Το ανεπανάληπτο αγγλικό πάρτι στο Σύνταγμα
Υπάρχουν στιγμές που ένα αθλητικό γεγονός σε ταξιδεύει, σε γεμίζει εικόνες, σε κάνει να αισθανθείς ξεχωριστός. Και δεν στέκομαι στο καθαρά αγωνιστικό σκέλος, υπάρχουν περιφερειακές δράσεις, οι οποίες μπορούν να σου αφήσουν ανεξίτηλο αποτύπωμα.
Αν ζήσεις από κοντά έναν ευρωπαϊκό τελικό ποδοσφαίρου, οι μνήμες θα σε ακολουθούν για πάντα. Όταν μάλιστα αυτός ο τεράστιος αγώνας έρχεται στη χώρα σου, στην πόλη σου, τότε η μαγεία μεγαλώνει ακόμη περισσότερο.
Στις 23 Μαΐου του 2007, η Αθήνα φιλοξένησε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, η Μίλαν επικράτησε 2-1 της Λίβερπουλ στο Ολυμπιακό Στάδιο. Δύο τεράστιες… φανέλες, δύο τοτέμ του ποδοσφαίρου, έλυσαν τις διαφορές ξανά, μετά το 2005 και την Κωνσταντινούπολη. Στην Πόλη, οι «κόκκινοι» είχαν κάνει μια τεράστια ανατροπή, επέστρεψαν από το 3-0, ισοφάρισαν 3-3 τους «ροσονέρι» και πήραν το τρόπαιο στην διαδικασία των πέναλτι. Ένας έπος, ένα δράμα, ανάλογα την οπτική που έχει ο καθένας.
Δύο χρόνια αργότερα, η Μίλαν είχε την ευκαιρία να πάρει ρεβάνς. Η πρωτεύουσα της Ελλάδας αποδείχθηκε ξανά γούρικη, η ιταλική ομάδα είχε στεφθεί Πρωταθλήτρια Ευρώπης στο ίδιο γήπεδο και το 1994, είχε συντρίψει τότε την Μπαρτσελόνα με 4-0.
Το πλάνο του Αντσελότι αποδείχθηκε καλύτερο από του Μπενίτεθ, η Μίλαν έστειλε δύο φορές την μπάλα στα δίχτυα με τον Ιντζάγκι, η Λίβερπουλ απλώς μείωσε με τον Κάουτ, η κούπα πήγε στο Νησί.
Φυσικά και το ματς έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου, αλλά κάμποσες ώρες πριν φθάσω στο ΟΑΚΑ για να το ζήσω, είχα πάρει μια καλή γεύση, από τον τρόπο που ζουν οι ταξιδιώτες-οπαδοί ένα τέτοιο γεγονός. Νωρίς το μεσημέρι, βρέθηκα στο Σύνταγμα για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, εκεί ήταν το σημείο που συγκεντρώθηκε ο μεγάλος όγκος των φίλων της Λίβερπουλ. Η πλατεία ασφυκτιούσε, συνθήματα, κασκόλ, ένα μωσαϊκό χρωμάτων και αισθήσεων. Η μπύρα έρεε άφθονη, η κατανάλωση δεν μπορούσε να προβλεφθεί αρχικά, τα αποθέματα τελείωσαν γρήγορα και οι κάτοχοι των περιπτέρων επιδόθηκαν σε έναν αγώνα ανεφοδιασμού.
Το πάρτι ήταν τόσο έντονο, όσο μπορεί να φανταστεί ο νους. Ο κόσμος άρχισε να αναχωρεί για το γήπεδο, περίπου 3 ώρες πριν την σέντρα. Και στο σημείο αυτό, αποκαλύφθηκε η εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Χιλιάδες άδεια κουτάκια μπύρας, σε κάθε σημείο του Συντάγματος, ασύλληπτες ποσότητες είχαν καταναλωθεί. Στεκόμουν εκεί για κάμποση ώρα, γελούσα αμήχανα. Αισθανόμουν τυχερός που έζησα ένα τελετουργικό σαν αυτό. Είναι αυτό που λέμε: «πρέπει να το ζήσεις για να καταλάβεις».
Και αφού συνήλθα από το σοκ, φυσικά και ακολούθησα τους τελευταίους του πλήθους, πήρα κι εγώ τον δρόμο για το ΟΑΚΑ. Η κορύφωση ήρθε στο χορτάρι, απόλαυσα κάθε στιγμή, μπορώ να τις περιγράψω όλες, μία προς μία κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια…
Ο αθλητισμός σημαίνει σύνδεση. Σύνδεση με τους ανθρώπους στην εξέδρα, με τους αθλητές που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και μας χαρίζουν ιστορίες που θυμόμαστε μια ζωή και μας ενώνουν. Έτσι και η Telekom, σε μια περίοδο που τα πάντα αλλάζουν, είναι εδώ για να συνδέσει τον κόσμο μας με μια τεχνολογία που καταργεί τις αποστάσεις, εξελίσσεται και ανήκει σε όλους, προσφέροντας σιγουριά και αισιοδοξία στη νέα ψηφιακή εποχή.