Τώρα τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει, έγιναν ο ΠΑΟΚ
Τα επτά παιδιά θα γίνουν μνήμη, σύνθημα, τραγούδι. Αλλά, κυρίως, θα γίνουν ένα με την ιστορία του ΠΑΟΚ. Τώρα τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει. Εγιναν ο ΠΑΟΚ. Γράφει ο δημοσιογράφος, Κώστας Γιαννακίδης.
Στην κερκίδα του ΠΑΟΚ τραγουδούν συχνά τον θάνατο ως υπέρτατη έκφραση της αγάπης για την ομάδα. “Να σε λέω πως σ’ αγαπώ και για σένα θα σκοτωθώ”. “Και όταν θα πεθάνω, θέλω τον Δικέφαλο στον τάφο μου επάνω“. “Και εκεί ψηλά, πουτ@ν@ θα τα κάνω”.
Υποθέτω θα συμβαίνει και σε άλλες κερκίδες-δεν γνωρίζω τα συνθήματα. Δεν είναι παράλογο. Ο οπαδός που ζει για την ομάδα δεν της αφιερώνει μόνο τη ζωή του, της προσφέρει και τον θάνατο του. Τα επτά παιδιά που σκοτώθηκαν στη Ρουμανία έγιναν λέξεις από συνθήματα που τραγούδησαν.
Και είναι λες και κάποιος τους άκουσε και πήρε τα λόγια τοις μετρητοίς. Ναι, για τον ΠΑΟΚ σκοτώθηκαν. Το είπαν, το τραγούδησαν, το έκαναν. Και θα έχουν τον Δικέφαλο στον τάφο τους επάνω, δεν υπάρχει αμφιβολία. Δεν ξέρω τι θα γίνει εκεί ψηλά, αλλά συχνά τα βλέμματα όλης της Τούμπας θα στρέφονται προς τον ουρανό.
Στις 4 Οκτωβρίου 1999 έξι φίλοι του ΠΑΟΚ, νέα παιδιά, σκοτώθηκαν στα Τέμπη. Μέχρι πρόσφατα η ημερομηνία ήταν γραμμένη στο πάνω μέρος της ποδοσφαιρικής φανέλας. Στην επέτειο της τραγωδίας τα παιδιά βρίσκονται εκεί που πάντα ήθελαν να είναι. Πάνω στα κάγκελα της Τούμπας. Απλώνονται τα πανό με τα ονόματα τους και υποδέχονται λουλούδια και στεφάνια.
Πέρασαν 27 χρόνια. Επτά παιδιά κομματιάστηκαν στο ταξίδι για τον ΠΑΟΚ. Μαζί και οι ζωές των οικογενειών τους. Προορισμός τους ήταν η Γαλλία. Οδικώς. Αν δεν κάνεις τα χιλιόμετρα πώς θα μετρήσεις την αγάπη σου για την ομάδα; Θα μπορούσαν, ίσως, να μεταβούν αεροπορικώς. Ομως την εκδρομή τη ζεις με το χιλιόμετρο. Με τα φιλαράκια, το ντουμάνι από τα τσιγάρα, τα δυνατά γέλια χαρούμενων ανδρών που η ομάδα τους ξανακάνει παιδιά. Ας είσαι και πενήντα και εξήντα ετών. Όταν ταξιδεύεις μακριά για ένα ματς είσαι πάλι παιδί. Σε πάει η τρέλα σου.
Ο χαμός των επτά παιδιών σημαδεύει ανεξίτηλα την εκατονταετηρίδα του ΠΑΟΚ. Θα λείπουν από τη γιορτή, αλλά συνάμα θα είναι παντού. Θα καθρεφτίζονται σε βουρκωμένα, από τη συγκίνηση, μάτια. Θα γίνουν μνήμη, σύνθημα, τραγούδι. Αλλά, κυρίως, θα γίνουν ένα με την ιστορία του ΠΑΟΚ. Τώρα τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει. Έγιναν ο ΠΑΟΚ.