Wendell Lira: Το καλό το παλικάρι…

Μέχρι πριν δυο χρόνια, εργαζόταν -part time- στην καφετέρια της μητέρας του, γιατί με κάποιον τρόπο έπρεπε να πληρώνει τους λογαριασμούς του, ενόσω τιμούσε το πάθος του για το ποδόσφαιρο. Ως παιδί, είχε όνειρα και ενδεχομένως να τα είχε πραγματοποιήσει, αν δεν πάθαινε δυο ρήξεις χιαστού σε δυο χρόνια. Τραυματισμοί που ίσως να μη ζούσε, αν η Goias είχε δεχθεί να τον πουλήσει στην AC Milan το 2006. Η ζωή όμως, δεν είναι αυτά που θες. Είναι αυτά που έχεις. Ο Wendell Lira λοιπόν, έχει από τη Δευτέρα (11/1) το βραβείο της FIFA για το “καλύτερο γκολ” του 2015. Αυτό που του έδωσε το 46.7% των 1.600.000 ανθρώπων που ψήφισαν για το πού θα πάει το “Puskas Award”. Ναι, ήταν η βραδιά που ο Lionel Messi έκανε πέντε τις “χρυσές μπάλες” του .

Η Mirror έγραψε πως “ξέρεις ότι τα έχεις καταφέρει, όταν ο Pelé γνωρίζει το όνομα σου”. Είχε προηγηθεί το ” είμαι ευχαριστημένος που ο Wendell Lira πήρε το Puskas Award. Βάζει ξανά τη Βραζιλία στην παγκόσμια σκηνή“, του Βραζιλιάνου θρύλου, ανήμερα της τελετής Ballon d’ Or, στη Ζυρίχη. Μην αποπροσανατολίζεστε. Δεν ξέχασε τον Neymar. Απλά θέλησε να δώσει έναν τόνο υπερβολής. Να γυρίσουμε τώρα, στο θέμα μας; Πριν σας γνωρίσουμε τον Lira, θα χρειαστεί να σας παρουσιάσουμε τα… προϊόντα όσων ήταν υποψήφιοι για το “καλύτερο γκολ της χρονιάς” -και μάλλον δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε ποιος είναι ο Puskas, σωστά; Πάμε λοιπόν.

Μια ωραία πρωία, για την ακρίβεια, αυτή της 6ης Νοεμβρίου οπότε η FIFA ανακοίνωσε τις δέκα υποψηφιότητες ” ήμουν στο σπίτι της μητέρας μου και το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να χτυπά. Παράλληλα, δεχόμουν στο κινητό δεκάδες μηνύματα. Δεν έδινα σημασία, μέχρι το σημείο που σκέφτηκα πως για να με ψάχνουν τόσοι πολλοί, κάτι πρέπει να ‘χει γίνει. Άρχισα λοιπόν, να διαβάζω τα γραπτά μηνύματα στο Whatsapp και διαπίστωσα πως για κάποιο λόγο μου έδιναν συγχαρητήρια. Νόμισα πως ήταν φάρσα, ώσπου άρχισαν να μου στέλνουν links με τις υποψηφιότητες. Τα είδα και έπαθα σοκ“.

Από όλες αυτές τις υποψηφιότητες, τρεις έφτασαν στον τελικό: του ιδίου, του ειδώλου του -ευρύτερα γνωστού ως Lionel Messi- και του Alessandro Florenzi της Roma. Όταν έμαθε πως είχε φτάσει στο τέλος της διαδρομής, είχε πει ” ήταν ένα ακόμα γαμ… σοκ. Θυμάμαι πως ήμουν στην έξοδο του σπιτιού μου, γύρω στις 12 το μεσημέρι και ένας τύπος εμφανίστηκε από το πουθενά μπροστά μου. Σκέφτηκα “τη γαμ…”, πως επρόκειτο να μου επιτεθεί. Μέχρι να ολοκληρώσω τη σκέψη, είχε βγάλει το κινητό του τηλέφωνο από την τσέπη του και μου ζητούσε να “βγάλουμε” μια φωτογραφία. Μετά το click μου είπε πως ήμουν στους φιναλίστ“. Ο νικητής της διαδικασίας έλαβε το 46,7% των ψήφων που κατέθεσαν οι 1.6 εκατομμύρια “επισκέπτες” στις ιστοσελίδες FIFA.com και francefootball.fr, αφήνοντας πίσω του -σε απόσταση 13.4%- τον δεύτερο Messi, με τον Florenzi να συγκεντρώσει το υπόλοιπο 7.1%. Το τελείωμα που χαρακτηρίστηκε ως “wonderful bicycle-kick”, έκανε τη διαφορά στον τελικό του πρωταθλήματος στην περιφέρεια Goias, με τον Lira να διαμορφώνει το τελικό 2-1 της Goianesia επί της Atletico-Goianense.

Το βράδυ της τελετής, τσιμπούσε τον εαυτό του για να βεβαιωθεί πως είναι ξύπνιος. Μετά… τσιμπούσε και τη σύζυγο του, Ludymila που ήταν δίπλα του και είχε πλαντάξει στο κλάμα. Όταν ήλθε η ώρα της απονομής, ούτε ο ίδιος κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυα του. Συγκριτικά ωστόσο, με τα δάκρυα της μητέρας του, Maria Edileuza που παρακολουθούσε την τελετή από την τηλεόραση του σπιτιού της, παρέα με φίλους και συγγενείς, δεν είχε καν βουρκώσει! ” Όταν είπαν το όνομα του, φοβόμουν πως είχαν κάνει λάθος. Το όλο σκηνικό δεν έμοιαζε να είναι αληθινό. Ήταν απίστευτο. Είμαι τόσο υπερήφανη για εκείνον. Θα πάμε στο αεροδρόμιο να τον πάρουμε και να τον αγκαλιάσουμε. Μου λείπει τόσο“. Α ναι, ξέχασα: στο σπίτι ήταν και κάποιοι -λίγοι- δημοσιογράφοι. Ο Τhalles (ένας από τα δυο αδέλφια του -ο άλλος είναι ο Paulo Roberto) εξήγησε πως ” πιστεύαμε πολύ στη νίκη του, γιατί το κοινό ήταν υπεύθυνο για το αποτέλεσμα“. Και ως γνωστόν, το κοινό λατρεύει τα outsiders.

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ομολόγησε πως ” έζησα μια πολύ συναισθηματική στιγμή, ένα δώρο από το Θεό. Είναι τιμή να σε αναγνωρίζουν, εκτός της Βραζιλίας και νιώθω πολύ χαρούμενος που μετείχα στην κατηγορία για το καλύτερο γκολ. Ήταν σαν όνειρο. Σίγουρα δεν το περίμενα. Όχι σκεφτείτε το, να είστε σε λίστα μαζί με τους Messi, Cristiano Ronaldo, Neymar. Αυτοί οι τύποι είναι τα είδωλα μου. Ειδικά ο Ronaldo. Μέχρι σήμερα τους είχα δει μόνο στα video games. Θέλω φωτογραφίες με όλους τους. Βρέθηκα να ανταγωνίζομαι τον Messi, για το βραβείο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τον νίκησα!“. Μετά άκουσε τον Αργεντινό να λέει ” είναι ένα εκπληκτικό γκολ και άξιζε τη νίκη. Το βραβείο είναι σε καλά χέρια“!

Ο Lira είχε να ασχοληθεί με ένα σωρό πράγματα για αυτή τη βραδιά. Από το πώς δεν θα… λιποθυμήσει δίπλα σε όλους αυτούς τους τύπους έως το τι θα βάλει. Στην ντουλάπα του είχε μόνο ένα κοστούμι ” και ήταν παλιό, οπότε αναγκάστηκα να αγοράσω καινούργιο. Το κρατούσα δίπλα μου, στο ταξίδι. Το έφτιαξε ειδικά για εμένα, ένα τοπικό κατάστημα. Δεν πλήρωσα. Θα του κάνω διαφήμιση.. Στη βαλίτσα έβαλα τρία πουκάμισα και δυο παντελόνια. Αφήνω χώρο για το βραβείο“, είχε αστειευτεί στη Globo. Τελικά, καλά έκανε και άφησε αυτόν το χώρο που λέγαμε.

Η AC Milan, το 1.5 εκατ. ευρώ και το άδοξο τέλος

Πριν γίνει ο Wendell Lira “ο νικητής του Puskas Award”, ήταν άγνωστος μεταξύ αγνώστων, ακόμα και στην πατρίδα του. Ήταν και άνεργος. Για την ακρίβεια, έψαχνε επί τρεις μήνες να βρει μια δουλειά, αλλά δεν είχε προκύψει κάποιος σύλλογος που να ενδιαφέρεται να τον πληρώσει. Αφότου ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα ” είχα στα χέρια μου διάφορες προτάσεις, οκτώ τον αριθμό και επέλεξα να υπογράψω μονοετές με την Vila Nova“. Στο συμβόλαιο υπάρχει opt out, για μετακόμιση στο εξωτερικό -και δη την Ευρώπη. Προοπτική που υπήρχε και πριν μια δεκαετία, όταν τον ήθελε η AC Milan. Είχαν προηγηθεί οι εξαιρετικές εμφανίσεις του με τα τμήματα υποδομής της Goiás (έκανε ντεμπούτο επαγγελματία στα 16) και την U20 της Βραζιλίας. Το 2006, στα 17 του ήταν συμπαίκτης των Willian και Αlexandre Pato, στην ομάδα που κατέκτησε το Sendai Cup της Ιαπωνίας. Εκείνος είχε σκοράρει ένα από τα γκολ του επιτυχημένου τουρνουά και στην επιστροφή του στο σύλλογο του αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος U20.

Ήταν μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου, γιατί έχασα μια τεράστια ευκαιρία να παίξω στην Ευρώπη. Ήμουν πολύ νέος και έπαιζα στην Goias, όταν ήλθε η μεγάλη πρόταση από τη Milan. Επειδή είχα μόλις υπογράψει πενταετές συμβόλαιο, μου είπαν να περιμένω λίγο. Ένιωσα πολύ δυστυχισμένος. Έχω την εντύπωση ότι ήθελαν να βγάλουν περισσότερα από την πώληση μου. Ένιωθα ευτυχισμένος και μόνο από το γεγονός ότι έπαιζα, ενώ εκείνοι σκέφτονταν πόσα θα με πουλήσουν. Στο τέλος βέβαια, δεν υπήρχε συμφωνία. Δεν είπα κουβέντα, γιατί πίστευα ότι θα έλθει και η σειρά μου. Πως μια μέρα όλα θα πάνε καλά. Είδατε που είχα δίκιο;”.

Μόνο που μέχρι να δικαιωθεί το 2015, είχε δυο σοβαρούς τραυματισμούς και μια εκ βάθρων αλλαγή πλάνου. ” Το 2008 διέλυσα το γόνατο και έμεινα εκτός ένα χρόνο“. Το ίδιο έγινε και το 2010 -και τις δυο φορές έπαθε ρήξη χιαστού, στο ίδιο γόνατο. ” Μετά τη δεύτερη επέμβαση, κατάλαβα από νωρίς ότι ουδέποτε θα έφτανα στα επίπεδα που ήμουν πριν τους τραυματισμούς μου“. Για αυτό και είπε να αλλάξει προσανατολισμό.

Δεν ήταν σε θέση να δουλέψει όπως ήθελε και άρα να εξελιχθεί όσο ήθελε και προς τα τέλη του 2012 η Goias έκρινε πως ήταν χρήσιμο να τον αφήσει ελεύθερο -αφού δεν έπαιρνε πια από εκείνον ούτε τα γκολ. Σκέφτηκε να τα παρατήσει. Να μην ξανασχοληθεί. Για λίγο καιρό κράτησε την ασπρόμαυρη μπάλα σε απόσταση και εργαζόταν στην οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά ένιωθε το αίσθημα του ανολοκλήρωτου. Κάτι του έλειπε. Όλα τον ενοχλούσαν. Έκανε ένα βήμα πίσω και σκέφτηκε τη ζωή του. Συνειδητοποίησε πως δεν είχε “τελειώσει” ακόμα με το ποδόσφαιρο. Αποφάσισε να κάνει restart, αναγνωρίζοντας πως ουδεμία σχέση θα είχε με όσα είχε ζήσει στη νιότη του. Από το 2013 έως το 2015 φόρεσε έξι διαφορετικές φανέλες (Trindade, Goianésia, Novo Horizonte, URT, Anapolina), με τις αμοιβές του να καλύπτουν τις βασικές ανάγκες και τίποτα παραπάνω.

αν δεν ήταν η σύζυγος μου, Ludymila, δεν θα τα είχα καταφέρει. Ήταν πάντα δίπλα μου, απ’ όταν ήμουν 16. Παντρευτήκαμε στις 10/12 του 2010. Με βοήθησε όσο κανείς στις επεμβάσεις και ήταν εκείνη που επέμενε πως έπρεπε να συνεχίσω να διεκδικώ το όνειρο μου. Εκείνη είναι ο λόγος που δεν το έβαλα ποτέ κάτω. Είναι ο “βράχος” μου, μια πραγματική πολεμίστρια“. Λίγο αργότερα, απέκτησε και δεύτερο σημαντικό λόγο να συνεχίσει να προσπαθεί: την κόρη του, Marcela, η οποία γεννήθηκε τον Μάιο του 2013 και σύντομα θα αποκτήσει αδελφάκι. Κάθε φορά που η μικρή βλέπει στην τηλεόραση το γκολ της διάκρισης, αναφωνεί “É gol do papai” (είναι το γκολ του μπαμπά). Εξυπακούεται πως δεν όταν σκόραρε ο Wendell Lira, στις 11/3 του 2015, στο τοπικό ντέρμπι πρωταθλήματος με την Atletico Goianésia, που διεξήχθη παρουσία 297 ανθρώπων, δεν περίμενε κάτι. ”
Και μόνο από τον αριθμό των φιλάθλων που ήταν στις εξέδρες, δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι αυτή η στιγμή θα αλλάξει τη ζωή μου“. Eκείνος τότε έβγαζε μεροκάματο στην Goianésia. Αλλά να μην σας τα λέμε. Δείτε τι έκανε (και ο ίδιος βαθμολόγησε με 8 -με άριστα το 10).

Σε πραγματικό χρόνο (ανήμερα και την επομένη του ματς) έγινε μια κάποια αναφορά από τα media στην εντυπωσιακή αυτή φάση, αλλά μη φανταστείτε κάτι το τρελό. Δεν επαρκούσε ούτε για να πείσει την ομάδα του να τον κρατήσει, με το τέλος της αγωνιστικής περιόδου. Εκείνος, συνηθισμένος από αυτές τις καταστάσεις, αναζήτησε την επόμενη δουλειά. Τη βρήκε στην Tombense (ομάδα τέταρτης κατηγορίας), όπου δεν εξάντλησε το συμβόλαιο. Για την ακρίβεια, τον απελευθέρωσε τρεις μήνες πριν ενημερώσει η FIFA πως είναι ο νικητής της κατηγορίας “το καλύτερο γκολ της χρονιάς”. Εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε μέσο που δεν είχε πάρει τηλέφωνο σπίτι του. Δεν υπήρχε δημοσιογράφος που δεν ήθελε να γράψει “για τον ταπεινό τρόπο ζωής του Wendell, άνθρωπος που λατρεύει το PlayStation που δεν έχει χάσει αγώνα του Messi” που, που, που. ” Αυτό που κάνω είναι να μην ανησυχώ για το μέλλον. Ποιος θα πίστευε πριν πέντε χρόνια ότι θα καταφέρω να βρω το δρόμο μου; Απολαμβάνω αυτό που μου συμβαίνει και ο Θεός ξέρει τι είναι καλύτερο για μένα, για όλους μας” ενημερώνει, όπως κλείνει το βιβλίο με την ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου -στο οποίο πια αποτελεί μέλος. Παρεμπιπτόντως, έβγαλε και τις φωτογραφίες που ήθελε!