Σάλκε-ManUtd: Football analysis

Τα κενά στις γραμμές των Γερμανών, η “μοναξιά” του Παπαδόπουλου, η “σιγουριά” του Κάρικ και το έξυπνο παιχνίδι του Ρούνεϊ ήταν τα στοιχεία που ξεχώρισε ο αναλυτής του “Zonal Marking”, ο οποίος θυμήθηκε την φιλοσοφία του Αρίγκο Σάκι και… κατακεραύνωσε τη Σάλκε.

“Η Σάλκε διαλύθηκε από τις πάσες και την κινητικότητα της Μάντσεστερ” αναφέρει ο τίτλος του κειμένου, στο οποίο γίνεται ανάλυση των “καλών” που έκαναν οι Άγγλοι και των “κακών” που έβγαλαν στο χορτάρι οι Γερμανοί.

Αναλυτικά:

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν ανώτερη σε όλη τη διάρκεια των 90 λεπτών και θα μπορούσε να έχει κερδίσει με ακόμη μεγαλύτερη διαφορά.

Ο Ράλφ Ράνκινγκ έπαιξε χωρίς τον Μπένετικτ Χέβεντες στην άμυνα, κάτι που σημαίνει ότι ο Ζόελ Ματίπ έπρεπε να αγωνιστεί ως σέντερ-μπακ. Κατά τα άλλα η σύνθεση ήταν η αναμενόμενη.

Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον προσπέρασε τον Νάνι για να παίξει με τον Αντόνιο Βαλένσια στα δεξιά, με τον Φάμπιο να αγωνίζεται πίσω του. Η πλευρά ήταν η ίδια όπως αυτή που έπαιξε με την Τσέλσι με την εξαίρεση ότι προτιμήθηκε ο ένας Βραζιλιάνος δίδυμος από τον άλλον.

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κυριάρχησε στο παιχνίδι από την αρχή ως το τέλος: υπερείχε στην άμυνα, είχε ενέργεια στο κέντρο κι ήταν δημιουργική μπροστά. Η μοναδική «φτωχή» πτυχή αποδείχτηκε η τελική προσπάθεια, παρότι πρέπει να αποδοθούν τα εύσημα και στον Μάνουελ Νόιερ που είχε μια εξαιρετική εμφάνιση στο πρώτο ημίχρονο. Μόνος του κρατούσε την ισοπαλία και τα γκολ της Γιουνάιτεντ ήρθαν στη μέση του δευτέρου μέρους.

Λίγα πράγματα άλλαξαν στον τρόπο παιχνιδιού κατά τη διάρκεια του αγώνα (με την μικρή εξαίρεση της αλλαγής του Ράνκινγκ με τον Αλεξάντερ Μπαουμγιόχαν να δίνει τη θέση του στον Πιρ Κλούγκε και τη Σάλκε να γίνεται ελαφρώς πιο ανταγωνιστική στο κέντρο), δεν υπάρχει λόγος να εξεταστεί το παιχνίδι με χρονολογική βάση. Αντίθετα ας δούμε τι έκαναν άσχημα οι παίκτες της Σάλκε και τη έκαναν καλά οι παίκτες της Γιουνάιτεντ.

Τα λάθη της Σάλκε

(α) Δεν ήταν συμπαγής

Ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της Σάλκε. Το νόημα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο στο υψηλότερο επίπεδο είναι οι συμπαγές γραμμές από την άμυνα ως την επίθεση. Δεν έχει σημασία αν μια ομάδα πιέζει ψηλά ή δίνει βάθος στην αμυντική της γραμμή, το κενό μεταξύ των δύο αυτών γραμμών δεν πρέπει να «τεντώνεται». Ο Αρίγκο Σάκι έμεινε στην ιστορία για την επιμονή του στις αποστάσεις: δεν ήθελε μεγαλύτερη απόσταση των 25 μέτρων. Το ίδιο κι ο Ράφαελ Μπενίτεθ, που παραδέχτηκε ότι ακολουθεί το μοντέλο του Σάκι, ενισχύοντας αυτή την τακτική.

Η ιδέα ξέφυγε εντελώς από το παιχνίδι της Σάλκε, καθώς ο Κυριάκος Παπαδόπουλος έμενε… μόνος μπροστά από την αμυντική γραμμή, με αποτέλεσμα να δημιουργείτε ένα τεράστιο κενό μεταξύ των πέντε τελευταίων παικτών και της υπόλοιπης ομάδας. Οι τρεις επιθετικογενείς μέσοι έτρεχαν επομένως πίσω να καλύψουν, κάτι που σήμαινε ότι η Γιούναιτεντ έβρισκε χώρους μεταξύ των γραμμών και μπορούσε να κάνει με άνεση το παιχνίδι της.

(β) Άφησαν τον Κάριγκ να παίξει

Ο Μάικλ Κάρικ είναι ένας αμφισβητημένος παίκτης, αλλά είναι γνωστός για την τεράστια διαφορά στην αποδοτικότητα του όταν παίζει αμαρκάριστος ή όταν βρίσκεται υπό στενή επιτήρηση. Ο Κάριγκ έχει μεγάλη εμβέλεια πάσας, αλλά χρειάζεται χρόνο και χώρο για να κάνει τις μεταβιβάσεις κι η Σάλκε άφησε τόσο αυτόν, όσο και τον Γκγκις να κάνουν ανενόχλητοι τη δουλειά τους στο κέντρο.

Σε προηγούμενα παιχνίδια ο Ραούλ έκανε πολύ καλή δουλειά στο να πιέζει τους μέσους και να μην τους επιτρέπει να πασάρουν με άνεση, αλλά ο Κάρικ κινήθηκε ελαφρώς πιο ψηλά σε μια περιοχή που ο Ραούλ δεν ήθελε να μαρκάρει. Έτσι έκανε περισσότερες επιτυχημένες πάσες από οποιονδήποτε άλλον παίκτη, καλύπτοντας παράλληλα τη μεγαλύτερη απόσταση.

(γ) Η χρήση ενός ανασταλτικού μέσου

Ήταν ένα παιχνίδι που απέδειξε την ανάγκη ύπαρξης δύο «σταθερών βάσεων» στο κέντρο. Ο Χουράδο δεν ήταν συνεπής στα αμυντικά του καθήκοντα, δηλαδή δεν στεκόταν στο πλευρό του Παπαδόπουλου αρκετά γρήγορα (ή δεν πίεζε ψηλά). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Ρούνεϊ να παρασέρνει τον Παπαδόπουλο από πλευρά σε πλευρά, δημιουργώντας κενά στους μέσους να επιτεθούν.

(δ) Δεν είχαν υπομονή στις κατοχές τους

Απέναντι στην Ίντερ η Σάλκε έπαιζε τη μπάλα ανοιχτά με τα φουλ-μπακ, που είχαν το χώρο για να ανέβουν. Τώρα δεν είχαν την πολυτέλεια του «ελεύθερου» παίκτη κι έτσι προσπαθούσαν να μεταφέρουν τη μπάλα στο γήπεδο σαν μια μονάδα. Οι πάσες τους, όμως, δεν τους το επέτρεψαν. Προσπαθούσαν να μεταβιβάσουν τη μπάλα μπροστά πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα να μην διατηρούν την κατοχή.

Τι έκανε καλά η Μάντσεστερ

(α) «Κράτησε» πίσω τα φουλ-μπακ της Σάλκε

Είναι μια συνηθισμένη στρατηγική της Μάντσεστερ την Ευρώπη, αν και τώρα οι Παρκ και Βαλένσια έκαναν καταπληκτικό παιχνίδι αμυντικά. Ο Ουτσίντα κι ο Σάρπεϊ προσπαθούσαν να ανέβουν και να δώσουν εύρος στην επίθεση, αλλά αυτό γινόταν σπάνια με αποτέλεσμα η Σάλκε να αναγκάζεται να πασάρει βιαστικά μπροστά τη μπάλα χωρίς επιτυχία.

(β) εκμετάλλευση του χώρου ανάμεσα στις γραμμές

Η Σάλκε ήταν πολύ κακή σε αυτό το κομμάτι, αλλά η Γιουνάιτεντ έπρεπε από τη μεριά της να το εκμεταλλευτεί. Η κίνηση του Ρούνεϊ «τραβούσε» τον αμυντικό και δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερους χώρους για τους Παρκ και Γκιγκς. Ο Παρκ για μεγάλη διάρκεια του αγώνα έκανε διεισδύσεις, όπως συνήθιζε στην αρχή της σεζόν, ενώ τα «μπασίματα» του Γκιγκς ήταν περιορισμένα, αλλά είχαν τον κατάλληλο συγχρονισμό, όπως έγινε στη φάση του γκολ, καθώς και σε άλλες ευκαιρίες της ομάδας του.

(γ) Έξυπνες μεταβιβάσεις στο κέντρο

Και πάλι η Σάλκε βοήθησε πολύ τη Μάντσεστερ, που μεταβίβασε τη μπάλα πολύ έξυπνα. Ο Κάρικ ήταν ξεκάθαρα ο πρωταγωνιστής, με τις πάσες του να είναι «σίγουρες» και με ποικιλία. Πάσαρε γρήγορα στα πλάγια, με αποτελεσματικότητα μπροστά και ξαφνικές μακρινές διαγώνιες. Ο Ρούνεϊ ήταν το ίδιο εντυπωσιακός σε ότι αφορά τις πάσες του, απομακρύνθηκε από τον Παπαδόπουλο για να αποκτήσει χρόνο με τη μπάλα στα πόδια και έκανε παιχνίδι στα πλάγια.

Συμπέρασμα

Ήταν η Σάλκε τραγική ή Γιουνάιτεντ φανταστική; Με μια τόσο μονόπλευρη εμφάνιση είναι δύσκολο να πει κανείς, αλλά αν εστιάσουμε στην τακτική θα πρέπει να καταλήξουμε στο ότι η Σάλκαε ήταν πολύ κακή. Είναι σπάνιο να βλέπει κανείς μια ομάδα σε τόσο υψηλό επίπεδο να αφήνει τέτοια κενά μεταξύ των γραμμών, ενώ είναι ακόμη πιο σπάνια να παρατηρείται τέτοια ελλιπής αμυντική προσπάθεια από τους μέσους και τους επιθετικούς. Η ήττα με 2-0 είναι κολακευτική για τη Σάλκε.

Αυτό μπορεί να είναι σκληρό για τη Γιουνάιτεντ και η προφανής ερώτηση είναι «Αν η Σάλκε ήταν τόσο κακή, πως η Ίντερ κι η Βαλένθια δεν την «πάτησαν». Η απάντηση είναι ότι «το έκαναν». Η Ίντερ σκόραρε δύο γκολ στο πρώτο παιχνίδι, απλά ήταν τόσο κακή στα μετόπσθεν που δέχτηκε πέντε γκολ ενώ η Βαλένθια έκανε συνεχώς ευκαιρίες και κατάφερε να τις σπαταλήσει, όπως έκανε στο πρώτο ημίχρονο κι η Γιουνάιτεντ. Όπως είπε ο Ουνάι Έμερι «είχαμε τέσσερις ευκαιρίες και δεν τις εκμεταλλευτήκαμε. Αποκλειστήκαμε άδικα, χάνοντας ευκαιρίες με όλες τις συνθήκες υπέρ μας. Είχαμε περισσότερες φάσεις, από αυτές που έκαναν οι αντίπαλοι». Για τη Σάλκε η ιστορία πάλι αρκετά πίσω.