H Αλεξάνδρα Τσιάβου στο SPORT24: Από το χάλκινο στους Ολυμπιακούς, μητέρα 4 παιδιών και επιστροφή με μετάλλιο

Ο τελικός του διπλού σκιφ γυναικών στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κωπηλασίας στο Σχοινιά είχε κάτι το μοναδικό. Στο βάθρο ανέβηκαν τρεις γυναίκες που έχουν κατακτήσει Ολυμπιακό μετάλλιο, η Μηλένα Κοντού, η Αλεξάνδρα Τσιάβου και η Ζωή Φίτσιου.

Για την 40χρονη Τσιάβου, όμως, ο αγώνας αυτός είχε και μία μεγαλύτερη ιδιαιτερότητα. Ηταν ο πρώτος της μετά από 10 χρόνια που έχει σταματήσει την κωπηλασία και μετά από 14 χρόνια από το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, μαζί με την Χριστίνα Γιαζιτζίδου.

«Ήταν μια απόφαση μεταξύ σοβαρού και αστείου κατά τη διάρκεια της χρονιάς, η οποία μας βγήκε πάρα πολύ ωραία και πραγματικά δεν μπορούσα να το προβλέψω το τι θα γινόταν», λέει στο SPORT24 και προσθέτει: «Ειδικά αυτή η κούρσα ήταν μια ιστορική κούρσα και δεν ξέρω αν θα επαναληφθεί ξανά να είμαστε τώρα τρία χάλκινα Ολυμπιακά μετάλλια στο ίδιο αγώνισμα σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Ηταν μοναδικό συναίσθημα, ήταν πάρα πολύ ωραίο. Εκεί επιβεβαιώθηκα και για την απόφασή μου να το κάνω».

Η σκέψη γεννήθηκε στο μυαλό της πριν από λίγους μήνες. «Αθλητισμό κάνω πάντα. Τα τελευταία τρία χρόνια όμως βρίσκομαι ακόμα πιο κοντά, καθώς στον Ναυταθλητικό Όμιλο Ηγουμενίτσας  έχουμε αναλάβει με τον Απόστολο Γκουντούλα το τμήμα ενηλίκων.  Προπονώ λοιπόν συστηματικά, βρίσκομαι στο χώρο, κάνω και εγώ περισσότερες κωπηλατικές προπονήσεις. Μια μέρα λέω στην Εριλία Ντάνη ότι θα κάνουμε μία προπόνηση μαζί, μου λέει αντέχετε κυρία; Πώς δεν αντέχω… Περάσαμε πολύ ωραία και της λέω λοιπόν θα τρέξουμε παρέα στο Πανελλήνιο, θέλεις; Μου λέει δεν μου απάντησε κατευθείαν της λέω λοιπόν, έλα, σκέψου το και την άλλη φορά θα μου πεις. Γύρισε την άλλη φορά από το κοινόβιο και τη ρωτάω, τι αποφάσισες, γιατί πρέπει να ξεκινήσω μια τίμια προετοιμασία. Δεν μπορώ να έρθω έτσι, λέω, με σένα που είσαι η καλύτερη μας εδώ πέρα. Και μου λέει, εντάξει, μου λέει, κυρία θα τρέξουμε. Το πες της λέω, θα τρέξουμε. Μου λέει, ναι. Και έτσι κάπως, πραγματικά έτσι ξεκινήσαμε.»

Ωστόσο, η Τσιάβου έπρεπε να συνδυάσει την εργασία της στην Πυροσβεστική Υπηρεσία και τις δουλειές του σπιτιού με την ανατροφή τεσσάρων παιδιών, της 11χρονης κόρης, δύο αγοριών 8 και 6 ετών και της μικρής 4χρονης κόρης. «Τα Χριστούγεννα ξεκίνησα την προετοιμασία μου όμως η φυσική μου κατάσταση ήταν σε πολύ καλό επίπεδο γιατί δεν είχα σταματήσει να γυμνάζομαι, εκτός από το διάστημα που είτε ήμουν έγκυος και δεν επιτρεπόταν ή θήλαζα και δεν είχα καθόλου χρόνο. Πάντα κάτι έκανα. Τα τελευταία τρία χρόνια ήμουν πάρα πολύ επιμελής. Δεν έκανα πολλές προπονήσεις, αλλά έκανα σταθερές προπονήσεις, δεν τις έχανα.»

Στήριξη είχε και από την οικογένεια της, ιδίως από τη μεγάλη κόρη και από τον σύζυγο, Απόστολο Γκουντούλα, πρώην παγκόσμιο πρωταθλητής της κωπηλασίας.  «Τους φάνηκε πολύ φυσιολογικό. Η μεγάλη μου κόρη το έλεγε συνέχεια, “η μαμά θα τρέξει στους αγώνες τώρα γι’ αυτό έχει προπόνηση” έλεγε. Kαι από τον άντρα μου είχα την ίδια αντιμετώπιση. Όταν του είπα ότι σκέφτομαι να τρέξω φέτος στο Πανελλήνιο με την Εριλία, τρέξε μου λέει. Άμα έχεις κουράγιο μου λέει τρέξε. Μετά όταν ξεκίνησα την προετοιμασία με κορόιδευε και λίγο. Με πείραζε και λίγο “που πας ρε μου λέει, που πας”. Εντάξει του λέω, το σκάφος μέσο όρο ηλικίας είναι 30 χρονών, είναι μια καλή ηλικία.»

Οι προπονήσεις δεν ξεπερνούσαν τη μιάμιση ώρα, χρόνος που τελικά ήταν αρκετός για να φτάσει σε επίπεδο μεταλλίου. «Δεν είχα περισσότερο χρόνο να διαθέσω, αλλά στη φάση που είμαι, ξέρουμε να προπονούμαστε, ξέρουμε να πιέσουμε τον εαυτό μας, ξέρουμε τι ζητάμε από αυτό που κάνουμε. Δεν αναζητούμε ακόμα τον τρόπο. Δεν ξεκίνησα από το μηδέν για να καταλάβω τι θα μου συμβεί. Ο πρωταθλητισμός μας έχει αφήσει πράγματα όπως ας πούμε το να μπορούμε να προβλέψουμε και να προγραμματίσουμε τις ημέρες μας σε βάθος χρόνου. Αυτό είναι μια δεξιότητα την οποία χρησιμοποιώ στην καθημερινότητα μου πάρα πολύ. Πόσο μάλλον τώρα που ήθελα να εντάξω και να αφιερώσω και χρόνο περισσότερο ακόμα στην προπόνησή μου. Με βοήθησε και το γεγονός ότι διδάσκω κωπηλασία, γιατί μέσα στο μυαλό μου είχα σαφή εικόνα για το πώς πρέπει να κωπηλατήσω.»

Στον αγώνα της, αν και το ήθελε, δεν είχε κοντά τα παιδιά της. «Δεν είχα κάποιον να τα προσέχει και έτσι δεν ήρθαν. Είδαν τον αγώνα από την τηλεόραση. Τράβηξαν και βίντεο τον παππού τους, τον πατέρα μου που τα κρατούσε και μου είπε η μεγάλη μου κόρη, “μαμά ο παππούς συγκινήθηκε”.

Oσο για το ποιο είναι πιο εύκολο, μεταξύ της κωπηλασίας και της ανατροφής τεσσάρων παιδιών, η απάντηση είναι εύκολη για την Αλεξάνδρα Τσιάβου. «Φυσικά η κωπηλασία είναι πιο εύκολη γιατί έχεις να κάνεις με σένα και να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Άλλο λοιπόν να σκέφτεσαι έναν άνθρωπο και άλλο να έχεις τέσσερις. Βέβαια, δεν ξέρω αν θα έκανα όλα αυτά τα πράγματα αν δεν είχα επιλέξει να ζω στην Ηγουμενίτσα. Πιο μικρές αποστάσεις, βοήθεια από τον παππού και τη γιαγιά και ο χρόνος που μειώνεται δραματικά στις μετακινήσεις.»

Και μπορεί για κάποιους να φαίνεται… βουνό αυτό που κάνει, αλλά για την ίδια είναι θέμα θέλησης. «Δεν το λέω μόνο για τον αθλητισμό αλλά και για την ίδια τη ζωή… Αν το θέλουμε, μπορούμε να συνδυάσουμε διαφορετικά πράγματα με επιτυχία. Αυτό το πιστεύω πραγματικά, γιατί η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα δεν είχα θελήσει κάτι τόσο πολύ. Τώρα που το ήθελα, το κατάφερα.»

Και τώρα που… γλυκάθηκε, μπορεί να το ξανακάνει! «Πολύ ευχαρίστως θα το έκανα ξανα! Έτσι κι αλλιώς, αυτό είναι μικρόβιο. Αν κολλήσεις αυτό το μικρόβιο, δεν φεύγει από μέσα σου, έτσι; Ούτως ή άλλως είμαι ανοιχτή σε προκλήσεις. Πολύ συνειδητά πια…»

eurokinissi