι δεν θα γίνεται πάντοτε το δικό σου στο 90+.

Ωστόσο, υπάρχει και μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η ΑΕΚ μπήκε στο φετινό πρωτάθλημα ως αουτσάιντερ και μέσα από την εικόνα της κατάφερε να αλλάξει τη συζήτηση γύρω από το όνομά της, όμως σε δύο παιχνίδια έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να κάνει το επόμενο βήμα.

Στον αγώνα με τον Βόλο, σε ένα ματς που ναι μεν στιγματίστηκε από την κάκιστη διαιτησία του Τσιμεντερίδη, αλλά και στο Περιστέρι, δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τις συγκυρίες ώστε να βρεθεί στο +4 και να μετατρέψει την πίεση στους ανταγωνιστές της.

Αντίθετα, τώρα μπαίνει σε μια τελική ευθεία όπου θα χρειαστεί υπερβάσεις για να φτάσει μέχρι το τέλος στη μάχη του τίτλου. Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να κάνει το αυτονόητο στο παιχνίδι με την Κηφισιά και στη συνέχεια να ψάξει μεγάλες νίκες, εντός και εκτός έδρας, απέναντι στους άλλους δύο διεκδικητές του πρωταθλήματος, αν θέλει πραγματικά να μετατρέψει μια καλή σεζόν σε μια χρονιά τίτλου.