Η κοινή συμβίωση με έναν ποδοσφαιριστή

Η 24MEDIA δίνει για μια μέρα το τιμόνι στο AD&PR Lab του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Το κείμενο που θα διαβάσεις παρακάτω αποτελεί μέρος μίας ενέργειας κατά την οποία 40 φοιτητές του AD&PR Lab πρότειναν, έγραψαν και δημοσιεύουν το δικό τους κείμενοστα sites του Ομίλου (Huffington Post Greece, News247, Oneman, Ladylike, Sport24 & Contra). Κάθε φοιτητής του AD&PR Lab στο πλαίσιο του μαθήματος “Δημόσιες Σχέσεις: The art of storytelling” πρότεινε κάποια θέματα και έγραψε ένα από αυτά εν είδη εργασίας εξαμήνου. Μπορείς να διαβάσεις όλα τα κείμενα των φοιτητών στο microsite που δημιουργήσαμεγιατην ενέργεια.

Της Αναστασίας Ιωαννίδη

Πώς είναι η ζωή ενός ποδοσφαιριστή μέσα από τα μάτια της συζύγου του;

Ακούς τη λέξη ποδοσφαιριστής και φαντάζεσαι δόξα, δημοσιότητα, φώτα, λάμψη, λεφτά και γυναίκες. Σκέφτεσαι «Τι ανάγκη έχει αυτός; Όλα τα έχει». Επίσης, σκέφτεσαι διαφορετικά αν είσαι άντρας και διαφορετικά αν είσαι γυναίκα. Ένας άντρας ταυτίζει τους ποδοσφαιριστές με μία ομάδα, με μία καλή φάση ή με μία άσχημη εμφάνιση που κόστισε το πρωτάθλημα στην αγαπημένη τους ομάδα.

Οι γυναίκες, από την άλλη, κάνουν άλλου είδους σκέψεις στο άκουσμα της λέξης. Άλλωστε, έρευνες έχουν δείξει πως ένας ποδοσφαιριστής είναι ο ιδανικός άντρας ή τουλάχιστον αυτός που πληροί τις προϋποθέσεις για να ζήσει μία γυναίκα το παραμύθι.

Υπάρχουν, βέβαια, και αυτές που δε θα μπορούσαν ούτε καν να φανταστούν τη ζωή δίπλα σε κάποιον που χρειάζεται να λείπει πολλές ώρες σε προπονήσεις, που η δουλειά του απαιτεί πολλά ταξίδια και η φήμη του τον έχει μετατρέψει σε αφίσα μέσα στα δωμάτια πολλών κοριτσιών. Τι συμβαίνει όμως στην παγματικότητα όταν μοιράζεσαι τη ζωή σου με έναν ποδοσφαιριστή;

Δύο γυναίκες, δύο διαφορετικές περιπτώσεις και ένα κοινό στοιχείο. Το άλλο τους μισό είναι ποδοσφαιριστής… Τι λένε οι ίδιες γι΄αυτό;

• Η παντρεμένη…

Ο λόγος για την Χρυσαυγή Ατσιδάκου και τον Αλέξανδρο Τζόρβα. Είναι μαζί αρκετά χρόνια, έχουν φτιάξει τη δική τους οικογένεια, με δύο παιδιά να ολοκληρώνουν την ευτυχία τους. Πώς, όμως, είναι η ζωή μίας επιτυχημένης δικηγόρου και δημοσιογράφου δίπλα σε έναν διακεκριμένο – διεθνή τερματοφύλακα, με καριέρα εντός και εκτός συνόρων;

« Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα δύσκολο και απαιτητικό επάγγελμα, όχι μόνο για τον ίδιο τον επαγγελματία, αλλά και για τους δικούς του ανθρώπους. Οι ζωές των ποδοσφαιριστών, που έχουν χτίσει καριέρες, μόνο ρόδινες δεν είναι. Σκληρή δουλειά, πολλές ημέρες μακριά από το σπίτι, κίνδυνοι τραυματισμών και φυσικά μιλάμε για ένα επάγγελμα με σχετικά σύντομη ημερομηνία λήξης. Για παράδειγμα, όταν o Aλέξης έφυγε για πέντε συνεχόμενους μήνες στην Ινδία μας έλειπε πολύ. Αυτό ήταν και το βασικό πρόβλημα. Μιλούσαμε κάθε μέρα πολύ στο skype, όμως δεν ήταν αρκετό. Ήταν σίγουρα οι πιο δύσκολοί μας μήνες. Όμως μετά από την εμπειρία της Ινδίας, είμαστε πιο δεμένοι και πιο δυνατοί!

Εκτός της Ινδίας, υπήρξε και η Ιταλία. Με το που παντρευτήκαμε φύγαμε μαζί για έναν χρόνο στο Παλέρμο και για ακόμα έναν χρόνο στη Γένοβα. Ήταν οι χρονιές που ήρθαν στον κόσμο τα παιδιά μας και ήμασταν διαρκώς μαζί, στα εύκολα και στα δύσκολα αυτής της ιδιαίτερα σημαντικής περιόδου της ζωής μας! Τώρα, όμως, δεν είναι εύκολο να φύγουμε οικογενειακώς, εκτός κι αν τα πράγματα ζορίσουν πάρα πολύ εδώ. Οι δικές μου επαγγελματικές υποχρεώσεις αλλά και το ότι τα παιδιά μπαίνουν σιγά σιγά σε μια σειρά με το σχολείο τους καθιστά δύσκολη την απόφαση μετακόμισης. Άλλωστε το εξωτερικό δεν είναι πάντα φιλόξενο για οικογένειες. Η Ινδία, στην οποία, για παράδειγμα, είχε πάει ο Αλέξανδρος, δεν ήταν προορισμός ενδεικνυόμενος για οικογενειακή μετακίνηση.

Βέβαια, εκτός από τις μετακινήσεις στο εξωτερικό, πολλοί φαντάζονται πως η συμβίωση με έναν ποδοσφαιριστή κρύβει κι άλλες δυσκολίες. Ως απάντηση σε αυτό έχω να πώ πως με διάλογο, εμπιστοσύνη και αγάπη όλα λύνονται και όλα επιτυγχάνονται. Επίσης, ποτέ το επάγγελμά του δεν ήταν πρόβλημα για εμάς. Ακόμα και στα επαγγελματικά μου, δεν έκανα θυσίες αλλά επιλογές βάσει της καριέρας του Αλέξανδρου. Όταν χρειάστηκε να φύγει διότι οι συνθήκες στο εξωτερικό ήταν πολύ καλές, επέλεξα να είμαι μαζί του, να αφήσω προσωρινά την δικηγορία στην Ελλάδα και να μετακομίσω μαζί του εκεί ώστε να ολοκληρώσουμε την οικογένειά μας. Δεν εγκατέλειψα τα επαγγελματικά μου όνειρα, μόνο τα φρέναρα για κάποιο διάστημα. Έτσι θέλω και ό Αλέξανδρος να ασχολείται με ό,τι τον κάνει ευτυχισμένο. Σήμερα είναι το ποδόσφαιρο, αύριο ας είναι οτιδήποτε αποφασίσει, αρκεί να τον ευχαριστεί και να τον γεμίζει.»

• Ο εφηβικός έρωτας που εξελίχτηκε σε σχέση ζωής…

Η Πένη Ελευθεριάδου και ο Νίκος Μπαρμπούδης είναι μαζί από το σχολείο. Τότε σίγουρα δεν περίμενε κανείς από τους δύο το πως θα εξελισσόταν η ζωή τους, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Και τελικά, μαζί από τότε, έχει κάνει ο καθενας τη δική του καριέρα στον κλάδο του. Η Πένυ εργάζεται ως οδοντίατρος, ενώ ο Νίκος έχει παίξει σε αρκετές ομάδες εντός και εκτός Ελλάδος, όπως η εθνική ελπίδων και η ΑΕΚ. Σήμερα, βρίσκεται στην Κύπρο, χωρίς εκείνη. Η ίδια πως περιγράφει τη ζωή τους;

«Θα έλεγα πως η ζωή ενός ποδοσφαιριστή που λείπει στο εξωτερικό ειναι κυρίως μοναχική, στην περίπτωση που δεν μπορεί να ακολουθήσει η οικογένειά του. Αν ειναι παντρεμένος ή έστω σε σχεση, χρειάζονται πολλοί συμβιβασμοί γιατί είναι αναγκασμένος να αφήσει πίσω πράγματα της καθημερινής του ζωής. Όση παρέα και να κάνει με συμπαίχτες, το κενό δύσκολα αναπληρώνεται. Σε καθε περίπτωση, όμως, είναι μία νέα εμπειρία ζωής. Γι΄αυτό και μου ακούγεται ξένο να σταθώ εγώ εμπόδιο σε μία μεταγραφή στο εξωτερικό, για παράδειγμα. Ίσως στην περίπτωση μίας οικογένειας, που θα έπρεπε να λάβω υπόψιν μου και το μέλλον ενός παιδιού, να το σκεφτόμουν παραπάνω. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως θα στεκόμουν εμπόδιο. Σε ένα ζευγάρι οι αποφάσεις πρέπει να είναι ομόφωνες και οχι ατομικές.

Αυτή τη στιγμή, ας πούμε, ο Νίκος βρίσκεται στο εξωτερικό. Παρ’ όλα αυτά, χρόνος πάντα υπάρχει μέσα στην ημέρα για να μιλήσουμε και να πούμε τα νέα μας. Δε χάνουμε κάτι ο ένας από τη ζωή του άλλου, όσο και αν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις και των δύο μας μας κρατούν αρκετά απασχολημένους. Όσο για την προσωπική επαφή, ευτυχώς η Κύπρος είναι κοντά και ανά μία εβδομάδα είμαι εκεί, οπότε όλα κυλούν ομαλά.

Εξάλλου, πιστεύω πως η υγιής σχέση δε σχετίζεται με το επάγγελμα, είτε του άνδρα είτε της γυναίκας. Ό,τι ισχύει για έναν επιτυχημένο ποδοσφαιριστή (θαυμάστριες ,ταξίδια) μπορεί να ισχύει και για έναν επιτυχημένο γιατρό ή αντίστοιχα για μία γυναίκα αναγνωρισμένη στο χώρο της. Ίσως, όμως, επειδή το ποδόσφαιρο προβάλλεται σε ευρύτερη κλίμακα, είναι πιο εύκολο να υπάρχουν κρούσματα. Όλα, όμως, τα προσπερνάς αν υπάρχουν αμφίπλευροι συμβιβασμοί, κατανόηση και εμπιστοσύνη..

Αν, ας πούμε, μιλούσα για θυσίες δε θα σου έλεγα την ανοχή στις θαυμάστριες, για παράδειγμα, αλλά την ανοχή στην απόσταση και την αναμονή από τη μία συνάντηση ως την άλλη. Τίποτα αλλο. Όσο, όμως, και να κάνουμε υπομονή σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν πιστεύω ότι επηρεαζόμαστε ιδιαίτερα από τις διάφορες μεταγραφές που έχει κάνει όλο αυτό το διάστημα που είμαστε μαζί. Πάντα βρίσκουμε τρόπο και το ζούμε σαν καινούργια εμπειρία κάθε φορά. Και τις περισσότερες φορές είναι ευχάριστο συναίσθημα. Κάθε φορά μία καινούργια αρχή.

Πάντως, όπου και να βρίσκεται και όσο μακριά και αν είμαστε, του λέω τη γνώμη μου σχετικά με τα επαγγελματικά του, χωρίς όμως να επιμένω. Όταν τυχαίνει και είμαστε μαζί, η ημέρα του αγώνα περνάει συνήθως ήρεμα. Σπίτι πριν από τον αγώνα, ακούγοντας μουσική και πίνοντας καφεδάκι. Μετά τους αγώνες αναλύουμε τις φάσεις που έγιναν, την εμφάνισή του αλλά και την εμφάνιση της υπόλοιπης ομάδας. Σε κάποια θέματα μπορεί εγώ να μη χρειαστεί να πω τίποτα. Για παράδειγμα, σε ό, τι αφορά τη διατροφή του, προσέχει και ο ίδιος από μόνος του οπότε δε χρειάζεται να κάνω και πολλά εγώ.

Για άλλα θέματα καθόμαστε και το συζητάμε και βρίσκουμε μαζί μία λύση. Πρόσφατα, ας πούμε, με τον τραυματισμό του, είχαμε μπει στη διαδικασία να σκεφτούμε μία εναλλακτική πορεία μετά το ποδόσφαιρο. Και εκεί διαπίστωσα κάτι που δεν είχα σκεφτεί μέχρι τότε. Δε θα ήθελα να κάνει κάτι άλλο επαγγελματικά. Και αυτό διότι το αγαπάει τόσο αυτό που κάνει, που δύσκολα κάποιο άλλο επάγγελμα θα του έδινε την ίδια ευχαρίστηση. Είναι αυτό που τον ολοκληρώνει και τον κάνει χαρούμενο. Τι άλλο, λοιπόν, να θέλω από τη στιγμή που τον βλέπω ευτυχισμένο; Ξέρουμε, βέβαια, και οι δύο πως το επάγγελμα του έχει ημερομηνία λήξης, οπότε αναγκαστικά κάποια στιγμή θα πρέπει να σκεφτεί το επόμενο βήμα.»

Γοητευτική ή μη, αυτή είναι η ζωή των ποδοσφαιριστών μέσα από τα μάτια των συντρόφων τους. Όταν σβήνουν τα φώτα είναι απλά ένα επάγγελμα σαν όλα τα άλλα. Και ίσως οι ποδοσφαιριστές είναι οι πλέον ειδικοί στο να κρατήσουν μία υγιή σχέση. Γιατί η σχέση είναι σαν το ποδόσφαιρο. Έχει τις καλές και τις κακές της στιγμές, έχει τις ευκαιρίες, τις φάσεις και τα άουτ της. Ένας ποδοσφαιριστής, όμως, ξέρει καλά πως να γυρίσει το παιχνίδι, με πειθαρχία, αφοσίωση και αγάπη. Ειδικά αν η σύντροφός του, του… βγάζει καλές ασίστ, τότε είναι δεδομένο πως θα ξεπεράσει όλα τα εμπόδια και θα σκοράρει, ακόμα και στο 90’.