Το ντόπερμαν δάγκωσε, το όνειρο συνεχίζεται

Ξεκίνησε πριν μήνες με επιλογή ανάμεσα σε 150.000 νεαρούς ποδοσφαριστές. Που έγιναν 2000. Και κατόπιν έμειναν 100.

Τους 100 ανέλαβε εξειδικευμένο προπονητικό τιμ. Τους μίλησε, τους δίδαξε, τους προπόνησε σκληρά. Αθλητές από 55 χώρες με κοινό σημείο το πάθος για το ποδόσφαιρο βρέθηκαν στον ίδιο χώρο για 1 εβδομάδα.

Μετά έμειναν 52. Ο Δημήτρης Κόμνος, το ντόπερμαν, ήταν μέσα σ’ αυτούς που χωρίστηκαν σε 11άδες (συν τις αλλαγές) και έπαιξαν 1 παιχνίδι μεταξύ τους.

Μετά έμειναν 26. Ο Δημήτρης ήταν και πάλι μέσα στις επιλογές για τον τελικό.

Ώσπου φτάσαμε σήμερα Σάββατο 25 Αυγούστου, την ημέρα του Τελικού των Τελικών για το The Chance της ΝΙΚΕ. Το σκηνικό είχε στηθεί όσο πιο λυρικά θα μπορούσε. Ο Τελικός των Τελικών θα διεξαγόταν στο Μίνι Καμπ Νου, ακριβώς δίπλα στο Καμπ Νου με το Παλάου Μπλαουγκράνα (το μπασκετικό γήπεδο) να στέκεται ανάμεσα στα 2 γήπεδα. Η είσοδος ελεύθερη στο κοινό. Ο αγώνας θα προβαλλόταν ζωντανά στη Barca TV που μεταδίδεται ανά τον κόσμο και φυσικά σε όλες τις οθόνες του μουσείου και της μπουτίκ του Καμπ Νου. Ξέρετε πόσος κόσμος περνάει από εκεί κάθε Σάββατο μεσημέρι; Αρκετός για να γεμίσει τα 2 πέταλα του μεγάλου γηπέδου.

11 εναντίον 11, αγώνας τριών τριανταλέπτων, με διαιτητή τον Χάουαρντ Γουέμπ, που έχει διαιτητεύσει Τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου (Αφρική 2010).

Στο 1ο 30λεπτο οι νεαροί τα έδιναν όλα, αγνοώντας ζέστη, υγρασία, κούραση από τις προηγούμενες ημέρες, ξέροντας ότι αυτό ήταν, τώρα ήταν η ώρα τους. Ο Δημήτρης Κόμνος αρκετά τρακαρισμένος με 2-3 λάθος επαφές στις αρχές που του κόστισαν την αυτοσυγκέντρωση για το πρώτο 30λεπτο αλλά ευτυχώς όχι κάτι παραπάνω.

Στο 2ο 30λεπτο, και πλέον περνάω τη μετάδοση του αγώνα επικεντρωμένος στον Έλληνα ποδοσφαιριστή, η προσήλωση στο σύστημα και η τακτική πειθαρχία άρχισε να αποδίδει. Του έδιναν πολλά υπερπολύτιμα λεπτά καλής απόδοσης η οποία με τη σειρά της του ανέβαζε την πληγωμένη αυτοπεποίθηση. Ο αντίπαλος προπονητής έκανε εσωτερικές αλλαγές στα άκρα και αυτό ήταν, το ντόπερμαν, που μέχρι τότε καιροφυλακτούσε με το βλέμμα του καρφωμένο στον αντίπαλο δίχως ποτέ να γαβγίζει, αποφάσισε ότι είχε φτάσει η ώρα να ξεκινήσει να δαγκώνει. Να επιτίθεται. Να αναγκάζει το εξτρέμ να γίνει λιγότερο… εξτρέμ. Να βραχυκλώνει το χαφ. Να βουλιάζει όλο και πιο πίσω το μπακ.

Αλήθεια, αν υπήρχε κάμερα συνεχώς πάνω του και αυτό κάποια στιγμή γινόταν ταινία, θα ήμασταν στο σημείο που στο βάθος ξεκινάει να ακούγεται αχνά το τσιριχτό beat από dubstep. Και κατόπιν δυναμώνει. Γιατί ο Δημήτρης είχε πάρει τα πάνω του και ισοφάριζε για το μέτριο πρώτο 30λεπτο κάνοντας συνεχής αμυντικές επεμβάσεις, ντουμπλάροντας το χαφ του, χτυπώντας με overlap το δεξί μπακ τους, εκτελώντας όλα τα στημένα (με εντολή του προπονητή). Και ανεβάζοντας την ομάδα του, που ήταν ήδη 1-0 μπροστά στο σκορ, πιο ψηλά. Η μουσική θα χτύπαγε κόκκινα.

Στο 3ο 30λεπτο, με την κούραση να βαραίνει τα -ακόμα σε ανάγκη ποδοσφαιρικής ενδυνάμωσης- κορμιά των ποδοσφαιριστών, ο Δημήτρης συνέχιζε να δείχνει πόση ποιοτική διαφορά είχε από το αντίπαλο αριστερό μπακ της απέναντι ομάδας. Αποκορύφωμα το κλέψιμο, σλάλομ μεταξύ 2 αντιπάλων, ξερό σουτ με το αριστερό (βρωμόσουτο που λένε στα ερασιτεχνικά γηπεδάκια) με τη μπάλα να πηγαίνει μέσα και τον επιθετικό της ομάδας να παρεμβαίνει τελευταία στιγμή παίρνοντας εκείνος τη χαρά του σκορ.

Τα τελευταία 10 λεπτά ήταν βασανιστήριο. Είχαν ξεκινήσει οι κράμπες σε όλους, τα μαρκαρίσματα είχαν γίνει πιο επικίνδυνα και το παιχνίδι δεν είχε νόημα, άλλωστε ένα λάθος πάνω μια καλή ενέργεια κάτω, δεν θα άλλαζαν πολλά σε ένα έμπειρο τιμ από προπονητές & σκάουτ που έκριναν βάσει της συνολικής εικόνας και όχι μερικών στιγμών.

Μαζί με τον Τεντ, τον ομογενή που αποδείχθηκε και γούρι και δεξί χέρι μας, δεν μας πήγαινε ψυχή για δηλώσεις του Δημήτρη αμέσως μετά τον αγώνα, και τα 26 παιδιά ήταν αποκαμωμένα.

Καλύτερα, γιατί τον πετύχαμε έξω από το ξενοδοχείο.

Δεν μπορούσε να το κρύψει, ήταν αισιόδοξος.

Και φτάσαμε στη βραδινή τελετή ανακοίνωσης.

Ας δούμε το βίντεο που ξεκίνησα να τραβάω μόλις ξεκίνησε:

Αυτά.

Το ντόπερμαν δάγκωσε. Πρώτος και καλύτερος, ο Δημήτρης Κόμνος κέρδισε και μπήκε στην ομάδα των 16 για χάρη των οποίων δημιουργήθηκε το κλισέ “το όνειρο συνεχίζεται”.

Λυρικό βίντεο με τις δηλώσεις του αμέσως μετά:

Και τώρα;

Και τώρα επιστροφή του κάθε νεαρού ποδοσφαιριστή στη χώρα του και στην οικογένεια του. Να τους πει περισσότερα, να το μοιραστεί με τους φίλους του, να φάει πείραγμα από τους συμπαίκτες του και να θυμηθεί τα καλύτερα.

Η ακαδημία της Εθνικής Ομάδας των ΗΠΑ (και ο αγώνας ενάντια στους Νέους της), η ακαδημία της Γιουβέντους, η ακαδημία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η ακαδημία της ΝΙΚΕ στο Λονδίνο, περιμένουν τους 16 που κέρδισαν.

Οι αναμνήσεις, οι παραστάσεις, οι -ανωτάτου επιπέδου- εμπειρίες μένουν χαραγμένες και στους 100 που συμμετείχαν.

Αλέξανδρε Μιχαλόπουλε, καλή συνέχεια και συγχαρητήρια για τη συμμετοχή.

Δημήτρη Κόμνο, καλή συνέχεια και συγχαρητήρια για τη συμμετοχή και τη νίκη.