Το άδοξο τέλος της Ουρουγουάης, τα νεύρα του Μπιέλσα και η Ισπανία που διαχειρίζεται τη δύναμη της

Η Γουαδαλαχάρα είναι μια πόλη του ενός εκατομμυρίου κατοίκων. Με το που φτάνεις στο αεροδρόμιο και βγαίνεις έξω η πρώτη εντύπωση δεν είναι και η καλύτερη. Μια δυσοσμία σκεπάζει την ατμόσφαιρα λες και το αεροδρόμιο είναι δίπλα από μια χωματερή.

Φτάνοντας στη πόλη μέσα από τεράστιες λεωφόρους το σημείο που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι η παλιά πόλη. Είναι λες και είσαι σε άλλη εποχή. Σαν να εμφανίζονται μπροστά σου οι conquistadores. Περνάς σε μια άλλη διάσταση, γιατί όλα γύρω σου, ανήκουν σε μια άλλη χρονολογία. Η κεντρική πλατεία, ο καθεδρικός ναός, ακόμα και οι συμπαθέστατοι Μεξικάνοι. Το χθες με το σήμερα συνδέονται μεταξύ τους με το ποδόσφαιρο και το πάθος των ανθρώπων γι’ αυτό το σπορ. Κι όταν φτάνεις στο γήπεδο, συνειδητοποιείς πόσο εύκολα σε αυτές τις πολυπληθείς χώρες, με τις τεράστιες εκτάσεις, τον πολιτισμό και τη τεράστια κουλτούρα, κάνουν θαύματα και πάλι με φόντο αυτό το σπορ.

Ενα γήπεδο στολίδι απόλυτα προσαρμοσμένο στη σύγχρονη εποχή, αλλά με μεγάλη έμφαση στην οικολογία και την ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας. Ενα γήπεδο εξωτερικά τυλιγμένο από χορταρι που δεν διακρίνεται από κανένα σημείο των δρόμων. Χτισμένο για να το βλέπεις σαν αποκάλυψη και ακόμη πιο εντυπωσιακό όταν βρίσκεσαι στη θέση σου. Απόλυτα ποδοσφαιρικό, άνετο για όλους τους θεατές και με μεγάλη έμφαση φυσικά -σημείο των καιρών- στο hospitality και τις πολυτελείς σουίτες που διαθέτει.

Αυτό το γήπεδο ήταν η έδρα ενός λάτιν ντέρμπι μεταξύ Ισπανίας και Ουρουγουάης που παρακολουθήσαμε στο ταξίδι του SPORT24 παρέα με τη SUPERBET. Ένα ντέρμπι που τα είχε όλα, αλλά κυρίως την ένταση και την ανάγκη της νίκης της Σελέστε. Τελικά η Ισπανία ήταν πιο κυνική, πήρε τη νίκη από το δώρο του Μουσλερα και παράλληλα απέκλεισε μια κακή Ουρουγουάη, ίσως τη χειρότερη μετά τις δύο κατακτήσεις και τα 15 Παγκόσμια στα οποία πήρε μέρος.

Έβλεπες τον Μπιέλσα να μην μπορεί να την βελτιώσει. Όσο κι αν προσπάθησε κατά τη διάρκεια του ματς, ήταν μια άνιση μάχη με το πεπρωμένο. Δίχως ποιότητα, μονάχα με τον Μπετανκούρ να προσπαθεί, άψυχη και άτεχνη παραδόθηκε στη διαχείριση της Ρόχα που έδειχνε να παίζει με κατεβασμένη ταχύτητα.

Ο Ροδρι επέστρεψε στα παλιά του επίπεδα, ο Γιαμαλ έτοιμος ανά πάσα στιγμή να δημιουργήσει. Ένας παίκτης που αναστατώνει όποτε θέλει την αντίπαλη άμυνα και δείχνει περισσότερο αλτρουιστής απ ότι πρέπει.

Η ομάδα του Ντε Λα Φουεντε πήρε το μέγιστο αποτέλεσμα με τη μικρότερη προσπάθεια και παράλληλα απέφυγε την Αργεντινή που ήταν μέσα στα ζητούμενα του αγώνα. Τώρα είναι έτοιμη να παίξει ακόμα καλύτερα, να φανεί στο ύψος Αργεντινής και Γαλλίας και να δοκιμάσει να φτάσει μέχρι το τέλος. Αν θα τα καταφέρει, θα εξαρτηθεί και από το πόσο θα παραμείνει συγκεντρωμένη, αποτελεσματική και δεν θα θεωρήσει ότι όλα της ανήκουν. Άλλα δώρα άλλωστε από τερματοφύλακες επιπέδου Μουσλερα, είναι απίθανο να υπάρξουν.

H αποστολή του SPORT24 στο Μουντιάλ είναι powered by Superbet.