Το χρονικό του διαζυγίου Βαλβέρδε–Βιγιαρεάλ

Στις 2 Ιουνίου του 2009, τη μέρα ακριβώς που η Ρεάλ Μαδρίτης του Φλορεντίνο Πέρεθ παρουσίαζε επίσημα στο «Santiago Bernabeu» τον καινούργιο της προπονητή, Μανουέλ Πελεγκρίνι, η Βιγιαρεάλ ανακοίνωνε τον διάδοχο του Χιλιανού στον πάγκο της ομάδας του Καστεγιόν. Μετά από μια πενταετία γεμάτη επιτυχίες, ο Πελεγκρίνι αποφάσισε να κάνει το βήμα παραπάνω, αφήνοντας το «κίτρινο υποβρύχιο» για τη νέα γενιά των «galacticos» της Βασίλισσας. Ο εκλεκτός της διοίκησης και του προέδρου Fernando Roig για να αναπληρώσει το κενό που άφησε πίσω του ο πιο πετυχημένος τεχνικός στην ιστορία του συλλόγου, ήταν ο Ερνέστο Βαλβέρδε.

«Δεν χρειάστηκε να συζητήσουμε πάνω από δέκα λεπτά για να συμφωνήσουμε», ήταν τα λόγια και των δυο πλευρών, με αποτέλεσμα ο «txingurri» να βάλει την υπογραφή του στο συμβόλαιο διάρκειας ενός έτους με οψιόν ανανέωσης για ακόμα ένα. Μετά από 243 μέρες, την περασμένη Κυριακή το βράδυ, η Βιγιαρεάλ ανακοίνωσε μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της την διακοπή της συνεργασίας με τον Βαλβέρδε, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να βρει μια λύση τόσο στην κακή αγωνιστική εικόνα της ομάδας όσο και στο αρνητικό κλίμα που επικρατούσε τις τελευταίες εβδομάδες στα αποδυτήρια.



Τι έφταιξε όμως, ώστε η ικανοποίηση και ο ενθουσιασμός του καλοκαιριού να καταλήξουν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα σε διαζύγιο; Τι έκανε τον πρόεδρο της Βιγιαρεάλ, που μόλις πριν ένα μήνα εκμυστηρευόταν off the record στους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ της ομάδας ότι η διοίκηση σκεφτόταν να ανανεώσει το συμβόλαιο του Βαλβέρδε, να αλλάξει γνώμη και να πάρει αυτή την απόφαση μετά την ήττα από την Οσασούνα;




Οικογενειακή υπόθεση



Η Βιγιαρεάλ – τουλάχιστον στα 12 χρόνια της διοίκησης του Roig – είναι γνωστή για δυο πράγματα: Πρώτον, δεν απολύει προπονητές και δεύτερον, δεν επιτρέπει να βγει τίποτα προς τα έξω από όσα (μπορεί να) συμβαίνουν στα αποδυτήρια. Από το 1997 που ο Roig αγόρασε την πλειοψηφία των μετοχών, μόνο δυο τεχνικοί έχουν δει την πόρτα της εξόδου: ο Χοακίν Καπαρός και ο Βίκτορ Μουνιόθ. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα του τοπικού Τύπου για να γεμίσει τις σελίδες του, ήταν πάντα οι ερμητικά κλειστές πόρτες του «El Madrigal» και του προπονητικού κέντρου. Το Βιγιαρεάλ είναι μια μικρή (για τα ισπανικά δεδομένα) επαρχιακή πόλη, με τελείως διαφορετικούς ρυθμούς από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Το «κίτρινο υποβρύχιο» είναι κάτι σαν οικογενειακή υπόθεση, όλοι οι κάτοικοι το έχουν σαν «παιδί» τους.

Αν σκεφτείτε ότι κάθε Κυριακή που υπάρχει εντός έδρας αγώνας η πόλη κυριολεκτικά ερημώνει, αφού το 60% του πληθυσμού της βρίσκεται στο γήπεδο και οι υπόλοιποι μπροστά στην τηλεόραση, μπορείτε να καταλάβετε τι εννοώ. Όλοι οι κάτοικοι ανεξαιρέτως ασχολούνται με τις ποδοσφαιρικές εξελίξεις με μια δική τους λογική. Τους αρέσει η σταθερότητα και το όμορφο θέαμα, όμως από την άλλη πλευρά, τα τόσα χρόνια στις μικρότερες κατηγορίες, τους έχουν οπλίσει με υπομονή και κατανόηση απέναντι στις δυσκολίες. Η πενταετία του Πελεγκρίνι τους χάρισε μεγάλες στιγμές, κυρίως όμως τους πρόσφερε απλόχερα τον συνδυασμό που τόσο πολύ εκτιμούν: θέαμα και ηρεμία. Ο ερχομός του Βαλβέρδε έθεσε όλα αυτά σε δοκιμασία, γιατί πολύ απλά η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Και το ξεκίνημα του «txingurri» ήταν ό,τι χειρότερο…




Μηδέν στα Εφτά



Η Βιγιαρεάλ την τελευταία χρονιά του Πελεγκρίνι τερμάτισε στην 5η θέση της Πριμέρα Ντιβισιόν (μόλις 2 βαθμούς πίσω από το όνειρο του Τσάμπιονς Λιγκ), με 65 βαθμούς, 18 νίκες, 11 ισοπαλίες και – το κυριότερο – μόνο 9 ήττες (τις λιγότερες στην κατηγορία μετά την Μπαρτσελόνα). Ο πρώτος μεγάλος αντίπαλος του Βαλβέρδε δεν ήταν άλλος από τη σύγκριση. Και αυτή η πρώτη μάχη χάθηκε κατά κράτος. Μαζί της και ο αρχικός ενθουσιασμός στις κερκίδες του «El Madrigal». Με μηδέν νίκες στα πρώτα εφτά παιχνίδια και συγκομιδή μόλις 3 βαθμούς στους 21, το «κίτρινο υποβρύχιο» βρέθηκε στον «βυθό» της βαθμολογίας, στη ζώνη του υποβιβασμού. Η ανησυχία στοίχειωσε για τα καλά ένα γήπεδο που είχε μάθει να διασκεδάζει τις Κυριακές και όχι να αγωνιά για το μέλλον. Οι σχετικά καλές εμφανίσεις της ομάδας ήταν αυτές που κράτησαν τον Βαλβέρδε στο πηδάλιο, μαζί με την πίστη της διοίκησης, των παικτών και του κόσμου ότι κάποια στιγμή θα έρχονταν και τα θετικά αποτελέσματα.

Χρειάστηκε να φτάσουμε στις 25 Οκτωβρίου και την 8η αγωνιστική για να έρθει στο «ντέρμπι ουραγών» η πρώτη νίκη, απέναντι στην Μάλαγα με 2-1. Μια εβδομάδα αργότερα ήρθε το ξέσπασμα με το 5-0 επί της Τενερίφε και το «El Madrigal» θυμήθηκε κάτι από τα μεγαλεία του πρόσφατου παρελθόντος. Αδυνατώντας να γευτεί κάποια εκτός έδρα νίκη, η Βιγιαρεάλ άρχισε τουλάχιστον να κερδίζει τα παιχνίδια μέσα στο γήπεδό της, καταφέρνοντας έτσι να αφήσει πίσω της την επικίνδυνη ζώνη και να πλησιάσει τις μονοψήφιες θέσεις της βαθμολογίας. Στις 14 Δεκεμβρίου η ανατροπή του 1-0 μέσα στο Βιθέντε Καλντερόν και το τελικό 1-2 έφεραν το πρώτο «διπλό» της σεζόν στην 14η αγωνιστική (αρνητικό ρεκόρ δεκαετίας) και την ελπίδα ότι οι κακές μέρες είχαν περάσει ανεπιστρεπτί.




Από τον τορπιλισμό του «Καμπ Νόου» στο ναυάγιο του «Μεστάγια»



Ο Δεκέμβριος ήταν ο καλύτερος μήνας του Βαλβέρδε και της Βιγιαρεάλ, που για πρώτη φορά μέσα στη σεζόν κατάφερε να κάνει 3 συνεχόμενες νίκες (3-2 την Χετάφε, 1-2 την Ατλέτικο Μαδρίτης και 2-0 την Ράθινγκ του Σανταντέρ) και έπιασε – επίσης για πρώτη φορά – μονοψήφιο αριθμό στη βαθμολογία, ανεβαίνοντας στην 9η θέση. Το «κίτρινο υποβρύχιο» έκανε ήρεμες γιορτές και το καλό κλίμα επανήλθε στην ομάδα και τις κερκίδες. Η καινούργια χρονιά μπήκε με τους καλύτερους οιωνούς για το μέλλον με μια μεγάλη εμφάνιση μέσα στο «Καμπ Νόου» και το τελικό 1-1 να θεωρείται το κορυφαίο παιχνίδι των Λεβαντίνων με τον «txingurri» στον πάγκο τους, το βράδυ που η Μπαρτσελόνα παρουσίασε στους φίλους της τα 6 τρόπαια του 2009.

Εκεί όμως που όλα έδειχναν ότι η κρίση είχε πλέον ξεπεραστεί για τα καλά, ξεκίνησε ένας ακόμα εφιάλτης. Στις 10 Ιανουαρίου η Αλμερία απέσπασε ισοπαλία μέσα στο «El Madrigal» και μια εβδομάδα αργότερα ήρθε το τελειωτικό χτύπημα στο ντέρμπι του Λεβάντε. Η Βιγιαρεάλ επισκέφθηκε το «Μεστάγια» για να αντιμετωπίσει την γειτονική Βαλένθια και έφυγε από εκεί με το βαρύ 4-1, το πρώτο αποτέλεσμα που οι φίλοι της Βιγιαρεάλ δε συγχώρησαν στον Ερνέστο Βαλβέρδε. Το 3-0 μόλις στο 25’ επί της Σαραγόσα στο επόμενο παιχνίδι, σήμανε μια ανακωχή που όμως κράτησε μόλις μισή ώρα. Όταν οι «Μάνιος» μείωσαν αρχικά στο 75’ σε 3-1 και στη συνέχεια στο 82’ σε 3-2, έχοντας στριμώξει το «κίτρινο υποβρύχιο» στα καρέ του και απειλώντας με την ισοφάριση, ήρθε το ξέσπασμα. Για πρώτη φορά στις κερκίδες του «El Madrigal» βγήκαν τα άσπρα μαντήλια και ακούστηκαν αποδοκιμασίες. Το τελικό 4-2 δεν άλλαξε και πολλά πράγματα. Το γυαλί είχε ραγίσει…




Τίτλοι τέλους



Την περασμένη Κυριακή η Βιγιαρεάλ ξεκίνησε τον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος παίζοντας στην έδρα της με την Οσασούνα και στο 14’ ο Χουανφράν έβαλε μπροστά τους φιλοξενούμενους. Ο ίδιος παίκτης «αποτελείωσε» τον Βαλβέρδε στο 84’ γράφοντας το τελικό 0-2. Τα ξεφωνητά της κερκίδας με τη λήξη του παιχνιδιού και τα βουβά πρόσωπα των διοικούντων στο πάλκο των επισήμων, περιέγραφαν ανάγλυφα την ψυχολογία μιας ομάδας στα όρια της νευρικής κατάπτωσης. Δεν ήταν τόσο η ήττα που το ίδιο βράδυ έφερε την απομάκρυνση του «txingurri» από τον πάγκο της ομάδας, όσο η άθλια εικόνα των γηπεδούχων στη διάρκεια όλου του ματς.

Αντιγράφουμε από την τοπική αθλητική εφημερίδα
«Superdeporte»: «
Χωρίς ιδέες, δημιουργικό παιχνίδι, αυτοματισμούς, όρεξη και μαχητικότητα, η αξιολύπητη και ανίκανη για οτιδήποτε άλλο Βιγιαρεάλ, έψαχνε το γκολ μόνο με καμινάδες μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Όσοι έρχονται φέτος στο El Madrigal, γνωρίζουν πολύ καλά πως αν φορτώσουν το κέντρο τους με παίκτες, μπλοκάρουν τελείως κάθε σκέψη για πρωτοβουλία των παικτών του Βαλβέρδε. Η Βιγιαρεάλ υποφέρει όταν έχει τη μπάλα στην κατοχή της και υποφέρει ακόμα περισσότερο όταν δεν την έχει. Η έλλειψη φαντασίας οδηγεί σε συνεχόμενες γιόμες με αποτέλεσμα οι αντίπαλοι να κλέβουν πολύ εύκολα την κατοχή και να έχουν τη δυνατότητα συνεχόμενων επιθέσεων. Απέναντι στην Οσασούνα είδαμε ξανά μια ομάδα εκτός τόπου και χρόνου, αναποφάσιστη και απόλυτα προβλέψιμη».




Cesar Izquierdo: «Ήταν θέμα χημείας»



Επικοινωνήσαμε με τον Θέσαρ Ιθκιέρδο, δημοσιογράφο της τοπικής αθλητικής εφημερίδας «Superdeporte» και ζητήσαμε τη γνώμη του για την απομάκρυνση του Ερνέστο Βαλβέρδε από τον πάγκο της Βιγιαρεάλ. Ιδού τι μας είπε:



«
Η απόλυση του Βαλβέρδε ήταν συνισταμένη πολλών παραγόντων. Το άσχημο ξεκίνημα με την πρώτη νίκη μόλις την 8η αγωνιστική πάγωσε καταρχήν τον κόσμο. Από εκεί και μετά ήταν πολύ δύσκολο να αλλάξουν τα αισθήματα της κερκίδας απέναντί του. Η διοίκηση συνέχισε να τον στηρίζει, αφού αυτή είναι η πάγια τακτική της και τότε, κατά τη γνώμη μου, έπραξε σωστά. Ο Βαλβέρδε έχει αποδείξει ότι είναι ικανός και εργατικός προπονητής. Οι εντυπώσεις και τα αποτελέσματα σε Μπιλμπάο και Εσπανιόλ μιλάνε για τον ίδιο.




Μην ξεχνάμε και το θετικό του πέρασμα από την Ελλάδα, αν και εκεί η κατάσταση ήταν τελείως διαφορετική με μια ομάδα συνηθισμένη στον πρωταθλητισμό και με σαφώς μικρότερο ανταγωνισμό. Εκτός από τον κόσμο που ποτέ δεν δέθηκε ιδιαίτερα μαζί του, είχε να αντιμετωπίσει πρώτα τραυματισμούς βασικών παιχτών και αργότερα, στο τέλος, προβλήματα μέσα στα αποδυτήρια. Η Βιγιαρεάλ έχει πολύ μικρό ρόστερ και δεν έχει τη δυνατότητα να αντικαθιστά βασικά της στελέχη. Οι απουσίες του Καθόρλα, του Σένα και άλλων ποδοσφαιριστών, δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Αλλά υπήρξαν και συγκρούσεις, όπως με τον Σεμπαστιάν Εγκούρεν, που αναγκάστηκε να πάρει μεταγραφή στη Λάτσιο, αφού ο Βαλβέρδε του είπε ότι δεν τον υπολογίζει.

Αυτό ξεκίνησε από το ματς στη Βαλένθια, όταν ο Ερνέστο του ζήτησε να παίξει στο κέντρο της άμυνας και αυτός αρνήθηκε. Πρόβλημα προέκυψε και με τον Κίκο, και με τον Περέιρα που προτίμησε να πάει στην Μπέτις. Γενικά χάθηκε η πίστη στο πρόσωπό του μέσα στα αποδυτήρια. Καταλάβαινες ότι οι παίκτες δεν θα έμπαιναν μέσα στο γήπεδο για να τα δώσουν όλα για τον προπονητή τους. Και όταν φτάνεις σε τέτοιο σημείο, πλέον δεν υπάρχει επιστροφή. Το διαζύγιο στην παρούσα φάση ήταν η καλύτερη λύση για όλους. Επαναλαμβάνω, ο Βαλβέρδε είναι καλός προπονητής και το έχει αποδείξει, απλά δεν υπήρξε χημεία με την Βιγιαρεάλ. Μπορεί να έκλεισε εδώ ένας κύκλος για αυτόν, ο πρώτος αποτυχημένος στην καριέρα του, αλλά σίγουρα θα μάθει από αυτή την εμπειρία και είμαι σίγουρος ότι το καλοκαίρι θα βρει ξανά δουλειά στην Πριμέρα Ντιβισιόν

».




Βίντεο: Μπαρτσελόνα – Βιγιαρεάλ 1-1. Η κορυφαία εμφάνιση της ομάδας του Βαλβέρδε στη διάρκεια της παραμονής του στον πάγκο (2-1-2010)



Βίντεο: Βιγιαρεάλ – Οσασούνα 0-2. Το τελευταίο παιχνίδι του Βαλβέρδε στον πάγκο της Βιγιαρεάλ (31-1-2010)



Βίντεο: Η είδηση της απόλυσης του Βαλβέρδε στην ισπανική τηλεόραση (1-2-2010)