Το Παγκόσμιο στη πρωτεύουσα του grunge, οι Αγγλοσάξονες, το στοίχημα των ΗΠΑ και η κόντρα με τα «καγκουρό»

Οι μετακινήσεις, αν δεν σας το έχουμε πει από αυτή τη στήλη, σας το λέμε τώρα, είναι η μεγάλη «πληγή» σε κάθε τέτοια διοργάνωσης, πόσο μάλλον όταν ταξιδεύεις σε αχανείς χώρες όπως και οι τρεις διοργανώτριες. Για να δεις διαφορετικά ματς, να χωρέσει στα μάτια σου διαφορετική εικόνα απ όσο γίνεται περισσότερες συμμετέχουσες του τουρνουά, είναι η πιο σοβαρή, αλλά κι επίπονη άσκηση που θα μπορούσε να γίνει στα γήπεδα της διοργάνωσης. Σε δοκιμάζει κανονικά, σε στεγνώνει από ενέργεια, αλλά αυτά που θα δεις σε ανταμείβουν και με το παραπάνω. Τις προάλλες μπαίνοντας σε ένα γήπεδο όπως το Arrowhead, όπου ο Μεσι έχει δώσει μόλις την πρώτη του μαγική παράσταση σε αυτό που μπορεί να είναι και το τελευταίο του τουρνουά αυτού του βεληνεκούς, καταλαβαίνεις αμέσως ότι είσαι σε…ιερό χώρο! Συνειδητοποιείς με τη πρώτη, ότι βρίσκεσαι σε ιερό αθλητικό τόπο …Ότι σε αυτό το σημείο, κάποια χιλιόμετρα μακριά από τη πόλη του Κάνσας Σιτι, α αθλητισμός έχει παρουσιάσει ορισμένα από τα καλύτερα αθλητικά shows και όχι μόνο. Αρχίζεις να φαντάζεσαι το gridiron (της γραμμές που υπάρχουν στο American Football) και τα σώματα των παικτών του NFL και το πόσο διαφορετική είναι η ατμόσφαιρα όταν στις εξέδρες βρίσκονται πχ Αργεντινοί φίλαθλοι που δημιουργούν κάτι μοναδικό σε κλίμα και παλμό και η ερώτηση που επαναλαμβάνεται στο μυαλό σου είναι μια και μοναδική…Πόσο θα πρέπει να προχωρήσει στη διοργάνωση η ομάδα των ΗΠΑ, για να καταφέρει επιτέλους, το «δικό μας football», να κερδίσει το στοίχημα και να επιβληθεί στις συνήθειες και στη συνείδηση των Αμερικάνων και τα δικά τους σπορ;;;

Αυτό που βλέπουμε μέχρι τώρα, είναι ότι η απόσταση έχει μειωθεί αισθητά. Οχι μόνο προς τη μια κατεύθυνση, αλλά σαφέστατα και προς την άλλη. Αρκεί να δείτε πόσα ματς πχ του NFL διεξάγονται σε ευρωπαϊκές χώρες και σε λίγο ελπίζουμε και στη χώρα μας γιατί όχι. Η διεθνοποίηση του NFL και αντίστοιχα τα τείχη που έχει ρίξει το ποδόσφαιρο στις Ηνωμένες Πολιτείες από την δεκαετία του ‘70 κυρίως με τους Κόσμος του Πελέ, του Μπεκενμπάουερ και του Τζιόρτζιο Κιναλια, έχουν δημιουργήσει γέφυρες που αυτό το Παγκόσμιο ήρθε να οικειοποιηθεί. Και το κάνει συντονισμένα πια και με πλάνο, παίζοντας ειδικότερα πολύ στις μικρές ηλικίες.

Πάρα πολλοί οι γονείς με παιδιά ηλικίας 8-10 που ταξιδεύουν για να μπορέσουν να δουν ένα ματς και ειδικότερα αυτό των ΗΠΑ. Η νέα γενιά έχει στρέψει το βλέμμα της στο ποδόσφαιρο, το έχει αγκαλιάσει και σε αυτό έχουν συμβάλει τα μέγιστα αυτά τα ιερά σύμβολα. Ο Μεσι, ο Κριστιάνο, ο Νευμαρ, και σήμερα οι Εμπαπε, Μπελιγχαμ, ο Λαμιν Γιαμαλ, έχουν ενισχύσει το ποδόσφαιρο απέναντι στα άλλα αμερικανικά κλασικά σπορ. Η αίσθηση φτάνοντας σε μια πόλη όπως στο Σιατλ, στην άλλη άκρη της χώρας, πολύ κοντά στα σύνορα με τον Καναδά, αλλά σε μια πόλη με αρκετή ευρωπαϊκή λογική , είναι πως το στοίχημα κερδίζεται.

Το Σιάτλ σφύζει από ζωή. Από την εποχή που μεσουρανούσε το grunge style, που ο Gary Payton αναλάμβανε το εξαιρετικά βαρύ, απαιτητικό και δύσκολο έργο να μαρκάρει τον Michael Jordan στα NBA Finals του 1996, είναι μια πόλη που έχει μάθει να θυσιάζεται και να απολαμβάνει την επιτυχία, μόνο μέσα από την μεγάλη προσπάθεια. Αυτή τη προσπάθεια που θα πρέπει να καταβάλει η ομάδα του Μαουρισιο Ποτσετινο στο ματς με την Αυστραλία. Δύο διαφορετικοί ποδοσφαιρικοί κόσμοι με τα όποια κοινά των πολιτισμών κι έναν δρόμο που χάραξαν οι Αγγλοσάξωνες στο οποίο Αμερικανοί και Αυστραλοί έπρεπε διαχρονικά να προσαρμοστούν. Στη μάχη της πρωτιάς του ομίλου, αυτά είναι λεπτομέρειες, τώρα μετράει το τρίποντο και το διαφορετικό πλάνο που θα χρησιμοποιήσει η κάθε μία για να το πετύχει στη «κόντρα του Σιατλ»…

H αποστολή του SPORT24 στο Μουντιάλ είναι powered by Superbet.