27:01 για την άσβεστη μνήμη των επτά αετόπουλων του ΠΑΟΚ

Και η αποψινή ημέρα στην Τούμπα ήταν δύσκολη. Πολύ δύσκολη. Από νωρίς το γήπεδο είχε βυθιστεί σε μια βαριά, ασήκωτη ατμόσφαιρα.

Σκυθρωπά πρόσωπα, δακρυσμένα μάτια, χαμηλωμένα βλέμματα και ένα πέπλο σιωπής που σκέπαζε τα πάντα. Ένα απέραντο “γιατί” πλανιόταν στον αέρα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα έπρεπε, τυπικά, να διεξαχθεί και ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Στην πράξη, όμως, κανείς δεν ασχολήθηκε πραγματικά με αυτόν.

Η κερκίδα έδωσε από νωρίς τον τόνο. Το σύνθημα “Αδέλφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε” αντήχησε στην Τούμπα και σαν ρεύμα πήγαινε παντού.

Απόψε στην Τούμπα ήταν όλοι εκεί για τα αδέλφια τους. Για αυτά τα παιδιά που τόσο άδικα έχασαν τη ζωή τους στο τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία.

Οι εικόνες που έβγαλε το γήπεδο ήταν από εκείνες που κανείς δεν θέλει να ξαναδεί. Στιγμές που χαράσσονται στο μυαλό και την ψυχή, στιγμές που ξεπερνούν κατά πολύ το ποδόσφαιρο.

Ίσως να ήταν το πιο δύσκολο παιχνίδι που διεξήχθη ποτέ στην Τούμπα. Κι όμως, ο κόσμος του ΠΑΟΚ ήταν εκεί. Παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, το γήπεδο γέμισε.

Όχι για το αποτέλεσμα, όχι για τη βαθμολογία, αλλά για να αποτίσει φόρο τιμής. Με τη φωνή του, με τη σιωπή του, με τον τρόπο που ο καθένας ένιωθε πως έπρεπε να τιμήσει τη μνήμη των παιδιών.

Ανεπηρέαστοι δεν θα μπορούσαν να μείνουν ούτε οι ποδοσφαιριστές. Και για αυτούς ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη εβδομάδα. Κι όμως, ήταν υποχρεωμένοι να βγουν ξανά στο γήπεδο και να παίξουν ποδόσφαιρο.

Το παιχνίδι, προφανώς, πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Ο ΠΑΟΚ έκανε απλώς το καθήκον του, επικράτησε με άνεση του Πανσερραϊκού σημειώνοντας μία ακόμα νίκη μέσα στο 2026.

Μα κανείς δεν στάθηκε σε αυτό. Μπροστά στην ανθρώπινη ζωή, όλα είναι δευτερεύοντα.

Η πιο συγκλονιστική στιγμή ήρθε στο 27:01 της αναμέτρησης. Οι αναμμένοι πυρσοί περιμετρικά του γηπέδου δημιούργησαν εικόνες που δύσκολα περιγράφονται με λόγια.

Τα φαναράκια που υψώθηκαν στον ουρανό, τα στεφάνια, τα μαύρα περιβραχιόνια, όλα εκεί για να θυμίζουν τη τραγωδία και να κρατούν ζωντανή τη μνήμη.

Για το αγωνιστικό κομμάτι δεν χωρά και δεν έχει νόημα καμία ανάλυση. Από τη στιγμή που ο αγώνας έπρεπε να διεξαχθεί, ήταν αφιερωμένος αποκλειστικά σε αυτά τα παιδιά.

Στα επτά αετόπουλα. Κι αυτό φάνηκε και μέσα στο γήπεδο. Όπως και στη Λυών, έτσι και στην Τούμπα, κανείς δεν πανηγύρισε τα γκολ.

Οι παίκτες του Ραζβάν Λουτσέσκου ύψωσαν τα χέρια τους στον ουρανό. Σε μια σιωπηλή υπόσχεση μνήμης. Σε έναν φόρο τιμής που ξεπερνά το ποδόσφαιρο.