Συνέντευξη ενός θρύλου

Ξεκίνησα από το ξενοδοχείο με προορισμό το εστιατόριο του κυρίου Λέανδρου Βλαστάρη. Ο κύριος Λέανδρος είναι πρώην μάνατζερ στο καζίνο Τροπικάνα και προσωπικός φίλος του Άρτσι Καρά. Γνωριστήκαμε στο Ρίο κατά τη διάρκεια του event 56, όπου μαζί με έναν ακόμα Έλληνα φίλο του, παρακολουθούσε τον γιό του να παίζει. Ο γιος του κυρίου Λέανδρου, ο Λέανδρος Βλαστάρης Junior, τερμάτισε 20ος ανάμεσα στους 928 παίκτες που συμμετείχαν. Όταν τους ρώτησα αν ξέρουν τον Άρτσι Καρά, χαμογέλασαν και τον πήραν αμέσως τηλέφωνο, κανονίζοντας την συνάντησή μας στο εστιατόριο που έχει τώρα ο κύριος Λέανδρος.

Έφτασα στο εστιατόριο μισή ώρα νωρίτερα και ακόμα δεν πίστευα ότι θα συναντήσω αυτόν τον ζωντανό θρύλο, που όλοι έχουμε διαβάσει
την απίστευτη ιστορία της ζωής του. Ο κύριος Άρτσι Καράς ήρθε στην ώρα του και αφού συστηθήκαμε, ρωτούσε να μάθει τι έκανε τελικά ο «junior» στο τουρνουά του. Ο κύριος Λέανδρος του περιέγραψε το bad beat με το οποίο αποκλείστηκε και ο Άρτσι του απάντησε με κάθε ηρεμία «That’s poker».



Καθίσαμε στο τραπέζι μας και κατά τη διάρκεια του φαγητού ξεκίνησε και η κουβέντα μας.




Μένετε μόνιμα στο Λας Βέγκας τώρα;

Μένω στο Βέγκας από το 1980 και πιο πριν ήμουν στο Λος Άντζελες.




Διαβάζoντας την ιστορία σας διαπίστωσα ότι έχετε ζήσει μια μοναδική ζωή. Και πρέπει να σας πω ότι έχει κάνει μεγάλη εντύπωση στους αναγνώστες μας από τη στιγμή που «ανέβηκε» στο Pokercity.gr .



Δεν χρειάζεται ανέβασμα η δική μου ιστορία, μάλλον πρέπει να την κατεβάσεις γιατί όταν την ανεβάζεις δεν την πιστεύει ο κόσμος δεν πιστεύουν ότι έγιναν έτσι τα πράγματα!




Στην Ελλάδα ταξιδεύετε συχνά;



Πως, ναι τώρα τον Οκτώβριο ήμουν πάλι. Μένει στην Αθήνα η αδερφή μου και έχω συγγενείς στην Κεφαλλονιά όπου και γεννήθηκα, πιο συγκεκριμένα στα Αντυπάτα. Εκεί στα βόρεια μέρη τα δικά μας που είναι ωραία, απέναντι από την Λευκάδα.




Έχω διαβάσει ότι παίξατε με τον Τσιπ Ρης και τον Στου Άνγκαρ που θεωρούνται ίσως οι κορυφαίοι παίκτες πόκερ στην ιστορία, και τους κερδίσατε και τους δύο. Ειδικά ο Τσιπ Ρης, που θεωρείται ο πιο ολοκληρωμένος παίκτης πόκερ, λέγεται ότι σας είπε «God made your balls a little bigger. You’re too good». Αληθεύει;



Ναι αλήθεια είναι αυτά. Τον κέρδισα και τον Τσιπ, ίσως τον καλύτερο παίκτη της ιστορίας. Και ο Στούι ήταν τρομερό ταλέντο, ανίκητος στα καλά του και γι αυτό δεν το παίρνω πάνω μου ότι τον κέρδισα γιατί τότε ήταν στα ναρκωτικά το παιδί. Πολύ κρίμα. Στο Razz πιστεύω ότι θα τον κέρδιζα και αυτόν γιατί είμαι ανίκητος στο Razz, δεν με έχει κερδίσει κανένας στον κόσμο.




Τα δυνατά σας παιχνίδια είναι το Razz και το Stud;



Ναι, ειδικά το Razz, αλλά στο Stud κέρδισα τον Ρης που έχει γράψει και το βιβλίο γι αυτό το παιχνίδι. Θεωρείται ο καλύτερος στον κόσμο στο Stud αλλά τον διέλυσα. Πρέπει να παίξαμε γύρω στις 30 φορές και τον κέρδισα τις 26-27 από αυτές. Ο Στου Άνγκαρ ήταν και φίλος μου, καλό παιδί. Κρίμα που πέθανε από ναρκωτικά.




Παίζατε και μπιλιάρδο και ήσασταν πολύ καλός. Είχατε κερδίσει πολλά χρήματα και από αυτό το παιχνίδι.



Ναι στο μπιλιάρδο δεν έχει τύχη. Ο καλύτερος θα κερδίσει. Είναι ένας προς έναν. Και στο πόκερ μου αρέσει το ένας προς έναν (heads-up).




Έχετε αναφέρει ότι στο μπιλιάρδο παίζατε παρτίδες με μεγάλα στοιχήματα με αντίπαλο κάποιον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή, που δεν θέλετε να κατονομάσετε και αναφέρεστε σε αυτόν, ως Mr.X. Αληθεύει;



Ναι, του πήρα περίπου 2 εκατομύρια στο μπιλιάρδο, αλλά δεν θέλω να τον κατονομάσω. Δεν είναι ωραίο να τον πατάς τον άλλον αφού τον έχεις κερδίσει. Αλλοι θέλουν να τα λένε μόνοι τους, αλλά εγώ δεν θα πω το όνομά του.




Το αγαπημένο σας παιχνίδι ποιο είναι. Ανάμεσα στο μπιλιάρδο, τα ζάρια, το μπακαρά το πόκερ, ποιο είναι αυτό που σας αρέσει περισσότερο.



Δυστυχώς τα παιζω όλα ακόμα. Όχι μπιλιάρδο πια, αυτό ήταν πριν πολλά χρόνια.




Εσείς παίζετε κυρίως Limit; Το Stud και το Razz είναι limit πόκερ.



Όταν εγώ ξεκίνησα και έπαιζα πόκερ με τους Έλληνες στο Λoς Άντζελες, παίζαμε No Limit ακόμα και αυτά τα παιχνίδια. Μιλάμε για πριν από 40 χρόνια.




Ποιους παίκτες εκτιμήσατε περισσότερο από τους αντιπάλους σας που παίξατε; Ποιους θεωρήσατε τους καλύτερους του κόσμου;



Αυτοί οι παίκτες που έπαιξα εγώ, ήταν οι καλύτεροι του κόσμου. Ο Στου Άνγκαρ ήταν απίστευτος, πολύ μεγάλο ταλέντο, ο Τσιπ Ρής επίσης που θεωρείται ο πιο καλός all round παίκτης στην ιστορία, ο πιο ολοκληρωμένος δηλαδή. Ο Doyle Brunson και όλοι οι παλιοί ήταν τρομεροί παίκτες. Όλοι αυτοί ήταν οι κορυφαίοι του κόσμου κι εγώ έπαιζα μόνο με αυτούς. Όταν είχα τα λεφτά έπαιζα μόνο με τους κορυφαίους. Δεν υπήρχαν τότε οι πιτσιρικάδες που έρχονται τώρα με 2,3 ή 10 εκατομύρια για να παίξουν. Τότε αν ήθελες να παίξεις πολλά χρήματα, μόνο με αυτούς μπορούσες να παίξεις. Το μόνο που μετανιώνω που έχασα τα χρήματα, ήταν αυτό, ότι δεν ήξερα ότι το πόκερ θα εξελιχθεί τόσο πολύ. Αν το ήξερα θα κρατούσα 10 εκατομύρια να μπορώ τώρα να τους πάιξω όλους αυτούς τους πιτσιρικάδες. Δεν με έχει νικήσει κανένας. Τους διέλυα όλους και υπάρχουν μάρτυρες γι αυτά. Μπορεί κάποιος να με κέρδιζε μία φορά ή δύο, αλλά θα τους είχα κερδίσει εγώ άλλες 10. Έψαχνα πάντα τους καλύτερους γιατί αυτοί είχαν τα λεφτά διαθέσιμα για να παίξουν.




Έχετε παίξει με τον Άντυ Μπιλ, τον τραπεζίτη που έπαιξε με τους καλύτερους επαγγελματίες παίκτες;



Θα σου πω ακριβώς τι έγινε με τον Άντυ Μπιλ. Ένας κοινός μας γνωστός του είπε να μου δώσει εμένα τα χρήματα για να παίξω με αντιπάλους όλους αυτούς που τον κέρδισαν. Του είχαν πάρει πάνω από 50 εκατομύρια οι επαγγελματίες εδώ. Του είπαν λοιπόν ότι εγώ είμαι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο και αν θέλει να μου δώσει τα χρήματα για να αντιμετωπίσω τους παίκτες που τον κέρδισαν, την ομάδα δηλαδή που είχαν κάνει και την λέγανε “the corporation”. Αυτόν όμως τον έπιασε η περηφάνια του και απάντησε ότι δεν ήμουν ο καλύτερος παίκτης. Πίστευε ότι αυτός ήταν ο καλύτερος του κόσμου και ζήτησε να παίξει μαζί μου. Αλλά αυτός θα έβαζε στο τραπέζι 100 εκατομύρια και δεν είχα τόσα να τον αντιμετωπίσω. Αυτοί που τον κέρδισαν, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να το καταφέρουν. Ο καθένας μόνος του δεν κατάφερε ποτέ να τον αντιμετωπίσει. Και τελικά δεν έπαιξα ποτέ μαζί του. Ήταν πολύ υπερόπτης ο Άντι Μπιλ.




Άρχισαν να σας φοβούνται στο τέλος; Να μην παίζουν μαζί σας;



Τα χρόνια που είχα εγώ τα χρήματα δεν με έπαιζαν πολλοί. Ήταν 5-6 άτομα και τελευταία μόνο ένας, ο Τσιπ Ρης. Μόνο αυτός και πάλι χωρίς δικά του λεφτά, άλλοι τα βάζανε τα χρήματα για να παίξει μαζί μου. Την ίδια μέρα νίκησα και τον Στούι και τον Τσιπ. Πήρα 700.000 από τον Στούι στο Razz και 500.000 από τον Τσιπ στο Stud.



Πλέον δεν μου μιλάνε κιόλας πολλοί απ’ αυτούς. Γιατί ένας γρεκός τους έσκισε όλους. Αυτός που τους έσκισε δεν ήταν ούτε Γερμανός, ούτε Εγγλέζος, ούτε Εβραίος, ήταν Έλληνας και τους έσκισε όλους, έναν προς έναν, τους έβαλε στη γραμμή. Δεν είπα ποτέ σε άνθρωπο ότι δεν τον παίζω, φτάνει να είχε μπροστά τους τουλάχιστον ένα εκατομύριο. Αν ερχόντουσαν με 300 και 500 χιλιάδες δεν με ενδιέφερε, δεν είχα ανάγκη από τόσα λίγα. Όποιος ερχόταν με ένα εκατομμύριο τουλάχιστον, τον έπαιζα.



Έπαιξα και με τον δύο φορές νικητή του main event, Τζόνυ Τσαν και τον νίκησα 15 φορές! Τον έπαιξα με το τελευταίο μου εκατομύρια, στο καζίνο Bicycle και έχω και μάρτυρες γι αυτό. Είχα το τελευταίο μου εκατομμύριο στο τραπέζι και σε λίγες ώρες το διπλασίασα. Έβαλα όλα μου τα λεφτά σε εκείνο το παιχνίδι. Αν το έχανα δεν θα μου μένανε ούτε 10.000 δολάρια. Ούτε να πιω καφέ δεν θα είχα μετά.




Τι σχέσεις είχατε με τους υπαλλήλους των καζίνο και τους ιδιοκτήτες τους;




Με εκνευρίζουν πολύ οι υπάλληλοι του καζίνο, δεν τους συμπαθώ και θα σου πω μια ιστορία. Πριν τέσσερα χρόνια με πήγε ένας φίλος σε Ελληνική γιορτή, νομίζω 25η Μαρτίου ήταν και είχαν μαζευτεί πολλοί Έλληνες. Οι Έλληνες θα μπορούσαμε να είμαστε κορυφές σε πολλά πράγματα, αλλά θα πρέπει να πάρουμε πιο πολύ ευθύνη για τον εαυτό μας, ότι είμαστε πραγματικά αυτοί που είμαστε, να τιμήσουμε τους προγόνους μας. Πρέπει να βρούμε πάλι την υπερηφάνια μας και να μην τσακωνόμαστε μεταξύ μας. Συνεχίζω λοιπόν με την ιστορία που σου έλεγα. Με είχε φέρει ένας φίλος λοιπόν σε εκείνη την εκκλησία που γινόταν η συγκέντρωση. Παίζεται ο εθνικός ύμνος, σταυρωκοπιούνται όλοι, και κοιτάω γύρω μου όλους τους ανθρώπους και βλέπω ότι όλοι τους ήταν ρουφιάνοι των καζίνο! Όλοι αυτοί οι Έλληνες, ήταν υπάλληλοι των καζίνο! Γυρνάω και λέω στον φίλο μου “δώσε μου μια σακούλα να τα βγάλω… ανακατεύτηκα!”



Ένας είναι ο Έλληνας που ήρθε εδώ και πολέμησε τα καζίνο. Δεν έγινε ποτέ ρουφιάνος τους. Ο Άρτσι the Greek και είμαι περήφανος γι αυτο. Δεν έγινα δήμιος ποτέ να παίρνω των ανθρώπων τα κεφάλια, τα πολέμησα όλα και με διώξαν απ’ όλα τα καζίνο! Ακόμα δεν μου επιτρέπουν να μπω στα περισσότερα καζίνο. Σε ένα μόνο μου επέτρεψαν για λίγο να παίξω, στο Τροπικάνα, την εποχή που δεν μου επέτρεπαν την είσοδο πουθενά. Και τους πήρα την πρώτη μέρα 340.000, την επόμενη 100 χιλιάδες, την επόμενη 80 και την επόμενη με διώξανε (γέλια). Ούτε ζάρια δεν με αφήνανε να παίξω. Σε ένα άρθρο που είχαν γράψει για μένα στην Ελλάδα, είχανε πει «ο καζινοφάγος του Λας Βέγκας». Είχαν κλείσει καζίνο εξ αιτίας μου και είμαι περήφανος γι αυτό! Είχαν τσακωθεί μεταξύ τους για τα λεφτά που τους πήρα και κλείσανε 4 καζίνο για μένα! Είναι πολλά πράγματα που δεν μπορώ να τα πω. Αλλά ο Άρτσι the Greek δεν δούλεψε ποτέ για τα καζίνο. Κι αν ήταν στο χέρι μου σήμερα, θα τα έκλεινα όλα τα καζίνο κι ας είμαι παίκτης. Γιατί είναι εγκληματίες όλοι αυτοί οι άνθρωποι και χαιρόμουν να τους παίρνω τα λεφτά. Ένας Έλληνας κρατήθηκε σε όλο το σύστημα αυτό. Αλλά πλέον είμαι κι εγώ μέσα σ’ αυτό το σύστημα, αν πάει κάτω θα πάω κι εγώ μαζί.




Υπάρχει κάποιο χαρακτηρστικό που δεν σας αρέσει όταν το βλέπετε σε κάποιον αντίπαλο, που να αφορά είτε το παιχνίδι του, είτε τον χαρακτήρα του;




Όταν εγώ έπαιζα μονομαχία (heads-up) έπαιζα με ανθρώπους που ήταν κύριοι, αν δεν ήταν κύριος δεν τον έπαιζα. Παίκτες που πετάνε τα χαρτιά τους εκνευρισμένοι όταν χάνουν, φτύνουν στο πάτωμα, τώρα που οι πιτσιρικάδες βγάζουν τα παπούτσια τους και απλώνουν τις ποδάρες τους στα τραπέζια, αυτά δεν μου αρέσουν. Τότε παίζαμε κύριοι, ήταν gentleman’s game, ντυνόμασταν καλά, δεν μπορούσες να μιλήσεις άσχημα γιατί «έτρωγες» γροθιά επί τόπου εκεί στο τραπέζι και έπεφτες κάτω. Τώρα αυτοί, δεν έχουν class, λες και έχουν μεγαλώσει σε στάβλο. Έχουν μεγαλώσει σε αλλιώτικη κοινωνία. Μπορεί να είναι αντίπαλος ο άλλος, να προσπαθείς να του τα πάρεις και αυτός το ίδιο, αλλά είμασταν κύριοι μεταξύ μας και στο τραπέζι είχαμε σεβασμό ο ένας στον άλλον.




Το World Series of Poker σας αρέσει; Παίζετε κάθε χρόνο εκεί;




Παίζω αλλά δεν μου αρέσει. Είναι τεράστιο το field και είναι και πολλοί παίκτες στο τραπέζι. Στο τουρνουά που έφτασα ως το τελευταίο τραπέζι, ήταν πολύ δύσκολο. Πιστεύω ότι έπρεπε να το κερδίσω, αλλά δεν έπιασα καθόλου φύλλο στα δύο τελευταία τραπέζια. Έχασα τις μάρκες μου από τα ante ουσιαστικά και τερμάτισα 5ος. Δεν είχα πολλές μάρκες, και έπαιρνα συνέχεια φιγούρες και δεν μπορείς να παίξεις 2-7 triple draw lowball με όλο φιγούρες στο χέρι. Έχω και κάποιους καλούς τερματισμούς ακόμα με ένα τελικό τραπέζι πέρσι. Μακάρι να είχανε 10 τουρνουά Razz το χρόνο. Θα τα έπαιζα όλα. Αλλά έχουν μόνο ένα και δεν μπορώ να περιμένω έναν χρόνο για να παίξω ένα τουρνουά μόνο.



Εμένα μου αρέσει το short handed, με λίγους παίκτες και ακόμα καλύτερα ένας προς έναν. Εκεί πάει τώρα ο καθένας, βάζει τα ποδάρια του στο τραπέζι, δεν σέβονται ο ένας τον άλλον και δεν το απολαμβάνω. Για να γίνω μεγάλος παίκτης δεν περίμενα ποτέ να κεδίσω ένα τουρνουά, να κερδίσω την λοτταρία. Έπαιζα ένας προς έναν με τους καλύτερους του κόσμου και τους κέρδισα. Ήξερα ότι είμαι πρωταθλητής, δεν χρειαζόμουν τα τουρνουά για να το αποδείξω. Είμαι μονομάχος σαν τους ρωμαίους, που τους βγάζανε στην αρένα με το σπαθί και όποιος πάρει το κεφάλι του άλλου.




Έχετε ακολουθήσει έναν μοναδικό δρόμο στη ζωή σας. Τι πιστεύετε ότι μάθατε, που δεν θα το μαθαίνατε αν ζούσατε μία πιο συμβατική ζωή;




Όπως έλεγα σε έναν φίλο μου που με ρωτούσε αν έχω σπουδάσει, αυτά που έχω ζήσει είναι μεγάλα μαθήματα και μεγάλο πανεπιστήμιο. Πλήρωσα πολλά χρήματα για να τα μάθω και είναι υπερπολύτιμα. Έμαθα πολλά πραγματα για τους ανθρώπους, τους μελέτησα καλά κατά τη διάρκεια της ζωής μου. Έμαθα τους φίλους μου, έμαθα την οικογένειά μου, και κυρίως έμαθα τον εαυτό μου. Tην ιστορία την δική μου δεν μπορεί να την κάνει κανένας. Δεν υπάρχει περίπτωση. Ούτε έχει γίνει στο παρελθόν ούτε πρόκειται να ξαναγίνει στο μέλλον. Είναι… «ένα».




(Σε αυτό σημείο παρεμβάλλεται ο Κος Λέανδρος Βλαστάρης, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου που πραγματοποιήθηκε η συνέντευξη για το Pokercity.gr και προσωπικός φίλος του Άρτσι Καρά) Λέανδρος Βλαστάρης: Του προσφέρανε 600.000 για να πει την ιστορία του να την κάνουν ταινία. Και τους είπε «Αυτά δεν με φτάνουν ούτε για μια βδομάδα. Με αυτά τα λεφτά σε μια βδομάδα θα είμαι σπασμένος, δεν θα έχω φράγκο. Θέλω λεφτά για δυο βδομάδες!»



Άρτσι Καράς: Ναι έτσι έγινε και δεν το έκανα τελικά. Να βγάλουν αυτοί εκατομύρια κι εγώ να μην πάρω φράγκο; Ψίχουλα; Άστο καλύτερα, να πεθάνω και μετά να την πάρουν τσάμπα.



Είναι όπως ο Καζαντζίδης, εγώ είμαι «Καζαντιζιδικός» μέχρι κόκκαλο. Όπως ήταν ο Καζαντζίδης που δεν θα βγει άλλος ούτε σε χίλια χρόνια και ίσως και ποτέ. Έτσι και η δική μου ιστορία. Δεν είναι επειδή είμαι εγώ ο μάγκας. Μην ξεχνάμε ότι είμαι Έλληνας, αυτό είναι που παίζει ρόλο. Μην το πέρνουμε ως «τον λένε Άρτσι», «το έκανε ο Άρτσι». Να το παίρνουμε ως ο Έλληνας που τα έκανε όλα αυτά. Ο Άρτσι the Greek με ξέρουν εδώ. Είναι το ελληνικό στοιχείο που μας κάνει να ξεχωρίζουμε σε όλο τον κόσμο. Το βλέπω πατριωτικά και τιμώ το πνεύμα το ελληνικό.




Aυτό που κατάλαβα από σας, είναι ότι δεν φοβάστε ποτέ και κανέναν!




Τι να φοβάμαι; Όταν φοβάσαι θα πρέπει να βρεις κάτι άλλο να κάνεις. Είναι δύσκολη αυτή η ζωή, αυτός ο κλάδος. Αλλά εγώ έφτασα στην κορυφή, όπως αυτοί που πάνε στο βουνό και θέλουν να ανέβουν το Έβερεστ. Ένα μεγάλο ποσοστό αυτών δεν τα καταφέρνει και πεθαίνουν στο βουνό. Εγώ ανέβηκα μόνος μου και χωρίς σκοινιά να με κρατάνε αν πέσω, όπως έχουν οι ορειβάτες και ήμουν και ο πρώτος που το έκανε. Αυτή είναι η διαφορά.



Μπορείτε να διαβάσετε την κινηματογραφική ιστορία της ζωής ενός πραγματικού θρύλου του πόκερ,
εδώ .







O Xαιρετισμός του Άρτσι Κάρας προς τους Έλληνες παίκτες και το
Pokercity .