Ο αυθεντικός Tinkerman άλλαξε μυαλά

Από Tinkerman (στην Chelsea) έγινε El General (στη Valencia) και Il Mister (στην Ιταλία), πριν καταντήσει Dead Man Walking (στη Juventus) και τελικά, δικαιώσει τον τίτλο της βιογραφίας του (Proud Man Walking, του οποίου τα έσοδα διατέθηκαν σε νοσοκομείο παιδιών) στο έπακρο, ως προπονητής της Leicester. Ομάδα που πήρε το ρίσκο να δώσει δουλειά στον Claudio Ranieri (την 15η, σε 28 χρόνια καριέρας), μετά την επικά αποτυχημένη παρουσία του στον πάγκο της Εθνικής Ελλάδος και αυτή τη στιγμή (κυριολεκτικά, αυτή τη στιγμή) βρίσκεται στην πρώτη θέση της Premier League. Γεγονός που αποδεικνύει πως ο Ιταλός τελικά δεν ήταν και τόσο “ξοφλημένος”, όσο προσπάθησαν να μας πείσουν κάποιοι πως ήταν.

Ο Φώντας Σέμπρος σας εξήγησε την Τρίτη (16/12) πώς ο Ranieri έδειξε στη Leicester το δρόμο για την κορυφή στην Premier League . Εδώ, θα ασχοληθούμε με άλλα, επί μέρους στοιχεία της ζωής του γεννημένου στις 20 Οκτωβρίου του 1951, στην εργατική συνοικία Testaccio, στις όχθες του Τίβερη, στη Ρώμη. Τότε η περιοχή ήταν γεμάτη σφαγεία -τώρα ο δρόμος έχει μετατραπεί σε πολιτιστικό κέντρο- και τα αγόρια της οικογένειας είχαν ως προορισμό να αναλάβουν το κρεοπωλείο του πατέρα τους. Εκείνος, που από πολύ νωρίς κυκλοφορούσε στην πόλη ως Ragazzaccio (παλικάρι), έκανε την επανάσταση του, πήγε στις ακαδημίες της Roma και άρχισε το δικό του ταξίδι. Αρχικά ως παίκτης και στα 35, ως προπονητής της Campania Puteolana, ενός μικρού συλλόγου στο Pozzuoli. Εκεί ήταν που διαπίστωσε ότι ” η ομάδα είναι σαν παιδί. Αν το παιδί σου κάνει ένα λάθος και το αγχώσεις, δεν θα μπορέσει να ωριμάσει, δεν θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση“. Η προπονητική εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη λατρεία της ζωής του, με χαρακτηριστική την ατάκα ” θέλω να κοουτσάρω και στη μετά θάνατον ζωή, στην οποία πιστεύω“. Έως τότε, πιστεύει στη δυνατότητα που έχει να κάνει αυτή τη δουλειά. Ό,τι και αν έχουν πει κατά καιρούς άλλοι. Με πρώτο και καλύτερο τον Jose Mourinho -σιγά μην και δεν.

Από το “είναι πολύ γέρος και ανίκανος να αλλάξει” στο “πάντα τον σεβόμουν”… μια δεκαετία δρόμος

Ο Ranieri ήταν στον πάγκο της Chelsea, όταν εμφανίστηκε στην πόλη ο Roman Abramovich -τον Ιούλιο του 2003, οπότε έδωσε 193.000.000 σημερινά ευρώ. Όπως είπε πρόσφατα ο Ιταλός ” έπαιξα μεγάλο ρόλο, ως προς την απόφαση του Abramovich να αγοράσει το σύλλογο“. Για την ακρίβεια, είπε ότι ” εγώ ξεκίνησα την επιτυχία της ομάδας, ενώ εγώ είχα ζητήσει τρεις παίκτες (Didier Drogba, Arjen Robben και Petr Cech) που τελικά πήρε ο Mourinho και μετά πήρε και το πρωτάθλημα“, για να ξεκινήσει η νέα εποχή του συλλόγου.

” Έχω την αίσθηση πως στην τρίτη μου σεζόν, διαγράψαμε πολύ καλή πορεία. Χωρίς να υπογράψουμε παίκτες, είχαμε τερματίσει τέταρτοι. Ό,τι κάναμε στο Champions League, ήταν ο λόγος που ο Abramovich αγόρασε την ομάδα. Μετά, ήλθαμε δεύτεροι στη λίγκα, πίσω από την Arsenal που ήταν ανίκητη και φτάσαμε στα ημιτελικά του Champions League και ζήτησα τους Per Cech και Robben. Επίσης, είχα μιλήσει στον ιδιοκτήτη για τον Dorgba, όταν με ρώτησε “ποιον επιθετικό θες, αν μείνεις;”. Την προηγούμενη σεζόν ήθελα τον Samuel Eto’o, αλλά δεν κατέστη δυνατό να τον πάρουμε, οπότε επέλεξα τον Didier, αλλά όταν ήλθε εγώ είχα ήδη φύγει”. Ουσιαστικά, είχε αποχωρήσει μετά το “Χ” με τη Monaco (2-2), στον πρώτο ημιτελικό του Champions League στο Λονδίνο (πριν το δεύτερο ματς είχε πει σε ιταλική εφημερίδα “γεια σας καρχαρίες μου, καλωσήλθατε στην κηδεία μου”). Τυπικά, έγινε στις 15/5 του 2004 έπειτα από το εντός έδρας παιχνίδι με τη Leeds.

Εξήγησε πως εξεπλάγη από την απόφαση του Abramovich να τον κρατήσει ένα χρόνο, αφότου ανέλαβε. “Θεωρούσα δεδομένο ότι θα με απολύσει, μόλις έγινε ο ιδιοκτήτης. Μάλιστα, όταν μου είπε τα νέα ο Trevor Birch (chief executive), ήμουν στο αυτοκίνητο και με κατεύθυνση το Λονδίνο, όπου επρόκειτο να σχεδιάσουμε την περίοδο προετοιμασίας. Του είπα “εσύ και εγώ θα είμαστε οι πρώτοι που θα φύγουμε” γιατί λογικά ο νέος ιδιοκτήτης θα ήθελε να βάλει τους δικούς του ανθρώπους. Οι προπονητές είναι σαν τους δικηγόρους. Αρέσει στον κόσμο να τους αλλάζει.

Τον Ιούλιο, ο νέος ιδιοκτήτης αποπειράθηκε να φέρει τον Sven Goran Eriksson, ο οποίος ήταν στην εθνική Αγγλίας, αλλά δεν τα κατάφερε. Ήλθε λοιπόν, και μου είπε “ΟΚ, εσύ ξεκινάς και θα δούμε ποιον μπορούμε να αγοράσουμε”. Ήταν όμως, δύσκολο να βρούμε τους κατάλληλους παίκτες, ενώ είχε φτάσει ο Ιούλιος και ένα μήνα μετά ξεκινούσε το Champions League. Πήραμε ωστόσο, κάποιες καλές περιπτώσεις και ομολογουμένως θα ήθελα να έχουμε κερδίσει κάτι“. Αλλά δεν κέρδισε.

Για εκείνον, που είχε πάει στη Chelsea τον Frank Lampard από τη West Ham United το 2001, είναι σημαντικό πως ” παρ’ ότι δεν είμαστε φίλοι με τον Roman, κάθε φορά που θέλω να δω ένα ματς μου λέει “εδώ είναι το σπίτι σου” και αυτό για εμένα είναι σημαντικό”, πριν καταλήξει στο ότι ενώ αυτός είχε θέσει τις βάσεις για την άμεση επιτυχία που απόλαυσε ο Mourinho ” ποτέ δεν μου είπε ένα ευχαριστώ“. Η αλήθεια είναι πως ο Πορτογάλος είπε πολλά. Τα πάντα, εκτός του “ευχαριστώ”.

Πέραν της αγαπημένης συνήθειας που έχει ο Mourinho να “ταπεινώνει” όποιον έχει μπροστά του -ή πίσω του-, τα… ξύλα για να ανάψει η φωτιά, τα είχε βάλει ο Ranieri, όταν είπε στη συνέντευξη Τύπου της αποχώρησης του από το Stamford Bridge πως ” ο Mourinho δεν θα επιβιώσει ως προπονητής στην Premier League”. Σε σχετική ερώτηση, ο Special One απάντησε πως ” ναι, ενημερώθηκα για το σχόλιο του και θα πρότεινα αν κάποιος από εσάς είναι φίλος με τον κ. Ranieri ή έχει το τηλέφωνο του, να τον καλέσει και να του εξηγήσει ότι για να πάρει μια ομάδα το European Cup πρέπει να νικήσει πολλές ομάδες, από πολλές χώρες. Δεν πήρα το τρόπαιο, επικρατώντας 20 πορτογαλικών ομάδων. Έπαιξα και νίκησα συλλόγους από τη χώρα του, από τη χώρα σας, αλλά και αυτή στην οποία δούλευε στην Αγγλία“.

Εκείνη τη χρονική περίοδο, ο Ιταλός αρνήθηκε πεισματικά να συνεχίσει το πινγκ πονγκ δηλώσεων. Το 2008 ωστόσο, θα έλεγε ” δεν είμαι σαν τον Mourinho. Δεν πρέπει να κερδίσω πράγματα, για να βεβαιωθώ για τον εαυτό μου“. Εξυπακούεται πως η απάντηση της άλλης πλευράς ήλθε σε μηδενικό χρόνο. Και ήταν πληρωμένη. “Υποθέτω πως έχει δίκιο σε αυτό που θέλει. Είμαι πολύ απαιτητικός με τον εαυτό μου και πρέπει να κερδίζω για να είμαι σίγουρος για τα πράγματα. Αυτός είναι ο λόγος που έχω πάρει τόσα τρόπαια στην καριέρα μου. Ο Ranieri από την άλλη, έχει τη νοοτροπία κάποιου που δεν χρειάζεται να νικά. Είναι περίπου 70 χρόνων και έχει πάρει ένα Super Cup και κάποιο άλλο μικρό τρόπαιο. Είναι πολύ γέρος για να αλλάξει νοοτροπία. Είναι γέρος και δεν έχει κερδίσει τίποτα. Μελέτησα ιταλικά πέντε ώρες την ημέρα, για πολλούς μήνες, ώστε να είμαι σίγουρος πως μπορώ να επικοινωνήσω με τους παίκτες, τα ΜΜΕ και τους φιλάθλους. Ο Ranieri είναι στην Αγγλία πέντε χρόνια και ακόμα παλεύει να πει “καλημέρα” και “καλό απόγευμα“. Για την ιστορία, ο Ranieri ήταν τότε 57 χρόνων.

Ξαναβρέθηκαν στην Ιταλία, το 2010, οπότε ο μεν ήταν στην Inter και ο δε στη Roma, με τους Μιλανέζους να επικρατούν στον τελικό του Coppa Italia 1-0 και τη Roma να προηγείται με τέσσερις βαθμούς της Inter στη λίγκα, στην τελική ευθεία. Τότε ήταν που ο Mourinho συνέστησε στους ανταγωνιστές, να τάξουν μπόνους στη Siena για να κόψει από τη δική του ομάδα βαθμούς. Ο Ranieri θα σχολίαζε ” αυτό δεν είναι το είδος του ποδοσφαίρου που μου αρέσει. Θέλω να σέβομαι και να με σέβονται. Είναι εύκολο να δίνεις κίνητρο σε ομάδα, νιώθοντας πως όλοι είναι εναντίον σου. Ο αθλητισμός είναι ένα σημαντικό όχημα της ιταλικής κοινωνίας. Τέτοιες συμπεριφορές πυροδοτούν “βόμβες”. Είμαι άνθρωπος του αθλητισμού και μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Είναι ο Mourinho φαινόμενο; Είναι τα ΜΜΕ που του δίνουν αυτήν την αύρα. Για εμένα είναι ένας καλός προπονητής και δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο“.

Σημείωση: στο μυαλό του Ιταλού κίνητρο για τους παίκτες του ήταν μια πίτσα (ειρήσθω εν παρόδω, φέτος κερνά πίτσες τους παίκτες του, έπειτα από κάθε ματς στο οποίο δεν έχουν δεχθεί γκολ) ή να δουν όλοι μαζί το Gladiator. Επ’ αυτού, ο Mourinho είχε πει (φευ) πως ” πριν τον τελικό του κυπέλλου, είχα δει έξι ματς της Roma, για να βρω τις αδυναμίες της. “Έφαγα” τρεις ώρες σε κάθε παιχνίδι. Φυσικά, είναι πιο εύκολο να παρακολουθείς μια ταινία. Αλλά ο Ranieri ξεχνά πως οι παίκτες του είναι πρωταθλητές. Δεν είναι παιδιά. Αν έκανα κάτι παρόμοιο, οι παίκτες μου θα πέθαιναν στα γέλια ή θα καλούσαν το γιατρό για να ρωτήσουν αν είμαι άρρωστος“. Η κορύφωση της επίθεσης αφορούσε την Chelsea, με τον Πορτογάλο να λέει ” σίγουρα δεν είναι δικό μου λάθος αν το 2004, οπότε τον αντικατέστησα, είχα πει πως η ομάδα ήθελε να νικήσει και με εκείνον αυτό δεν θα γινόταν ποτέ. Δεν είναι δικό μου το λάθος που τον θεωρούσαν loser“. Όπως αποκαλύφθηκε τον περασμένο Ιούλιο, οπότε η Leicester προσέλαβε τον Ranieri, η αλήθεια ήταν κάπως διαφορετική.

” Όταν επέστρεψα στην Ιταλία, το 2011, για την Inter ο Mourinho ήταν ο πρώτος που μου έστειλε μήνυμα για να με καλωσορίσει. Βρεθήκαμε στην Ιταλία και αυτό ήταν κάτι καλό για όλους. Όταν ήμουν στην Inter, κάθε εβδομάδα μου έστελνε μήνυμα. Είναι καλό παιδί“. Πριν δυο μήνες, ο Ιταλός ξεκαθάρισε ότι η όποια αψιμαχία τους ανήκει στο παρελθόν (” είναι αρχαία ιστορία“), με τον Πορτογάλο επίσης,… να θάβει το τσεκούρι, πριν πέντε ημέρες, λέγοντας ” όταν ήμουν στην Inter την πρώτη σεζόν, ήταν στη Juventus και την επόμενη χρονιά στη Roma, με την οποία παλέψαμε έως το τέλος για τον τίτλο. Όταν είσαι σε τέτοιο ανταγωνισμό, δεν μπορείς να είσαι φίλος. Θα ανταλλάξεις μια δυο κουβέντες. Όταν πήγα στη Μαδρίτη εκείνος πήγε κάπου αλλού -δεν θυμάμαι πού-, αλλά όταν προσελήφθη από την Inter, ένιωσα ό,τι νιώθω πάντα. Γιατί πάντα θέλω να νικά η Inter, ανεξάρτητα από το ποιος είναι προπονητής. Το τηλέφωνο που του έκανα για να του ευχηθώ καλή τύχη ήταν η στιγμή που άλλαξε η σχέση μας“. Μετά, το τερμάτισε, λέγοντας ” πάντα τον σεβόμουν“!

Το ” έναν χρόνο πριν η Λέστερ ήταν στον πάτο. Έναν χρόνο πριν ο Ranieri είχε απολυθεί από την Εθνική Ελλάδας μετά την ήττα από τα Νησιά Φερόε και αυτή τη στιγμή η Λέστερ είναι πρώτη και εκείνος είναι ο κορυφαίος προπονητής στην Premier League“, του Mourinho, την ημέρα που ανακοινώθηκε στην Αγγλία πως ο Ιταλός αναδείχθηκε “καλύτερος προπονητής του μήνα”, στην Premier League θα λέγατε πως ήταν μια… κακή (έως και ασήμαντη) παρένθεση. Το δεδομένο είναι πως η χειρότερη σεζόν στην καριέρα του Mourinho έτυχε να έχει πέσει πάνω στην καλύτερη του Ranieri. Μια χρονιά μετά την πρώτη θέση της Chelsea και τη 14η της Leicester, τη σήμερον ημέρα, μετά δηλαδή το 2-1 των “αλεπούδων” την περασμένη Κυριακή (14/12) , η Leicester είναι στην πρώτη θέση της βαθμολογίας και η Chelsea στην 14η.

The joke is on you

Θα θέλαμε για λίγο, να σας πάρουμε μαζί μας στον Ιούλιο του 2014. Για την ακρίβεια, στις 25 εκείνου του μήνα οπότε ανακοινώθηκε πως η Εθνική Ελλάδος είχε αποκτήσει νέο προπονητή και το όνομα αυτού ήταν ο Claudio Ranieri. Μάλιστα, η Ελληνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, του είχε δώσει να υπογράψει “κλειστό” διετές συμβόλαιο (με option ανανέωσης για άλλα δυο) και ως στόχος είχε οριοθετηθεί η πρόκριση στο Euro 2016 της Γαλλίας. Όπου δεν θα πάμε ως έθνος και προφανώς ο λόγος δεν είναι ο Ranieri. Ή για την ακρίβεια, δεν είναι μόνο αυτός. Ομολογουμένως, στα 63 του, ο διάδοχος του Fernando Santos θα ήταν τουλάχιστον ηλίθιος να μην αποδεχθεί την πρόταση για 800.000 ευρώ, το χρόνο, με bonus 200.000 ευρώ σε περίπτωση υλοποίησης στόχου. Τελικά, η διαδρομή ολοκληρώθηκε σε 14 προπονήσεις και τέσσερα παιχνίδια, με την εντός έδρας ήττα από τα νησιά Φερόε (0-1) να είναι το “τετέλεσθαι”. Όταν ήλθε το τέλος, δεν είπε κάτι. Είπε λίγους μήνες μετά, σε συνέντευξη στην Corriere Della Sera, όπου ομολόγησε πως ” ήταν λάθος μου που πήγα στην Ελλάδα “.

Στις τρυφερές λεπτομέρειες που μοιράστηκε με τον κόσμο, ήτα και ότι ” πιστεύω ότι και εγώ να μην ήμουν στον πάγκο, πάλι θα έχαναν από τα Φερόε. Το πρόβλημα δεν ήμουν εγώ, αλλά όλο το έθνος που αντιμετωπίζει ουκ ολίγα προβλήματα. Και όπως ξέρουμε όλοι, το ποδόσφαιρο αντανακλά τη ζωή. Επίσης, στην Ελλάδα ήθελα να χτίσω κάτι, αλλά είναι αδύνατο να χτίσεις στην άμμο. Έπαιξα τέσσερα ματς και μπορούσα να τους προπονήσω πάνω κάτω τρεις ημέρες. Σύνολο 12 ημέρες. Δεν είμαι μάγος. Έπρεπε να αλλάξουν πολλά. Δεν είμαι ο Χριστός“. Παρεμπιπτόντως, επισήμανε ότι ” στη Leicester απέδειξα πως δεν ήμουν τελειωμένος“, στην κουβέντα που έγινε μετά την 13η αγωνιστική της Premier League και ενώ εκείνος και η παρέα του ήταν στην κορυφή της βαθμολογίας. Ναι, αλλά δεν σας είπαμε τι έγινε όταν οι “αλεπούδες” αποφάσισαν να του κάνουν πρόταση επιστροφής στην Αγγλία, έπειτα από 1 χρόνια.

Στις 15 Νοεμβρίου του 2014 το “ζητούμε συγγνώμη για την πλέον ατυχή επιλογή προπονητή, για την οποία αναλαμβάνουμε την πλήρη ευθύνη” του τότε προέδρου της ΕΠΟ, Γιώργου Σαρρή, ο Ιταλός εξαφανίστηκε. Η επόμενη φορά που ακούστηκε το όνομα του, ήταν στις 13 Ιουλίου του 2015. Και πάλι αφορούσε ανακοίνωση Τύπου. Της Leicester, που ενημέρωνε ότι αυτός είναι ο νέος προπονητής της, μαζί και πως υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Δεν θα λέγατε πως η είδηση προκάλεσε κύματα ενθουσιασμού. Οι φίλαθλοι της ομάδας διχάστηκαν (ο Gary Lineker έγραψε στο Twitter “Claudio Ranier? Really?”, πριν συναντηθούν και πει ο Ranieri πως “η ζωή είναι πολύ μικρή για διχόνοιες. Μου αρέσει η κριτική. Και είχε δίκιο“), ενώ έγιναν ατελείωτα αφιερώματα επί του πόσο παρωχημένος μπορεί να είναι, με έμφαση στα λάθη που είχε κάνει στην Ελλάδα. Ένα από αυτά, ήταν η αδυναμία του να συνδεθεί με τους παίκτες ή… τα μέλη της ΕΠΟ, με τη λεπτομέρεια ότι δεν ζούσε στην Ελλάδα να παίζει το ρόλο της. Μετά βέβαια, θίχτηκε το θέμα του tinkering. Τι είναι όμως, το tinkering;

Εγώ είμαι ο αυθεντικός Tinkerman και όλοι πια με αντιγράφουν -ακόμα και ο Pep Guardiola

Η πρώτη φορά που τον αποκάλεσαν “Tinkerman” ήταν όταν ήταν στην Chelsea (2000-04) και το παρατσούκλι τότε τουλάχιστον, δεν ήταν ιδιαίτερα επιτιμητικό. Ήταν ο πιο σύντομος τρόπος για να περιγράψουν τη συνήθεια που είχε να αλλάζει τους παίκτες στην ενδεκάδα, ακόμα και αν η τελευταία version ήταν επιτυχημένη. Εκείνος επέμενε τότε πως ” θα συνεχίσω να κάνω αλλαγές, όταν πρέπει να τις κάνω. Αυτή είναι η υποχρέωση μου, ως προπονητή ο οποίος έχει πολλούς καλούς παίκτες και μπορεί να κάνει αλλαγές, όταν νιώθει πως έχει δίκιο να τις κάνει. Θέλω να παίξω το ποδόσφαιρο του μέλλοντος και για όλους εμάς που κάνουμε αυτή τη δουλειά, είναι η ώρα της αλλαγής“.

Η συνήθεια αυτή που είχε αναπτύξει από όταν ήταν στην Cagliari, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, να αλλάζει διατάξεις εν ώρα αγώνα “είχε να κάνει με την προσπάθεια μου να μπερδέψω τους αντιπάλους. Στις πρώτες φορές, ο κόσμος με ρωτούσε “γιατί αλλάζεις το σύστημα;”. Αλλά έσωσα την Cagliari, όταν άρχισα να κάνω τις αλλαγές“. Όχι μόνο την έσωσε, αλλά υλοποίησε στο συντομότερο διάστημα το στόχο της επιστροφής στη SerieA από την τρίτη κατηγορία. Η διαδρομή ολοκληρώθηκε το 1991, για να ακολουθήσει η Napoli (και η τέταρτη θέση, πριν απολυθεί από τον Corrado Ferlaino, που μετά συνελήφθη), η Fiorentina και η άνοδος στη SerieA, μαζί με την κατάκτηση του κυπέλλου και του Super Cup το 1996, η Valencia (την πήρε από τον πάτο της βαθμολογίας και την έφτασε στην κατάκτηση του κυπέλλου και την πρόκριση στο Champions League, τo 1999) και μετά η Atletico που όταν τον πήρε, είχε μπει σε καθεστώς εκκαθάρισης και πάλευε για την παραμονή, πριν υποβάλει την παραίτηση του -ώστε να προλάβει τον Jesus Gil από το να τον απολύσει. Έπειτα, ήλθε η Chelsea.

” Όταν ξεκίνησα να αλλάζω τα συστήματα, δεν υπήρχαν άλλοι που να κάνουν το ίδιο στην Premier League. Ήμουν ο πρώτος τότε, ενώ τώρα υπάρχουν πολλοί, παντού. Είναι πια αρκετοί αυτοί που ακολουθούν πια το παράδειγμα μου. Όλη η Ιταλία, όλη η Αγγλία. Υπάρχει βέβαια, και ο Guardiola. Όταν παίζεις με την ομάδα του, δεν ξέρεις ποιον είναι αμυντικός, ποιος “τριάρι”, ποιος “τεσσάρι”. Και είναι πάντα δύσκολο να αντιμετωπίζεις ομάδα που… δεν ξέρεις πώς θα παίξει”.

Στα κιτάπια της Premier League υπάρχει η πληροφορία πως ο Ranieri είχε χρησιμοποιήσει 52 παίκτες, στα τέσσερα χρόνια στο Stamford Bridge. Από το 2011 έως το 2015 έντεκα ομάδες έχουν χρησιμοποιήσει περισσότερους. Συμπεριλαμβανομένης της Chelsea. Ιδού η λίστα: Queens Park Rangers (71), Sunderland (66), Fulham (60), Tottenham Hotspur (60), Aston Villa (59), Chelsea (57), Arsenal (56), Liverpool (55), Swansea City (55), West Bromwich Albion (55), Manchester United (54). Τώρα ωστόσο, που ‘χουν περάσει τα χρόνια, παραδέχεται ότι στον ημιτελικό του Champions League, το 2004 με τη Monaco θα μπορούσε να κάνει λιγότερες αλλαγές ” για να μη φάμε δυο γκολ στο τέλος του αγώνα στο Stamford Bridge. Έκανα λάθος, όταν άρχισα τις αλλαγές στο 1-1. Εκείνο το βράδυ, ο Roman με κάλεσε στο σκάφος του. Του είπα πως είμαι κουρασμένος και δεν πήγα“.

Ομάδα	Σεζόν	Πόντοι	Πόντοι/αγώνας
Cagliari	1988-91	34	1.03
Napoli	1991-93	69	1.48
Fiorentina	1993-97	105	1.48
Valencia	1997-99	50	1.62
Atletico	1999-2000	33	1.39
Chelsea	2000-04	173	1.79
Valencia	2004-05	35	1.54
Parma	2007	17	1.53
Juventus	2007-09	93	1.83
Roma	2009-11	84	1.87
Inter	2011-12	35	1.60
Monaco	2012-14	86	2.06
Εθνική Ελλάδος	2014	4	0.25
Leicester	2015-…	35	2.2

Όταν τον κάλεσε στο τηλέφωνο ο Vichai Srivaddhanaprabha, ιδιοκτήτης της Leicester προφανώς και ήξερε τι είχε γίνει με την Ελλάδα, όπως ήξερε και ότι ο προπονητής του ενδιαφέροντος του είχε αλλάξει επτά δουλειές, μετά το 2004 και την Chelsea (Valencia, Parma, Juventus, Roma, Internazionale, Monaco και την εθνική μας) και αν μας ρωτάτε τι είχε κάνει, να σας πούμε πως στη Valencia, όπου είχε βρεθεί και τις σεζόν 1997-99, απέτυχε και δεν εξάντλησε το συμβόλαιο του. ” Αυτή είναι η χειρότερη στιγμή της καριέρας μου. Όχι ό,τι έγινε με την Εθνική Ελλάδος. Τους είχα πει πως θα χρειαστεί χρόνος για να διεκδικήσουμε το πρωτάθλημα. Με διαβεβαίωσαν πως υπάρχει χρόνος και με απέλυσαν τον Μάρτιο“, θυμάται.

Στην Parma έκανε επιτυχία, μια χρονιά που δεν υπήρχαν προσδοκίες ή ελπίδες, στη Juventus πήγε με την επιστροφή από τη SerieB (για το σκάνδαλο με τα “στημένα” παιχνίδια) και την έφτασε στην τρίτη θέση, παίρνοντας ό,τι καλύτερο μπορούσε να πάρει από τον Alessandro Del Piero. Έμεινε ένα ακόμα χρόνο και απογοήτευσε (με το 4-4-2 να δέχεται δριμεία κριτική, όπως και οι δυο μήνες χωρίς νίκη), πριν ολοκληρώσει η Vecchia Signora, ως τρίτη την αγωνιστική περίοδο -και αποκλειστεί από την Chelsea στο Champions League.

Κάτι αντίστοιχο έγινε και στη Roma (ήταν πετυχημένος στην πρώτη σεζόν και έφτασε προ του τίτλου -με την Inter του Mourinho να “κλέβει” το στέμμα- και μετά ήλθε η πτώση και η απόλυση), στην Inter άντεξε μόνο έξι μήνες -μολονότι η εκκίνηση ήταν πολλά υποσχόμενη- και στο Monaco σε γενικές γραμμές, έκανε καλή δουλειά (” μου είχαν ζητήσει να βγούμε τρίτοι. Τερματίσαμε δεύτεροι. Παρ’ όλα αυτά, ήθελαν να με αλλάξουν. Τι να κάνω;“). Γενικά, το βιογραφικό του δεν ήταν κακό. Δεν ήταν όμως, και σούπερ. Επίσης ξεκάθαρο ήταν πως δεν κράτησε δουλειά πάνω από δυο χρόνια, μετά την Chelsea. Και για αυτό σχολιάστηκε δυσμενώς η απόφαση της Leicester να τον βάλει να υπογράψει τριετή συνεργασία. Θα λέγατε πως οι διοικούντες την ομάδα πήραν ένα ρίσκο, αλλά από την άλλη δεν είχαν και κάτι να χάσουν.

Είναι ο τύπος που δεν θα βρίσει παίκτη, ενώ παιχνίδι είναι σε εξέλιξη, που δεν θα επιτεθεί σε δημοσιογράφους και δεν θα βρίσει οπαδούς -ό,τι και αν του πουν. Είναι από τους καλύτερους ανθρώπους που κυκλοφορούν στο σπορ και εκεί επικέντρωσε η Guardian, σε αφιέρωμα για την πρόσληψη του, το οποίο κατέληγε στο ” αν η Leicester ήθελε κάποιον καλό, πήρε το σωστό άνθρωπο. Αν όμως, ήθελε κάποιον να την κρατήσει στην Premier League, μάλλον επέλεξαν τον λάθος άνθρωπο“. Εξυπακούεται πως τώρα… τα άρθρα έχουν αλλάξει.

Με την επιστροφή του στην Αγγλία (έντεκα χρόνια αργότερα) ο Ranieri είπε να εκπλήξει τον κόσμο, όπως άλλαζε τη βασική αρχή του: το tinkering. Έχει δώσει σταθερές θέσεις στην ενδεκάδα της Leicester σε επτά παίκτες, εκ των οποίων οι πέντε (Kasper Schmeichel, Wes Morgan, Robert Huth, Danny Drinkwater και Jamie Vardy) έχουν ξεκινήσει όλα τα ματς. Ο Μarc Albrighton έχει ξεκινήσει τα 15 (και έγινε αλλαγή στο ημίχρονο του 2-2 με τη Stoke City, τον Σεπτέμβριο), ενώ ένα ματς έχει χάσει και ο Riyad Mahrez. Όπως αποκάλυψε η Daily Mail, ο μισθός του Ranieri για τη φετινή σεζόν στη Leicester, μπορεί να φτάσει και τα 2.300.000 ευρώ , εφόσον η ομάδα του τερματίσει στην πρώτη θέση, με την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου. Για κάθε θέση εν τω μεταξύ, πιο πάνω από την 18η, θα πάρει από 140.000 ευρώ! ” Το ποδόσφαιρο είναι σαν κάθε άλλο κομμάτι της ζωής. Πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια και να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου και να είσαι υπερήφανος. Ναι, τα χρήματα είναι σημαντικά για τον καθένα, αλλά υπάρχει κάτι άλλο, κάτι πιο σημαντικό” που για εκείνον είναι η υπερηφάνεια του.

” Είμαι παλιός προπονητής και για εμένα, αυτό που νιώθω είναι το πιο σημαντικό. Αυτό που μοιράζομαι με το σύλλογο, με τον ιδιοκτήτη, τους παίκτες και τους φαν. Εδώ στο Leicester όλα με κάνουν να νιώθω καλά. Ελπίζω πως αυτή θα είναι η τελευταία μου δουλειά. Έχω υπογράψει για τρία χρόνια και είμαι 63“. Για την ακρίβεια, 64 και φέτος για πρώτη φορά στην καριέρα του, έβαλε τις φωτογραφίες των άλλων 19 προπονητών της Premier League, στο γραφείο του, στο γήπεδο. Γιατί; “Για να τους καλωσορίσω. Είναι κάτι που δεν έχω ξανακάνει. Μετά τα παιχνίδια, τους καλώ εδώ για να πιούμε ένα ποτό, να φάμε κάτι. Είναι καλό για εκείνους, να βλέπουν τις φωτογραφίες”.