“Πού ήσουν;”: 4 δημοσιογράφοι του SPORT24 θυμούνται μεγάλες αθλητικές στιγμές

Αναδρομή στα ΣΚ του ’19 – Σταύρος Λιώσης

«Πού ήσουν;» Ένα ερώτημα αρκετό για να πυροδοτήσει τη μνήμη από ντέρμπι και πρωταθλήματα, μέχρι διεθνείς διακρίσεις και ιστορικά ρεκόρ. Βλέποντας τη νέα καμπάνια της Stoiximan πάω πίσω στο σωτήριον έτος 2019, όταν ο υπογράφων εργαζόταν ως βοηθός σερβιτόρου σε εστιατόριο. Ως εκ τούτου, τα Σαββατοκύριακα δεν περιλάμβαναν βραδιές αφιερωμένες στην κραταιά Λίβερπουλ του Γιούργκεν Κλοπ, αλλά μόνο κλεφτές ματιές στο κινητό για να δω το σκορ.

Όταν λοιπόν έφτασε η ώρα του τελικού του Champions League στη Μαδρίτη, η ψυχρολουσία ήταν δεδομένη: δεν υπήρχε περίπτωση να παρακολουθήσω το παιχνίδι. Σάββατο βράδυ σήμαινε ασταμάτητη δουλειά στο μαγαζί.

Μέσα από το LIVE της Stoiximan ενημερώθηκα για το γρήγορο 1-0 του Σαλάχ και μέχρι να εμφανιστεί η ειδοποίηση για το 2-0 του Οριγκί στο φινάλε, η καρδιά πήγαινε να σπάσει από την αγωνία.

Ειδοποίηση: τέλος αγώνα.

Ο Γιούργκεν Κλοπ είχε επαναφέρει τη Λίβερπουλ στην κορυφή της Ευρώπης. Είχε ξαναφέρει τους Reds στους τίτλους, αλλά πάνω απ’ όλα είχε επιστρέψει την ελπίδα σε μια ολόκληρη πόλη. Είχε μετατρέψει τους αμφισβητίες σε πιστούς.

Ακόμη και έναν απλό σερβιτόρο στην Ελλάδα, που παρακολουθούσε την απονομή του Champions League από το κινητό, καθισμένος πάνω σε καφάσια μπίρας σε μια αποθήκη.

«Γιατί η Stoiximan συνεχίζει με υπερηφάνεια να δίνει το “παρών” εκεί όπου δημιουργούνται οι στιγμές που μένουν» δήλωσε ο Head of Marketing της Stoiximan, Αντώνης Πολυχρόνης και ισχύει για κάθε φίλαθλο που έχει γίνει ένα κομμάτι της ιστορίας παρακολουθώντας κάθε σπουδαία στιγμή.

Ο πιο συγκλονιστικός αγώνας ever στην άρση βαρών – Ανέστης Ζαχαράκης

Πίσω στο μακρινό καλοκαίρι του 1996, μικρό παιδί δημοτικού τότε, απολάμβανα το προνόμιο να έχεις μαμά νησιώτισσα και ασφαλώς παραθέριζα όλο το καλοκαίρι στη Ζάκυνθο. Τότε δεν με ενδιέφερε και πολύ που στο σπίτι εκεί δεν είχαμε τηλεόραση. Ολη μέρα άλλωστε στην παραλία για μπάνιο ή στο διπλανό σχολείο για ατελείωτη μπάλα ή στα στενά της χώρας για κρυφοκυνηγητό (ναι δική μας έμπνευση, ρωτήστε με later πώς παίζεται). Και το βράδυ “κομμάτια”, ξέγνοιαστος ύπνος, ποιος νοιάζεται για TV… Εκείνο το καλοκαίρι όμως είχε Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο σπίτι υπήρχε η άποψη πως εκείνοι οι Αγώνες έπρεπε να γίνουν στην Ελλάδα, βλέπετε είχαν συμπληρωθεί 100 χρόνια από τους πρώτους σύγχρονους Αγώνες, το 1896 στην Αθήνα. Η Επιτροπή βέβαια δεν επέλεξε τον ελληνικό φάκελο, αλλά εκείνον της Ατλάντα. Εντάξει, εγώ δεν έδινα τότε ιδιαίτερη σημασία σε αυτά, αλλά τελικά εκείνοι οι Αγώνες στις ΗΠΑ, ειδικά με τη διαφορά ώρας έμελλε να είναι η πρώτη μου ανατριχιαστική αθλητική εμπειρία και παρότι έχουν περάσει 30 χρόνια ακόμη θυμάμαι σαν χθες, που έπεφτα στο κρεβάτι και δεν μπορούσα να κλείσω μάτι, περιμένοντας καρτερικά να φτάσει 3-4 το ξημέρωμα και να έρθει ο πατέρας μου, να με πάρει από το χέρι να πάμε στον γείτονα, ακριβώς στο διπλανό σπίτι, που είχε τηλεόραση, να δούμε όλοι μαζί άρση βαρών.

Προφανώς και δεν ήξερα τίποτα τότε για το συγκεκριμένο άθλημα, αλλά εκείνο το καλοκαίρι όλη η Έλλαδα μιλούσε για την dream team του Ιακώβου. Εκεί που μαζεύαμε χαρτάκια panini για τις ομάδες της Α’ Εθνικής, προσπαθούσαμε ξαφνικά να αποστηθίσουμε τους αθλητές του τύπου που φώναζε “κάτσε κάτω από την μπάρα” και ξεσήκωνε όλο το έθνος. Η πρώτη κερκίδα στήθηκε για το ασημένιο του Λεωνίδα Σαμπάνη στα 58 κιλά. Ψαρωμένος εγώ καθόμουν έβλεπα αμίλητος, προσπαθούσα να καταλάβω τι είναι το αρασέ, τι ένα το ζετέ, γιατί παίρνεις μετάλλιο μόνο για το σύνολο, τι ισχύει σε περίπτωση που δύο αθλητές σηκώσουν το ίδιο βάρος. Εκείνος ο πρώτος αγώνας ήταν η διαδικασία εκμάθησης.

Και ακολούθησε το απόλυτο έπος. Η μάχη του Βαλέριου Λεωνίδη με τον Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου στα 64 κιλά. Ο πιο συγκλονιστικός αγώνας ever στην άρση βαρών και μάλιστα σε πολύ ιδιαίτερες συνθήκες τότε για την Ελλάδα και την Τουρκία, καθώς είχε προηγηθεί η κρίση των Ιμίων. Φυσικά, εγώ τότε δεν έδινα σημασία στα πολιτικά. Απλά έβλεπα με θαυμασμό δύο μικροσκοπικούς γίγαντες να κάνουν το ένα Παγκόσμιο Ρεκόρ μετά το άλλο.

Ο Λεωνίδης είχε πάει με παγκόσμια επίδοση στο ζετέ, στα 183 κιλά και εκείνο το ξημέρωμα, έφτασαν και οι δυο τους να σηκώσουν 187,5! Μία σου και μία μου. Παγκόσμιο Ρεκόρ εσύ, Παγκόσμιο Ρεκόρ κι εγώ. Μία άνευ προηγουμένου μονομαχία, που έκανε μια τρελή παρέα σε μία αυλή να κάνει σαν να βλέπει ποδοσφαιρικό αγώνα. Ξεπεράσαμε το αυτός είναι Τούρκος, ο δικός μας Έλληνας, άλλωστε αγκαλιασμένοι ανέβηκαν στο βάθρο. Aπλά δεν πιστεύαμε στα μάτια μας τι έκαναν αυτοί οι δύο “Pocket Hercules” εκείνη την ημέρα και με τα παιδικά μου επιφωνήματα σίγουρα ξύπνησα και κάμποσους ακόμη γείτονες.

Ήταν τέτοια η έκσταση που τελικά εξελίχθηκε σε μυσταγωγία. Έτσι το ραντεβού καθιερώθηκε και κάθε ξημέρωμα περίμενα το χέρι του πατέρα μου να με πάει δίπλα για να δω και τα επόμενα παιδιά του Ιακώβου, τον Λεωνίδα Κόκκα, φυσικά τον Πύρρο Δήμα και ασφαλώς τον Κάχι Καχιασβίλι.

Αρκετά χρόνια μετά, το 2017, ένα θλιβερό γεγονός, ο θάνατος του θρυλικού Σουλεϊμάνογλου ζωντάνεψε ξανά εκείνες τις μνήμες. Ο Βαλέριος, με την οικονομική στήριξη του τουρκικού κράτους, βρέθηκε στην κηδεία του μεγάλου του αντιπάλου. Φίλησε δακρυσμένος το φέρετρο, που ήταν τυλιγμένο με την τουρκική σημαία και συγκλόνισε αυτή τη φορά με τις δηλώσεις του για τον παλιόφιλό του, υπενθυμίζοντας πως ο αθλητισμός ενώνει, δεν χωρίζει και ότι στη ζωή χρειάζεσαι δίπλα σου ανθρώπους να σε τραβούν να κάνεις το αδύνατο δυνατό.

Ούτε η πανδημία δε σταματά το Champions League – Κώστας Αυγουστάκης

Υπάρχουν στιγμές στην αθλητική ιστορία που τις θυμάσαι για την ένταση της κερκίδας, ειδικά όταν πρόκειται για τον τελικό του Champions League. Ο τελικός του 2020 ανάμεσα στην Παρί Σεν Ζερμέν και την Μπάγερν Μονάχου, όμως, έχει χαραχτεί στη μνήμη μου για την ακριβώς αντίθετη αίσθηση, την απόλυτη ησυχία, αλλά και την κατάκτηση του τίτλου από την αγαπημένη μου ευρωπαϊκή ομάδα.

Εκείνο το βράδυ του Αυγούστου με βρήκε στο γραφείο. Η πανδημία είχε αλλάξει τα πάντα στον τρόπο που δουλεύαμε και, κυρίως, στον τρόπο που ζούσαμε το ποδόσφαιρο. Αντί για ένα γραφείο γεμάτο φωνές και κλίμα που αρμόζει σ’ έναν τελικό Champions League, η κατάσταση ήταν διαφορετική. Λίγα άτομα παρόντα με μάσκες και οι υπόλοιποι τηλεργασία.

Την “ησυχία” αυτή έσπασε μία στιγμή. Ο Κίμιχ από τα δεξιά έβγαλε τη σέντρα προς το δεύτερο δοκάρι, ο Κινγκσλέ Κομάν πήρε την κεφαλιά και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Ένα “γκολ” ακούστηκε στο γραφείο, για να θυμίσει κάτι λίγο από μία βραδιά τελικού. Την ίδια ώρα στο γήπεδο, η σιωπή στο Ντα Λουζ ξένιζε, αλλά η Μπάγερν έγραφε ιστορία και κατακτούσε τον 6ο της τίτλο, σ’ ένα ματς που θα γραφόταν στην ιστορία.

Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι θα φέρνω συχνά στο μυαλό μου το πού ήμουν και πώς έζησα αυτήν την βραδιά.

Διακοπές και NBA καμιά φορά πάνε μαζί – Ντενίς Μάρκο

Το να είσαι αθλητικός συντάκτης στις μέρες μας είναι ευτυχία, διότι βιώνεις με έναν μοναδικό τρόπο μεγάλες αθλητικές στιγμές. Είναι ένα είδος ιεροτελεστίας, συμμετέχεις στη σκηνή μαζί με τους πρωταγωνιστές. Είναι τόσα τα μεγάλα γεγονότα που έχω ζήσει στη δεκαετία μου στο SPORT24, που μπορώ να θυμηθώ τα ξενύχτια και το τι έκανα κάθε φορά: από τις πορείες του Στέφανου Τσιτσιπά και της Μαρίας Σάκκαρη, μέχρι τα άλματα του Μίλτου Τεντόγλου και της Κατερίνας Στεφανίδη σε Diamond League και Ολυμπιακούς Αγώνες.

Κάπου εδώ να σας πω ένα μυστικό: καλοκαίρι έρχεται και πρέπει να το ξέρετε. Η καλύτερη περίοδος για διακοπές, ειδικά αν θέλεις solo εξορμήσεις, είναι ο Ιούλιος. Βρισκόμαστε, λοιπόν, στον Ιούλιο του 2021 και είμαι στην Πάρο (φανταστικό νησί, να πάτε). Οι NBA Finals βρίσκονται στην κορύφωσή τους, με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και τους Μπακς να κοντράρονται με το Φοίνιξ. Μπορεί να ντρέπομαι λίγο που το γράφω, αλλά εκείνες τις μέρες απείχα από μια από τις κορυφαίες στιγμές του ελληνικού αθλητισμού στον 21ο αιώνα.

Η αγωνία, όμως, είχε φτάσει στο peak. Ας μη γελιόμαστε, ποιος μπορεί να ξεχάσει αυτή τη σειρά; Η αλμύρα, οι καφέδες, οι Κολυμπήθρες και η Νάουσα μπήκαν αναγκαστικά στην άκρη. Ενδεχομένως να βρέθηκα στο κατάλληλο νησί για να βιώσω την ηγεμονική εμφάνιση του Greek Freak: γαλήνη στο ξενοδοχείο, ο ήχος των κυμάτων λίγα μέτρα παραέξω και μια μυσταγωγική εμπειρία μπροστά στην οθόνη.

Εκείνη τη στιγμή, η ιδιότητα του δημοσιογράφου και του φιλάθλου έγιναν ένα. Ξέχασα την ηρεμία της άδειας και επέστρεψα στη δημοσιογραφική πραγματικότητα. Ο “διόσκουρός” μου, ο Στέφανος, ζούσε τα ξενύχτια με μεγαλύτερη ένταση από την Αθήνα, αλλά είχα αποφασίσει να αφήσω τις διακοπές για λίγο. Ψάχναμε λεζάντες, ήμασταν μπροστά στην ιστορία. Αν με ρωτήσετε σήμερα τι θυμάμαι από την Πάρο, θα σας γελάσω. Θυμάμαι όμως το δαχτυλίδι του Γιάννη.

Εσύ, αλήθεια, πού ήσουν;

Για να μπορέσουν οι αθλητές να δίνουν το καλύτερό τους εαυτό στις μεγαλύτερες σκηνές παίρνουν δύναμη εκτός από τον κόσμο που τους παρακολουθεί και από έμπρακτους υποστηρικτές στον αγώνα τους. Αυτός ο υποστηρικτής όλα αυτά τα χρόνια είναι η Stoiximan, η οποία με την παρουσίαση της νέα της «Πού ήσουν;», μας υπενθυμίζει τη σχέση της με τις μεγάλες στιγμές που έχουν ενώσει φιλάθλους, αθλητές και ομάδες.