Ραφίνια: “Κοιμόμουν με μαγνήτη πάνω μου, δεν μπορούσα να περπατήσω”

Ο Ραφίνια Αλκάνταρα, αδερφός του Τιάγκο, θεωρήθηκε σε μικρή ηλικία ως ένα από τα πιο υποσχόμενα ταλέντα της Ισπανίας.

Ο πρώην παίκτης των Μπαρτσελόνα και Παρί Σεν Ζερμέν αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε ηλικία 31 ετών, έπειτα από πολλαπλούς τραυματισμούς στο γόνατο του.

Ο Ισπανοβραζιλιάνος παραχώρησε συνέντευξη σε κανάλι του YouTube και μίλησε για τον Λουίς Ενρίκε ως προπονητή, αλλά και για τους πόνους που βιώνει στο γόνατο που δεν του επέτρεψαν ποτέ να κάνει μια λαμπρή καριέρα.

Ραφίνια και Ενρίκε είχαν κοινή θητεία σε Θέλτα και Μπαρτσελόνα, φτάνοντας ως την κατάκτηση του Champions League το 2015.

Αναλυτικά:

“Ήμουν αρκετά τυχερός που τον πρόλαβα στη δεύτερη χρονιά του. Η πρώτη του χρονιά ήταν αφιερωμένη στην ορειβασία, τη σωματική προπόνηση… ήταν τρελό. Ο αδελφός μου το εξήγησε. Ήταν σαν στρατιωτικού τύπου φυσική εκπαίδευση.

Αργότερα, με τον Ραφαέλ Πολ, τον βοηθό του, η προσέγγιση σε αυτή τη σωματική δουλειά άλλαξε κάπως, αλλά το στυλ του Λουίς Ενρίκε και η ένταση που θέλει να πετυχαίνει είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτό που τον χαρακτηρίζει”.

“Θυμάμαι όταν ξεκίνησα στη δεύτερη ομάδα της Μπαρτσελόνα, έλεγε: “Αν έχετε το ιδανικό επίπεδο φυσικής κατάστασης που θέλω να πετύχουμε, όταν οι αντίπαλοι αρχίσουν να κουράζονται στο 70ο λεπτό, εμείς θα ανεβάζουμε ρυθμό” Και ακριβώς έτσι γινόταν.

Αργότερα, η κατανόησή του για το ποδόσφαιρο και ο τρόπος με τον οποίο εξέφραζε τις ιδέες του ήταν πάντοτε πάρα πολύ καλοί. Ήταν πολύ άμεσος και πολύ ξεκάθαρος”.

“Υπήρχαν πολλές φορές που μου έλεγε “Παίζεις χάλια”, μπορείς να παίξεις πολύ καλύτερα”, “Έτσι δεν πρόκειται να πάμε πουθενά”. Ήταν παρατηρήσεις και τραβήγματα αυτιού. Πράγματα που έχει ένας μεγάλος προπονητής.

Με τον τρόπο που είναι ως άνθρωπος μπορεί να υπάρξουν προστριβές, αλλά αυτά είναι φυσιολογικά πράγματα”.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στους τραυματισμούς του στο γόνατο: “Από όλους τους τραυματισμούς στο γόνατο, η ρήξη μηνίσκου είναι συνήθως η λιγότερο προβληματική και έχει τον μικρότερο χρόνο αποκατάστασης.

Όμως, στη δική μου περίπτωση, λόγω του σωματότυπού μου και του τρόπου που πρέπει να τρέχω, η επιβάρυνση στον μηνίσκο μου στα 31 μου χρόνια με ανάγκασε να αποσυρθώ, παρότι είχα προετοιμαστεί όπως πάντα”.

“Είχα ράψει έναν σκισμένο μηνίσκο και μετά από τέσσερις μήνες, χρειάστηκε να ξαναμπώ στο χειρουργείο για να αφαιρεθεί το κομμάτι που είχε χαλαρώσει. Ένας τραυματισμός τριών μηνών έγινε οκτώ. Ως αποτέλεσμα του τραυματισμού, εμφανίστηκε οστικό οίδημα.

Κοιμόμουν με μαγνήτη πάνω μου, δεν μπορούσα να περπατήσω. Ξεχνάς το να πας μια βόλτα, γιατί το γόνατό σου πονάει πραγματικά”.

“Με αυτόν τον δεύτερο τραυματισμό συνειδητοποίησα ότι σωματικά δεν ήμουν πια ο ίδιος. Αλλάζεις τις μεθόδους προπόνησής σου, γιατί παλιότερα προπονούμουν πολύ σκληρά. Δημιούργησα μια ομάδα με έναν γυμναστή, έναν φυσικοθεραπευτή, και τον Τσάβι που αναλάμβανε την καθημερινή διαχείριση. Αυτοί με έκαναν δυνατό, ακόμη και με πολύ πόνο, να επιστρέψω και να αποδίδω στο υψηλότερο επίπεδό μου”.

“Ήμουν τόσο εξαντλημένος που έλεγα ότι δεν απολαμβάνω πλέον το ποδόσφαιρο, ζούσα με πόνο. Δεν μπορούσα καν να ανεβώ σκάλες χωρίς να πονάω. Μου πήρε δύο χρόνια να το αποδεχτώ, αλλά ήμουν τυχερός που γεννήθηκε ο γιος μου, κάτι που ήταν καθοριστικό”.