Η νύχτα που η ΑΕΚ πάγωσε το Bernabéu και την Ρεάλ των Galácticos

Γι’ αυτό και όταν ταξίδευα με την αποστολή της ΑΕΚ, τον Οκτώβριο του 2002, στη Μαδρίτη είχα την αίσθηση ότι συμμετέχω σε μια εκδρομή στο Hollywood του ποδοσφαίρου. Ζιντάν, Ρονάλντο “Φαινόμενο”, Ρομπέρτο Κάρλος, Ιέρο, Κασίγιας, Μακελελέ, Φίγκο. Επρόκειτο να δω ορισμένους από τους καλύτερους της εποχής στον κόσμο, και φυσικά για κάποιους είχα την αντίληψη ότι θα ανήκουν στην λίστα των καλύτερων ever.

Τρεις εβδομάδες νωρίτερα ήμουν ένας από τους μάρτυρες του επικού 3-3 της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια απέναντι σε εκείνη την Ρεάλ. Το ζούσα με την “βλέπεις κάτι που συμβαίνει μόνο μια φορά” αίσθηση. Δηλαδή δεν είχα υποψιαστεί ότι θα μπορούσε αυτό να ξανασυμβεί και μάλιστα στον “Ναό” της Ρεάλ, σε έναν από τους μεγαλύτερους ναούς του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Θυμάμαι ακόμη το δέος στα μάτια των Ελλήνων ποδοσφαιριστών όταν πάτησαν το Bernabéu για την προπόνηση της παραμονής του παιχνιδιού. Τους έβλεπα και σκεφτόμουν ότι, πολύ φυσιολογικά, θα τους πλάκωνε το βάρος της στιγμής και θα έρχονταν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο να “τσαλακώσουν” την εντύπωση που είχαν δημιουργήσει στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Δεν ήταν όμως έτσι. Η ΑΕΚ έχανε 2-0 στο πρώτο ημίχρονο, χωρίς να καταφέρει να γίνει απειλητική και να “υποψιάσει” τους περίπου δύο χιλιάδες φίλους της που είχαν ταξιδέψει στη Μαδρίτη και παρακολουθούσαν το ματς από μια “ταράτσα”, στο υψηλότερο πάτωμα του Bernabéu, για αυτό που επρόκετο να ζήσουν στο τελευταίο περίπου 20’λεπτο του παιχνιδιού.

Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς απέσυρε πολύ νωρίς στο β’ ημίχρονο, στο 54’, τα δύο μεγάλα αστέρια του, τον Νικολαΐδη και τον Τσιάρτα, και μας δημιούργησε την αίσθηση ότι οι προσδοκίες του περιορίζονταν στην “προστασία” της ΑΕΚ για να μη της “ξεφύγει” το σκορ και επιστρέψει στην Ελλάδα με βαριά ήττα. Είκοσι λεπτά αργότερα η ΑΕΚ είχε φτάσει, με το γκολ του Κατσουράνη, στο 2-1. Κι εκεί που οι οπαδοί της ΑΕΚ τραγουδούσαν, με την ικανοποίηση ότι θα φύγουν από τη Μαδρίτη με μια ήττα του ενός γκολ, ήρθε μια μαγική ενέργεια του Ιβιτς και μια εύστοχη εκτέλεση του Σεντένο στο 86’ για να φέρουν την ΑΕΚ στο ίδιο ύψος με τη διάσημη Ρεάλ. 2-2.

Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές μαγείας που μόνο το ποδόσφαιρο δημιουργεί στα πλήθη, όταν ξαφνικά οι περίπου 2 χιλιάδες “ακούγονται” πολύ περισσότερο από τους 65 χιλιάδες που βρίσκονται στο ίδιο μέρος και παρακολουθούν. Διότι οι πολλοί, που ήταν οπαδοί της Ρεάλ, δεν είχαν κουράγιο να φωνάξουν, ενώ οι λιγότεροι είχαν λόγους να ξεφωνίζουν από χαρά.

Θυμάμαι ακόμη πολύ έντονα την έξαψη στα πρόσωπα του προπονητή και των ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ, όταν τους συναντήσαμε λίγη ώρα αργότερα στα αποδυτήρια και στο ξενοδοχείο. Θυμάμαι το ίδιο έντονα την χαρά και το καμάρι που ήταν ζωγραφισμένα στα πρόσωπα των οπαδών της ΑΕΚ που συναντήσαμε το επόμενο πρωινό στο αεροδρόμιο, στην επιστροφή από την Μαδρίτη. Επέστρεφαν με την επίγνωση ότι είχαν μόλις κληρονομήσει μια από τις καλύτερες αναμνήσεις που μπορεί να προσφέρει σε έναν Έλληνα ποδοσφαιρόφιλο η κοινή ζωή με την αγαπημένη του ομάδα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μια ιστορία που θα τους ενώνει για πάντα, γιατί ήταν αυτοί που το είδαν από κοντά, το έζησαν, το ένιωσαν και πίστεψαν ότι έχει συμβεί.

Ήταν σίγουρα μια από τις πιο έντονες εμπειρίες που έχω μέχρι σήμερα από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις του ποδοσφαίρου των συλλόγων. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που το μυαλό δυσκολεύεται να διαχειριστεί την πληροφορία που του δίνουν τα μάτια.

Ο αθλητισμός σημαίνει σύνδεση. Σύνδεση με τους ανθρώπους στην εξέδρα, με τους αθλητές που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και μας χαρίζουν ιστορίες που θυμόμαστε μια ζωή και μας ενώνουν. Έτσι και η Telekom, σε μια περίοδο που τα πάντα αλλάζουν, είναι εδώ για να συνδέσει τον κόσμο μας με μια τεχνολογία που καταργεί τις αποστάσεις, εξελίσσεται και ανήκει σε όλους, προσφέροντας σιγουριά και αισιοδοξία στη νέα ψηφιακή εποχή.

Δείτε εδώ το video της ενέργειας: