20 μέρες πριν, στη Θύρα 3…

Σάββατο 30 Μαρτίου. Μετά την ισοπαλία με τον Πανθρακικό, ο Άρης ήταν πεσμένος με το 1,5 πόδι. Οι περισσότεροι προετοίμαζαν ευχέλαιο και σιγοψιθύριζαν για το ΑΦΜ της επόμενης μέρας. Ο κόσμος ήταν παγωμένος και οι εφιάλτες τραγουδούσαν το χορό του Ζαλόγγου.

Το ίδιο βράδυ είχα γράψει αυτολεξεί: « όσο υπάρχουν μαθηματικές ελπίδες, κανένας δε μπορεί να θεωρεί ξεγραμμένο τον Άρη. Ωστόσο, οι μνημιώδεις αποτυχημένες κινήσεις της διοίκησης και η ανυπαρξία της στον ελληνικό ποδοσφαιρικό χάρτη ελαχιστοποιούν τις ελπίδες σωτηρίας.». Ήταν, πλέον, σαφές. Η ομάδα μπορεί να σωθεί μόνο αν αλλάξει η διοίκηση.

Δευτέρα 1 Απριλίου

Οι οργανωμένοι αντιλαμβάνονται το παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες του Άρη και καλούν τους φιλάθλους στη Θύρα 3. Μετά από δημόσια διαβούλευση, ο κόσμος αποφασίζει να στείλει ηχηρό μήνυμα στη διοίκηση: «Παραιτηθείτε για να διεκδικήσουμε στα ίσια τη σωτηρία».

Εκείνη τη μέρα, τα αδιέξοδα ήταν πολλά. Κανένας «σοβαρός» δεν έπαιρνε το ρίσκο να κρατήσει την καυτή πατάτα. Μόνο ένας «τρελός» δέχτηκε να βάλει το κεφάλι στη λαιμητόμο. Ήταν, όμως, βαρύ το παρελθόν του και προκλήθηκαν αναταράξεις.

Δύσκολη απόφαση

Οι σύνδεσμοι έριξαν τα μούτρα τους και πρότειναν τον Σκόρδα. Προσέξτε τις λέξεις που χρησιμοποιώ. Τον πρότειναν. Δεν τον επέλεξαν. Αυτός ήταν ο μόνος που δέχτηκε να ρισκάρει στο πλάι τους. Επομένως, δεν επρόκειτο για επιλογή αλλά για αναγκαστική λύση.

Οι οργανωμένοι έβαλαν το καλό του Άρη πάνω από τον προσωπικό τους εγωισμό. Το ίδιο έκανε κι ο Σκόρδας. Η απόφαση ήταν οδυνηρή και για τις δύο πλευρές. Αποδείχτηκε, όμως, σωτήρια.

Δικαίωση

Κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, ο Άρης σώθηκε. Εκείνη η συνάντηση στη Θύρα 3 ήταν το «κλειδί» για να αλλάξει το ρου της ιστορίας. Τότε, οι περισσότεροι υποτίμησαν τη σημασία της πρωτοβουλίας των συνδέσμων και τους κατηγόρησαν για «συνεργασία με τον διάβολο».

Σήμερα, δικαιώνονται όσοι αποφάσισαν να ρισκάρουν. Οι μεν «άκουγαν Σκόρδας» και έκαναν εμετό. Ο δε «άκουγε συνδέσμους» και πηδούσε από το μπαλκόνι. Κι όμως, τους ένωσε η αγάπη για τον Άρη και η πίστη στη σωτηρία. Όλοι αυτοί, μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους…

20 μέρες μετά…

οι οργανωμένοι συνέχισαν το τραγούδι στην Ξάνθη. Ο Σκόρδας βρισκόταν σε μία γωνία στο πέταλο. Δεν αντάλλαξαν ματιά. Κανένας δε χτύπησε την πλάτη του άλλου. Οι ψυχές τους, όμως, ήξεραν πως έκαναν το σωστό. Έσωσαν την ομάδα, την ιδέα, την καθημερινότητά τους.

Έμοιαζε σαν ψέματα. Όπως ψέματα έμοιαζαν όλα, εκείνη την πρωταπριλιά στη Θύρα 3. Το σφύριγμα της λήξης τους βρήκε όλους δακρυσμένους. Διαλύθηκαν ήσυχα και πήραν διαφορετικό δρόμο. Δεν έστρεψαν πίσω το βλέμμα. Τους ακολουθούσε, όμως, ένα μεγάλο «ευχαριστώ» από όλους τους αριανούς.

Τίτλοι τέλους

Το ταξίδι ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Κανένας, όμως, δεν πρέπει να ξεχνάει τα εγκλήματα που μας ανάγκασαν να βολοδέρνουμε μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Κάποιοι….βιάστηκαν να ρίξουν τον Άρη δύο φορές. Μία στη Βέροια και μία με τον Πανθρακικό. Με αυτούς, όμως, θα ασχοληθούμε άλλη στιγμή.

Σήμερα είναι μέρα ψυχικής γαλήνης που απολαμβάνουμε χάρη στον «κάθε Λάμπρο», τον «κάθε Σάκη», τον «κάθε Λευτέρη» και τον «κάθε αριανό» που έβγαλε μπροστά τα μούτρα του για το καλό της ομάδας. Φιλαράκο, χάρη σ΄ αυτούς μπορείς και τραγουδάς ακόμα: «όποιος μιλάει για Β’ εθνική….».

O Γιάννης Ιωαννίδης συνεργάζεται με το Sport24.grκαι αρθρογραφεί στο overlap.gr