Χοτ ντογκ με μουστάρδα και κρύα μπύρα, επιτρέπεται

“Τα στελέχη της χούντας επεδίωκαν κατ΄αρχήν την αποδοχή και την αναγνώριση. Και στη συνέχεια τη δημοφιλία. Το ποδόσφαιρο προσφερόταν” έγραψε ο Κώστας Καίσαρης ένα μήνα πριν, χωρίς να βρίσκει και μεγάλες διαφορές με την σύγχρονη Δημοκρατία και τα λόγια του συνεχίζουν να επιβεβαιώνονται.

Οι Ντιντιέ Ντρογκμπά και Εμανουέλ Εμπουέ βρίσκονται από την Κυριακή σε μπελάδες γιατί δεν ζήτησαν την απαραίτητη άδεια από τα αρμόδια όργανα για να φορέσουν φανέλες με τα μηνύματα “Σε ευχαριστούμε Μαντίμπα” και “Αναπαύσου εν ειρήνη Νέλσον Μαντέλα”. Σε μπελάδες είχε μπει πριν μερικές ημέρες και η Σέλτικ, λόγω κάποιων πανό που αναρτήθηκαν στο “Σέλτικ Παρκ”,αυτών για ιρλανδική και σκωτσέζικη ανεξαρτησία.

Θεωρήσαμε σχετικό με τα γεγονότα, απόσπασμα από μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι, η οποία είχε παραχωρήθεί στις 20 και 22 Απριλίου το 1993, στο τηλεοπτικό σόου των δημοσιογράφων Pozner και Donahue, με αφορμή το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ από τον Καναδά “Κατασκευάζοντας τη συναίνεση” .Σας το παραθέτουμε:

Ο Ν. Τσόμσκι, Αμερικανός καθηγητής, γλωσσολόγος και φιλόσοφος, σε συνέντευξη του για το ντοκιμαντέρ “Κατασκευάζοντας τη συναίνεση” (1993), μίλησε για τον οπαδισμό στα ομαδικά αθλήματα, τονίζοντας ότι ο νους του οπαδού είναι βέλτιστα χειραγωγήσιμος από τις πολιτικές μορφές εξουσίας και ήρθε σε ρήξη με τους δημοσιογράφους Pozner και Donahue:

Donahue: Σε κάποιο σημείο του ντοκιμαντέρ Manufacturing Consent βρίσκεστε στο βήμα και αναβιώνετε την εμπειρία που είχατε ως μαθητής Λυκείου για έναν αγώνα ποδοσφαίρου του σχολείου σας. Και λέτε: « Τι με νοιάζει εμένα για αυτή την ομάδα; Ούτε που ξέρω κάποιον από αυτήν».Εδώ, καθηγητά Τσόμσκι, το παρατραβάτε. Είστε ιδιόρρυθμος, είστε ενάντια στη διασκέδαση. Αναρωτιόμαστε αν είχατε ποτέ την εμπειρία ενός χοτ ντογκ με μουστάρδα και κρύα μπύρα. Και γίνεται έτσι πολύ πιο εύκολο να σας απαξιώσει κανείς ως έναν «Εμπενίζερ Σκρούτζ» του κοινωνικού σχολιασμού. Φύγετε. Δεν είστε ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Μας κατσαδιάζετε που τασσόμαστε στο πλευρό της σχολικής μας ομάδας.

Chomsky: Πρέπει να πω ότι συνέχισα να τάσσομαι στο πλευρό της ομάδας του Λυκείου μου – ο λόγος που φέρνω το θέμα στην επιφάνεια είναι ότι αποτελεί μια περίπτωση του πώς κάποιος μπορεί να ζει τη ζωή του με αυτή την περίεργη παραφωνία. Θέλω να πω ότι προσαρμόζεσαι στην κοινωνία γύρω σου και είσαι μέρος της και παίρνεις το χοτ ντογκ και φωνάζεις για την ποδοσφαιρική σου ομάδα. Και στην άλλη πλευρά του μυαλού σου παρατηρείς τη σκέψη: “Αυτό είναι παλαβό. Τι με νοιάζει αν…”

Donahue: Τι είναι παλαβό;

Chomsky: Τι με νοιάζει αν αυτό το γκρουπ επαγγελματιών αθλητών ή το άλλο γκρουπ επαγγελματιών αθλητών κερδίσει; Κανένας από αυτούς δεν έχει να κάνει με εμένα.

Donahue: Δεν ξέρω. Μεγάλωσα με τους Ινδιάνους (Indians-ποδοσφαιρική ομάδα), ήμουν παιδί στο Κλίβλαντ… ήταν μια εμπειρία κοινωνικοποίησης, ήταν η μυρωδιά, αυτό το τεράστιο στάδιο του Κλιβλαντ… αυτές είναι αναμνήσεις. Που είναι το πρόβλημα σε αυτό; Γιατί δε θα θέλατε να το τιμήσετε;

Chomsky: Έκανα το ίδιο πράγμα. Μπορώ να θυμηθώ το πρώτο παιχνίδι μπέιζμπολ που είδα όταν ήμουν 10 ετών, μπορώ να σας πω τι έγινε σε αυτό – όλα καλά. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Θέλεις να απολαύσεις έναν αγώνα μπέιζμπολ, έξοχα. Γιατί σε νοιάζει ποιος θα κερδίσει; Γιατί πρέπει να συνδέσεις τον εαυτό σου με ένα συγκεκριμένο γκρουπ επαγγελματιών, για τους οποίους σου λένε ότι σε εκπροσωπούν και καλά θα κάνουν να κερδίσουν διαφορετικά θα πας να αυτοκτονήσεις, όταν μάλιστα είναι πέρα για πέρα ανταλλάξιμοι με το άλλο γκρουπ επαγγελματιών…

Donahue: Είχατε έναν συγγενή στη Νέα Υόρκη που είχε ένα περίπτερο το οποίο δε βρισκόταν ακριβώς στην κεντρική οδό, ήταν πίσω από το σταθμό των τρένων. Ο θεός ξέρει τι είδους ριζοσπαστική βιβλιογραφία πουλούσε. Κι εσείς εκεί, ένα μικρό παιδί που στήνει αυτί – τι πιο φυσικό να γίνετε αυτός ο ριζοσπάστης που δεν του αρέσει το σχολικό ποδόσφαιρο.

Chomsky: Δυστυχώς, μου άρεσε. Λυπάμαι.

Όταν λοιπόν, ο “οπαδικός” νους ή και οι ίδιοι οι παίκτες των ομάδων αντιτίθενται στις μορφές χειραγώγησης και αντιδράνε στις σύγχρονες συμπεριφορές πολιτικών ηγεσιών, έρχονται αντιμέτωποι με κανονισμούς των διοργανώσεων που απαγορεύουν τη χρήση “χειρονομιών, λέξεων, αντικειμένων ή άλλων μέσων που έχουν πολιτικό, ιδεολογικό, θρησκευτικό, προσβλητικό ή προκλητικό χαρακτήρα” και υπόκεινται σε πειθαρχικά.

Οι παρακάτω συμβολικές κινήσεις αποδεικνύουν ότι ένα ματς μπορεί εκτός από ψυχαγωγία να αποτελεί και τροφή για σκέψη ή ειρηνική αντίδραση στο κατεστημένο. Αντίδραση αν θέλετε στο χειραγωγικό πρόσωπο του αθλητισμού. Η ακόμη, όπως μας έμαθε ο Μαντέλα και πολιτική κίνηση-ορόσημο για την πορεία ενός κράτους.

Οι οπαδοί της Σέλτικ σήκωσαν πανό με τον απεργό πείνας του IRA, Μπόμπι Σαντς και τον Σκωτσέζο, Γουίλιαμ Γουάλας και τώρα κινδυνεύουν από την UEFA. “Τρομοκράτης ή ονειροπόλος”, αναφέρει μεταξύ άλλων το πανό.

Ντρογκμπά και Εμπουέ κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις στην τουρκική λίγκα για τα μηνύματα στην μνήμη του Νέλσον Μαντέλα, που “φόρεσαν” στον αγώνα με την Ελαζίγκσπορ

Από την ταινία Invictus: Ο Νέλσον Μαντέλα (Μόργκαν Φρίμαν) δίνει συγχαρητήρια στον Φρανσουά Πιενάρ (Ματ Ντέιμον), αρχηγό της ομάδας-σύμβολο της καταπίεσης των μαύρων και γνήσιο παιδί του απαρτχάιντ. Από τη συνάντηση αυτή, γεννήθηκε μια φιλία που έγινε σύμβολο της Εθνικής «Ουράνιο Τόξο», ονομασία που συμβόλιζε την ισότιμη συνύπαρξη λευκών και μαύρων.