18.000 κόσμος στην πρώτη του Άρη!

Περπατώντας έξω από το Χαριλάου, διαπίστωσα ότι έλειπε η αναιτιολόγητη έπαρση του παρελθόντος. Κανένας δεν ονειροβατούσε, ούτε έχτιζε στα καφενεία χάρτινους πύργους. Μπαίνοντας στο γήπεδο είδα πρόσωπα προσγειωμένα. Προβληματισμένα, αλλά συνειδητοποιημένα. Γεμάτα πάθος και διάθεση να σώσουν την ομάδα από το γκρεμό.

Παραδόξως, ένιωσα αγαλλίαση που το γήπεδο δεν ήταν κατάμεστο. Με χαροποίησε η απουσία όσων στήριζαν λυσσαλέα τη διοίκηση Αθανασιάδη, ψηφίζοντας ΝΑΙ με δύο «σουπλά» στο κάθε χέρι. Δε μου καίγεται καρφί που έλειπαν οι επαγγελματίες που χτυπούσαν τα κουζινικά της Bul. Ba και τραβιόταν για υποδοχές στα αεροδρόμια (λες και ο Άρης είχε πάρει πρωτάθλημα).

Οι κερκίδες έσφυζαν από παλμό, ζωντάνια και υγεία. Ήταν παρόντες αυτοί που «έπρεπε να είναι». Ευχόμενος κι εγώ καλή επιτυχία στη νέα ομάδα, η μνήμη μου ανέσυρε τις υπερβολές των ‘πρώην’.

Αγωνιστική περίοδος 2009-2010

Η νεοεκλεγείσα διοίκηση Αθανασιάδη ενισχύει την ομάδα με ηχηρά ονόματα. Γκρασιάν – Αμπρέου προπαγανδίζονται από τους opinion makers με τρόπο που θα ζήλευε ακόμα κι ο Γκέμπελς. Το Χαριλάου παίρνει φωτιά και η παράκρουση βαράει κόκκινο….

Εκείνη η πρώτη προπόνηση ήταν το απόλυτο οπτικοακουστικό event. 18.000 τρελαμένοι οπαδοί είχαν μεθύσει από την υπόσχεση για «30 στις 30 νίκες», χόρευαν στο ρυθμό του Vamos Campeon και ετοιμαζόταν να γκρεμίσουν τα τείχη για τους ήρωες που…ακόμα δεν είχαν δει.

Μου είναι αδύνατο να ξεχάσω τους στιβαγμένους ιδρωμένους φιλάθλους να χτυπάνε παλαμάκια στο ρυθμό του φύλαρχου, που σκούπιζε τον ιδρώτα της κοτσίδας στα κούτελά τους. Θυμάμαι σαν χθες τους επιφανείς οπαδούς να χαϊδεύουν τις κοιλάρες τους, έχοντας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό ένα σαρδόνιο χαμόγελο.

Τα φλας είχαν πάρει φωτιά, τα τύμπανα κόντευαν να σπάσουν και οι ουρές για τα διαρκείας ήταν ατελείωτες. Το πάρτι είχε μόλις ξεκινήσει…

Όλοι έδωσαν το παρών…

σε εκείνη την πρώτη προπόνηση. Κι ας ήταν κουρασμένοι από τις υποδοχές αεροδρομίου. Οι στάχτες από τους πυρσούς της υποδοχής του Αμπρέου να ήταν ακόμα στα μαλλιά τους, κι αυτοί συνέχιζαν να ουρλιάζουν.

Δεν τους ενδιέφερε η γελοία όψη που είχαν. Αρκούνταν στο ψεύτικο όραμα που τους έδιναν οι επαγγελματίες κερκιδάρχες, οι μαριονέτες πρόεδροι, τα γραφεία τύπου και τα ‘ελεγχόμενα’ ΔΣ της Λέσχης.

Όπως ήταν αναμενόμενο, στο τέλος κάτι πήγε στραβά και έμειναν όλοι με τους πυρσούς στον…πάτο.

Σήμερα…

ο Άρης πληρώνει εκείνες τις φιέστες, που αποτελούσαν ιδανικό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια των επιτηδείων. Το roster είναι φτωχότερο από ποτέ, οι προσδοκίες μηδαμινές και η απαξίωση έχει βαρέσει κόκκινο. Αυτή είναι η κληρονομιά της ‘χούντας’ του παρελθόντος.

Φέτος, έχουμε την υποχρέωση να στηρίξουμε όσο ποτέ άλλοτε. Να αγκαλιάσουμε την ομάδα, να πείσουμε τους αριανολάτρες να επιστρέψουν στο γήπεδο και να κεράσουμε κώνειο σε αυτούς που λιγουρεύονται στην ανακατάληψή της.

Η αγνή φλόγα όσων βρισκόταν στην πρώτη προπόνηση αφήνει παρακαταθήκη για το μέλλον. Είχα χρόνια να δω τη θέληση των αριανών να ζωγραφίζεται τόσο έντονα στα μάτια τους. Μπορώ να τη συγκρίνω μόνο με τη θέληση της ‘ελεγχόμενης’ διοίκησης Γρανούζη να αποδείξει στη Λέσχη ότι ουδέποτε συγκάλυψε το πάρτι κακοδιαχείρισης. Κρίμα που απόλαυσαν το θέαμα μόνο 150 νοματαίοι…

Ο Γιάννης Ιωαννίδης συνεργάζεται με το Sport24.grκαι αρθρογραφεί στο overlap.gr