Βιβλίο: Ένας τραπεζίτης προκαλεί τους καλύτερους παίκτες του κόσμου

Πολλοί θα έχετε αναρωτηθεί ποιο είναι το “μεγαλύτερο” παιχνίδι πόκερ που έγινε ποτέ. Διαβάζοντας το προηγούμενο άρθρο που αφορά το
Big Game του Bellagio, πιθανώς να πείτε ότι αυτό είναι. Κάνετε λάθος λοιπόν. Πολλοί θα εκπλαγήκατε από τα τεράστια όρια που παίζονταν σε αυτό, όπως $4.000/$8.000, που στους περισσότερους από εμάς θυμίζουν σενάριο από ταινία με τον James Bond! Πως θα σας φαινόταν λοιπόν σας έλεγαν, πως τα μεγαλύτερα όρια που έχουν παιχτεί ποτέ και που κράτησαν 3 χρόνια, ήταν με blinds (ελάχιστο ποντάρισμα)$100.000/$200.000!!! Κι όμως δεν είναι κάποια πλάκα.




O ζάμπλουτος μεσίτης φτάνει στο Vegas



Η ιστορία λοιπόν αρχίζει τον Φεβρουάριο του 2001. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Andrew Beal, ένας Τεξανός δισεκατομμυριούχος που έκανε περιουσία από τα τραπεζικά και από την αγοραπωλησία ακινήτων. Όταν λοιπόν επισκέφθηκε το Las Vegas για κάποιες δουλείες που είχε, ξέκλεψε λίγο χρόνο από το πρόγραμμα του για να βρεθεί σε κάποιο casino. Όντας μεγάλος τζογαδόρος και με μεγάλη αγάπη για το πόκερ πήγε κατευθείαν στο Poker Room του Bellagio, το γνωστό “Bobby’s Room”. Εκεί κάθισε σε ένα τραπέζι με μεσαία όρια Limit Hold’em, αλλά γρήγορα ανέβηκε σε ακριβότερα τραπέζια. Στο $400/$800 βρήκε αντιμέτωπο τον Todd Brunson γιο του ζωντανού θρύλου Doyle Brunson. Εκεί παίζοντας ένας εναντίον ενός (heads-up) προς το τέλος της βραδιάς ο Beal απευθυνόμενος στον Todd είπε ”
Θέλω να παίξουμε για μεγαλύτερα όρια αλλά όχι τώρα όμως. Θα επιστρέψω κάποια στιγμή για να παίξουμε $10.000/$20.000″.



Μερικές μέρες μετά ο Beal επέστρεψε στο Vegas και τηρώντας αυτά που είχε ήδη πει κάθισε στο Big Game μαζί με τους Doyle Brunson, Chip Reese, John Hennigan, Jennifer Harman, Chau Giang, και Todd Brunson. Εκεί κερδίζοντας $100.000 είπε πως την επόμενη φορά θα θέλει να παίξει heads-up όποιον μπορεί να τον αντιμετωπίσει. Αρχίζοντας με όρια 10.000$/20.000$ το παιχνίδι δεν άργησε να ξεφύγει…



Από το 2001 μέχρι και το 2004 ο Beal αντιμετώπισε το “συνδικάτο” των επαγγελματιών γνωστό και ως ”
The Corporation” που αποτέλεσαν οι Doyle Brunson, Chip Reese, Todd Brunson, Ted Forrest, Jennifer Harman, Howard Lederer, Phil Ivey, Gus Hansen, Barry Greenstein, Chau Giang και άλλοι. Τα όρια που έπαιζε heads-up άρχιζαν από $30.000/$60.000 και έφταναν μέχρι και τα $100.000/$200.000 (!!!). Συχνά, τα λεφτά που είχαν στο τραπέζι ξεπερνούσαν τα $20.000.000. Ο Beal, ενώ στην αρχή κέρδιζε περίπου $10.000.000, στο τέλος του 2004 “κατάφερε” να βγει κατά πολύ χαμένος! Η μεγαλύτερη του ήττα, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της χασούρας και τον έκανε να παρατήσει την προσπάθεια του, ήταν τον Μάρτιο του 2004 όπου έχασε $15.000.000 μέσα σε 2 μέρες!




O Βeal επιστρέφει για τη ρεβάνς απέναντι στους επαγγελματίες




Μη μπορώντας όμως να παραδεχτεί την ήττα του, επέστρεψε στο Vegas τον Φεβρουάριο του 2006 για να αντιμετωπίσει για ακόμα μια φορά το συνδικάτο ”
The Corporation” των επαγγελματιών, αυτή τη φορά στο Wynn Casino. Μέχρι και τις 5 Φεβρουαρίου ήταν «κάτω» 3,4 εκατομμύρια δολάρια. Μια εβδομάδα αργότερα κατάφερε και κέρδισε 13,6 εκατομμύρια δολάρια από το συνδικάτο, παίζοντας καθημερινά τις μέρες 12-15 Φεβρουαρίου. Το παιχνίδι συνεχίστηκε, και στις 21-23 Φεβρουαρίου έχασε από τον Phil Ivey 16,6 εκατομμύρια, λέγοντας απογοητευμένος πλέον, πως παρατάει το πόκερ μια για πάντα (αυτός ο Ivey, πόσα έχει βγάλει πια;…).



Η προσπάθεια του και η στρατηγική που ακολούθησε αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Οι γνώσεις του στο πόκερ δεν ήταν πολλές. Δεν κάθισε να διαβάσει βιβλία για να τις βελτιώσει. Ακολουθώντας μόνο την κρίση του και το ένστικτο του, που τον είχαν βοηθήσει όλα αυτά τα χρόνια στις αγορές όπου έκανε την περιουσία του, κατάφερε και δυσκόλεψε αρκετά αυτούς τους επαγγελματίες του είδους. Οι κανόνες που έθεσε όπως το να παίζει μόνο Limit Texas Hold’em (σε μικτό παιχνίδι δεν υπήρχε περίπτωση να νικήσει αυτά τα μεγαθήρια), να αντιμετωπίζει μόνο έναν αντίπαλο κάθε φορά και να παίζει σε τόσο μεγάλα όρια, ήταν στοιχεία τα οποία τον βοήθησαν αρκετά.



Τα αρνητικά γι’αυτόν ήταν δύο: ενώ μπορούσε να νικήσει την πλειοψηφία από τους παίχτες που αντιμετώπιζε, υπήρχαν δύο άτομα, τα οποία πάντα του στέκονταν εμπόδιο, ο Todd Brunson και ο Howard Lederer. Και δεύτερον ότι έπαιζε συνεχόμενα για ώρες σε αντίθεση με τους επαγγελματίες, που όταν κάποιος κουραζόταν ένας άλλος καθόταν στην θέση του. Έτσι πολλές ήταν οι φορές που ενώ στην αρχή κέρδιζε, το τέλος της μέρας τον έβρισκε χαμένο. (σ.σ. κάτι μου θυμίζει αυτό…)




To πιο “σκληρό” πόκερ στην ιστορία



Το μόνο σίγουρο είναι πως θα θυμούνται τον Beal για πολύ καιρό ακόμα. Δημιούργησε το μεγαλύτερο παιχνίδι πόκερ που έχει καταγραφεί ποτέ στην ιστορία. Έπαιξε τα μεγαλύτερα όρια που έχει παίξει ποτέ άνθρωπος. Έμεινε στην ιστορία ως το άτομο που έχει κερδίσει τα περισσότερα χρήματα στον κόσμο σε μια μέρα παίζοντας πόκερ αφού στις 13 Μαΐου του 2004, κέρδισε 11,7 εκατομμύρια δολάρια απέναντι στους Chip Reese, Hamid Dastmalchi, Gus Hansen και Jennifer Harman και αλλά εντυπωσιακά ρεκόρ.




Περισσότερες και πιο αναλυτικές πληροφορίες θα βρείτε στο βιβλίο του Michael Craig ”
The Professor, The Banker, and the Suicide King: Inside The Richest Poker Game of All Time“. Στον τίτλο του βιβλίου, ο “καθηγητής” (
Τhe Professor) είναι ο Howard Lederer, ο “τραπεζίτης” (
The Banker) είναι ο Andrew Beal και ο “αυκτονικός Βασιλιάς” (
The Suicide King) είναι ο ρήγας (King στα αγγλικά) κούπα, που σε μια κανονική τράπουλα, κρατάει ένα σπαθί στο κεφάλι του. Ο όρος συμβολίζει κατά κάποιο τρόπο, την λεπτή γραμμή που χωρίζει την επιτυχία από την αυτοκαταστροφή για τους μεγάλους τζογαδόρους. Κατά πολλούς, ο
Suicide King είναι ο Ted Forrest, αλλά ο ίδιος ο συγγραφέας αρνείται να το σχολιάσει.



Όλη αυτή η ιστορία βέβαια μας αφήνει με μια πίκρα στο στόμα, γιατί δεν έχουμε την δυνατότητα να δουμε τι ακριβώς έγινε σε όλες αυτές της ομηρικές μάχες. Τίποτα από αυτά δεν κινηματογραφήθηκε και κανένα χέρι που παίχτηκε δεν καταγράφηκε. Όλα βασίζονται σε μαρτυρίες ατόμων που δεν συμμετείχαν και απλά παρακολουθούσαν. Ο ίδιος ο Beal δε μίλησε ποτέ γι αυτό. Λίγοι είναι οι επαγγελματίες που είπαν ένα-δύο πράγματα, καθώς στην πλειοψηφία τους προσπάθησαν να το αποφύγουν. Μακάρι την επόμενη φορά που θα γίνει κάτι παρόμοιο (αν γίνει…) οι κάμερες να είναι εκεί. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλον το δούμε και σε ταινία (εδώ έκαναν το Lucky You…)