Αδιόρθωτος ο Παναθηναϊκός, πάτησε ξανά μπανανόφλουδα και πάει σε κομβικό ντέρμπι στο ΣΕΦ

Η αλήθεια είναι ότι οι Κυπελλούχοι της περασμένης εβδομάδας ξόδεψαν περισσή ενέργεια. Η επιστροφή στην EuroLeague δεν ήταν εύκολη. Η Μπασκόνια, πανηγυρίζοντας ένα τρόπαιο που είχε να κερδίζει 17 χρόνια, ηττήθηκε με κατεβασμένα χέρια από την Μπασκόνια. Το Μιλάνο, λύγισε στο Τελ Αβίβ από τη Χάποελ. Η Μονακό έχασε εντός έδρας από τη Μακάμπι. Μέχρι και η Φενέρ δυσκολεύτηκε, κερδίζοντας στο τσακ την Παρτίζαν. Αυτή την πεπατημένη ακολούθησε και ο Παναθηναϊκός, πέφτοντας θύμα της τεράστιας έντασης που έβγαλε, ως συνήθως, η Παρί και χάλασε τη γιορτή η οποία είχε στηθεί στο T-Center πρώτα για τη νίκη του “πράσινου” μπάσκετ στο Ηράκλειο και ύστερα για την πρόκριση του ποδοσφαίρου στους “16” του Europa League.

Αυτή είναι η μια πλευρά του νομίσματος, που ενδεχομένως να δικαιολογεί την ήττα. Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη.

Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε για πρώτη φορά εντός έδρας. Ήταν η 13η ήττα του σε 29 αγώνες. Η 6η εντός έδρας (σε 15 ματς). Οι αντίστοιχοι αριθμοί σε ολόκληρη την περσινή σεζόν (των 34 αγωνιστικών) ήταν 12 ήττες στο σύνολο και μόλις τρεις μέσα στο ΟΑΚΑ. Και μόνο αυτό υποδηλώνει ότι κάτι δεν δουλεύει σωστά φέτος για το τριφύλλι. Αν ίσχυε το αντίθετο, άλλωστε, δεν θα χρειαζόταν να σπαταληθεί μια ολόκληρη περιουσία για να αποκτηθεί ο Νάιτζελ Χέιζ Ντέιβις.

Ο Αμερικανός, μάλιστα, παραλίγο να γυρίσει μόνος του το ματς, παίρνοντας σχεδόν όλες τις επιθέσεις στο τελείωμα του ματς 11 από τους 15 τελευταίους πόντους της ομάδας του, φωνάζοντας στο τέλος και για την επαφή που παρέβλεψαν οι διαιτητές ενώ ετοιμαζόταν να δώσει (με τρίποντο) τη νίκη στην ομάδα του.

Θα πίστευε κανείς ότι με τις δάφνες του Κυπέλλου, αλλά και τον Αμερικανό πάουερ-φόργουορντ έτοιμο να αλλάξει τα δεδομένα, οι “πράσινοι” δεν θα έπεφταν στις παγίδες του περίεργου στυλ των Παριζιάνων, έστω κι αν έλειπε λόγω ίωσης ο Κέντρικ Ναν. Πολύ περισσότερο ήταν ολότελα απρόσμενη η σχεδόν αφελής αντιμετώπιση της Παρί εκ μέρους του ΠΑΟ.

Παίζοντας όπως η Παρί; Λάθος…

Όλοι γνωρίζουν πως παίζει η ομάδα του Ταμπελίνι, ενός προπονητή ο οποίος ακολουθεί το δόγμα του race, pace, space (ταχύτητα, ρυθμός, αποστάσεις) και τα βήματα του προκατόχου του Πάολο Γκαλμπιάτι. Η Παρί τρέχει ακατάπαυστα, εκδηλώνει επιθέσεις στα πρώτα 5” των επιθέσεων της, σουτάρει καμιά φορά χωρίς λογική και ζαλίζει τον αντίπαλό της. Για να είναι φρέσκια η ομάδα και στα σαράντα λεπτά του αγώνα, οι αλλαγές από τον πάγκο έρχονται με τον ίδιο ρυθμό. Βγαίνουν τρείς, τέσσερις και πέντε παίκτες, μπαίνουν άλλοι τόσοι και πάει λέγοντας.

Για να μπει στοπ σε αυτό το τέμπο και στυλ μπάσκετ, απαιτείται πολύ μεγάλη συγκέντρωση, πίεση από νωρίς στον χειρισμό της μπάλας και κυρίως αποφυγή να μπει κανείς στο ρυθμό της Παρί.

Δεν ξέρουμε πως προετοιμάστηκε μετά το Κύπελλο ο Παναθηναϊκός, αλλά στο μεγαλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού, έδειχνε σα να αιφνιδιαζόταν, σα να έπαιζε για πρώτη φορά με την Παρί, ανυποψίαστος και για πολλή ώρα σε μπασκετική σύγχυση. Όχι μόνο δεν έκανε όσα χρειαζόταν για να απορρυθμίσει τους Γάλλους, αλλά αποφάσισε να ακολουθήσει το δικό της τρόπο παιχνιδιού. Ο Όσμαν έτρεχε το γήπεδο, ο Σορτς επίσης. Αλλά αυτοί (μαζί με τον Ρογκαβόπουλο, που προέρχεται από παρόμοιο μπάσκετ, το οποίο έπαιζε και παίζει η Μπασκόνια) είναι οι μοναδικοί παίκτες οι οποίοι μπορούν να υπηρετήσουν αυτό το στυλ.

Ο υπόλοιπος Παναθηναϊκός, κυρίως λόγω της παρουσίας των Σλούκα-Γκραντ, δεν είναι σε θέση να παίζει έτσι. Ο ΠΑΟ πήγε να απαντήσει στο μπάσκετ της Παρί με το “μία σου και μία μου”, έτσι όμως έσκαψε ο ίδιος το λάκκο του και η γαλλική ομάδα, η οποία παρεμπιπτόντως είχε αποτύχει στο εγχώριο Κύπελλο, δεν αρνήθηκε την πρόκληση.

Πότε πιέστηκε η Παρί; Όταν οι γηπεδούχοι ανέβασαν την πίεση τους, προσπάθησαν να αποκόψουν τον πόιντ-γκαρντ, εκβιάζοντας το λάθος και μαρκάροντας τα σουτ με κάθε τρόπο. Με τις αλλαγές στην άμυνα, βγήκαν πιο εύκολα οι φάσεις και ο Παναθηναϊκός έκανε μεν άνω-κάτω το ματς, τρέχοντας αυτός αντί των Γάλλων, ακριβώς γιατί είχε βγάλει τους αντίπαλους του έξω από τα νερά τους. Ο Ιφί, που σε κάποια στιγμή έκανε πάσες πίσω από την πλάτη του, έδινε την μπάλα στους “πράσινους”, τα τρίποντα δεν έβρισκαν το στόχο, αλλά ο χρόνος είχε περάσει και μάλλον ήταν λίγο αργά για τον ΠΑΟ.

Το τρίποντο του Ρόμπινσον στο -4, έκοψε την “πράσινη” αντεπίθεση στη μέση. Θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα αν ο ΠΑΟ ενάμιση λεπτό πριν από το τέλος είχε να ξεπεράσει διαφορά τεσσάρων και όχι εφτά πόντων. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν προσπαθείς ξαφνικά να κάνεις μέσα σε οκτώ λεπτά, ό,τι δεν είχες καταφέρει τα προηγούμενα 32. Ως γνωστόν … παίζει και ο αντίπαλος.

Ανακυκλώνει το πρόβλημα του…

Ο Παναθηναϊκός αρχίζει και μετράει αντίστροφα, κάνει υπολογισμούς, ζητάει (μέσω του Δ.Γιαννακόπουλου) σερί, αλλά αγωνιστικά ανακυκλώνει ένα πρόβλημα που παρουσιάζεται από το ξεκίνημα της χρονιάς.

Η “πράσινη” ομάδα παρουσιάζεται ευάλωτη εντός έδρας, δίνει δικαιώματα στον αντίπαλο της και όταν ανασκουμπώνεται το ματς τελειώνει. Κάποιες φορές γύρισε τη ρόδα, κάποιες όχι. Δε γίνεται κάθε φορά να κυνηγάει τον αντίπαλο του. Θα αλλάξει την εικόνα του στο φινάλε της σεζόν;

Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε κίνδυνο η συμμετοχή του στα πλέι-οφ. Ενδεχομένως κάτι τέτοιο να συσπειρώσει τον οργανισμό, να του βάλει το μαχαίρι στα δόντια, όπως εμφανίστηκε στα Ηράκλειο, αλλά το ερώτημα είναι αν πράγματι ο φετινός Παναθηναϊκός μπορεί να έχει διάρκεια και ένα σερί από μεγάλα ματς και νίκες.

Μεγάλο ντέρμπι στο ΣΕΦ

Το ντέρμπι της ερχόμενης Παρασκευής έρχεται σε ένα κομβικό σημείο για τους “πράσινους”, που θα πρέπει σε μια αφιλόξενη έδρα να δείξουν χαρακτήρα και να αποφύγουν την τέταρτη σερί ήττα τους στην EuroLeague.

Ίσως μάλιστα αυτό το ματς να είναι πολύ πιο μεγάλης σημασίας από τον τελικό του Κυπέλλου, που πρόσφατα κέρδισε με άνεση ο Παναθηναϊκός.

Αλλά αυτός ο τίτλος είναι γνωστό ότι έχει μεν σημασία, δίνει μια εφήμερη χαρά, αλλά πριν προλάβεις να πανηγυρίσεις επιστρέφεις στην πραγματικότητα και πολλές φορές η προσγείωση είναι ανώμαλη και πατάς μπανανόφλουδες. Σαν αυτή που πέταξε η Παρί στο γκλας-φλορ του OAKA…