Βαγιέκας: Η άλλη όψη της Μαδρίτης που “βράζει” και έχει “καψούρα” τη Ράγιο
Το Βαγιέκας είναι ένα προάστιο της Μαδρίτης που διαφέρει όμως σε σχέση με τα περισσότερα γεωγραφικά διαμερίσματα της ισπανικής πρωτεύουσας. Σαν καμάρι ή καψούρα του έχει τη Ράγιο Βαγιεκάνο.
Η Ράγιο Βαγιεκάνο, η αντίπαλος της ΑΕΚ στα προημιτελικά του Conference League, δεν είναι στο έπακρο μια συνηθισμένη ισπανική ομάδα. Πρόκειται για ένα σύμβολο του Βαγιέκας, προαστίου της Μαδρίτης, το οποίο όμως έχει τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα και το κάνει αρκετά φημισμένο εκτός Ισπανίας.
Πόσο όμως ισχύουν όσα ακούγονται για τη συγκεκριμένη περιοχή;
Στο πλαίσιο της επίσκεψής μας στο Στάδιο Βαγιέκας, εκεί που η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς θα δώσει την πρώτη μάχη με φόντο ένα εισιτήριο στα ημιτελικά της τρίτης τη τάξει ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης, περπατήσαμε λίγο τη γειτονιά και σε συνομιλία με ντόπιους και υποστηρικτές της Ράγιο, βγάλαμε κάποια συμπεράσματα.
Ιστορικά, από την εποχή του καθεστώτος του Φράνκο, το Βαγιέκας είναι μια περιοχή που ζούσαν κατά κύριο λόγο τα λαϊκά στρώματα της εργατικής τάξης και μετανάστες. Σήμερα παραμένουν σε υψηλά επίπεδα οι συγκεκριμένες τάξεις αλλά δεν είναι οι μοναδικές. Προφανώς έχουν παρεισφρήσει κι άλλα κοινωνικά στρώματα, όμως το “dna” της γειτονιάς παραμένει.
Μέσα στο Βαγιέκας έχει αναπτυχθεί και η Ράγιο Βαγιεκάνο, η οποία αποτελεί καμάρι για τη συνοικία και τους οπαδούς της. Το ποδοσφαιρικό κλαμπ δεν έχει ξεφύγει καθόλου από το dna της συνοικίας. Οι οπαδοί της είναι κυρίως μέλη της εργατικής τάξης, η μεγαλύτερη οργάνωση οπαδών της δε έχει ξεκάθαρα αριστερό και αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό προφίλ.
Γι’ αυτό το λόγο ένας από τους αθλητές που τιμούν περισσότερο απ’ όλους είναι ο (εκλιπών) Νιγηριανός πορτιέρε Γουίλφριντ Αλγκμποναβάρε, διότι πρεσβεύει τις αξίες του κλαμπ, ως μέλος της εργατικής τάξης (μολίς σταμάτησε ως ποδοσφαιριστής δούλεψε από διανομέας μέχρι και σε πρατήριο καυσίμων), ως αντι-ρατσιστής (στάθηκε δημοσίως κατά του ρατσισμού διότι και ο ίδιος υπήρξε θύμα του).
Όλα αυτά τα δέχεται η μεγάλη μερίδα του κόσμου. Το μόνο που δεν δέχεται ως χαρακτηρισμό είναι ότι είναι ένα “γκέτο”. Μάλιστα ορισμένοι από αυτούς που συνομιλήσαμε θεωρούν ότι ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός λέγεται επί τούτου για να υποβαθμίζεται η περιοχή και να μη δίνονται λύσεις στα προβλήματά της.
Πράγματι οι οπαδοί προσπαθούν να διατηρήσουν τα όσα πρεσβεύουν και σήμερα, να τα περάσουν στις επόμενες γενιές, όμως κάθε τι διαφορετικό που ταιριάζει σε αυτούς είναι ευπρόσδεκτο. Το ίδιο ισχύει στο κοινωνικό πεδίο.
Πηγή αντιπαράθεσης βέβαια είναι και το γήπεδό της.
Το Στάδιο Βαγιέκας και ο εμφύλιος στις τάξεις του κλαμπ
Όταν πιστοποιήθηκε ότι η Ράγιο θα παίξει στο Conference League το περασμένο καλοκαίρι, πολλοί αναρωτήθηκαν αν θα δώσει τα παιχνίδια στο Βαγιέκας, διότι το γήπεδο είναι σε κατάσταση φθοράς και έχουν γίνει σχετικές καταγγελίες για όλα αυτά από τις άλλες ομάδες, παρ’ όλα αυτά η UEFA ενέκρινε να γίνουν εκεί οι αγώνες.
Οι οπαδοί που διαμαρτύρονται για τη συγκεκριμένη κατάσταση διότι ναι μεν απεχθάνονται τη χλιδή, αλλά δεν τους αρέσει και η πλήρης παρακμή φθορά, θεωρούν ότι είναι ένα σχέδιο της ιδιοκτησίας (οικογένεια Πρέσα) για να μετακομίσει η Ράγιο Βαγιεκάνο σε άλλο χώρο (με τη συνδρομή του κράτους) και να εγκαταλείψει το γήπεδο.
Κάτι που όπως έχει πει και ο νυν προπονητής της, Ινίγκο Πέρεθ, θα είναι καταστροφικό εφόσον συμβεί. Τα τελευταία χρόνια, ακόμα και όταν η ομάδα πετύχαινε στο χορτάρι υπήρξαν αρκετές διαμαρτυρίες κατά της διοίκησης. Πέραν της διαφοράς για το γήπεδο, ο ιδιοκτήτης της ομάδας, Ραούλ Μαρτίν Πρέσα, έχει εντελώς αντίθετες απόψεις σε σχέση με τους οπαδούς και στο παρελθόν έχει επιτεθεί λεκτικά εναντίον τους με άκρως προσβλητικές εκτάσεις.
Το παιχνίδι με την ΑΕΚ είναι ιστορικό, οι οπαδοί (λογικά) θα το υποδεχθούν έχοντας ως στόχο τη νίκη της ομάδας τους, όμως πάντοτε θα έχουν στην πίσω όψη του μυαλού τους τη μάχη που έχουν με την ιδιοκτησία, παλεύοντας για την ομάδα και τα ιδανικά τους.
Η ιστορία του Βαγιέκας, από γήπεδο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και από την Ατλέτικο στη Ράγιο
Εκεί που βρίσκεται το Βαγιέκας το γήπεδο χτίστηκε το 1928 και αγωνιζόταν η μαδριλένικη Ρασίνγκ Κλουμπ. Το 1939 και όταν έληξε ο ισπανικός εμφύλιος από γήπεδο έγινε στρατόπεδο συγκέντρωσης από το καθεστώς του δικτάτορα Φράνκο. Κρατούμενοι ήταν περίπου 9.500 ρεπουμπλικανοί και θεωρείται μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της περιοχής.
Τη μορφή που βλέπουμε σήμερα το Βαγιέκας την απέκτησε τον Μάιο του 1976, άρα σε λίγους μήνες συμπληρώνονται 50 χρόνια από την τελευταία μεγάλη ανακαίνιση στο γήπεδο. Πριν από την ανακαίνιση το είχε χρησιμοποιήσει ως έδρα της και η Ατλέτικο μέχρι να περάσει οριστικά στη Ράγιο το 1957.
Πλην των αγώνων της Ράγιο δεν έχουν γίνει μεγάλα ποδοσφαιρικά events, παρά μόνο του Ράγκμπι. Αντίθετα υπήρξαν τραγουδιστές και συγκροτήματα διεθνούς φήμης (Μπομπ Ντίλαν, Μετάλικα, Κουίν μερικοί εξ αυτών) που έδωσαν συναυλίες στο συγκεκριμένο γήπεδο.