ΠΑΟΚ: Τα τέσσερα παιχνίδια για να σώσει τον μίνιμουμ στόχο της χρονιάς και μια σεζόν που ζητάει απαντήσεις

Ο χαμένος τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson είναι μια ήττα που πονάει, όχι μόνο γιατί χάθηκε ένας τίτλος, αλλά γιατί χάθηκε ένας από τους βασικούς στόχους της σεζόν. Και αυτό δεν αμφισβητείται, ούτε καμουφλάρεται.

Στον οργανισμό του ΠΑΟΚ υπάρχει στεναχώρια, απογοήτευση, εκνευρισμός και μια διάχυτη αίσθηση ότι η ομάδα δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων τη στιγμή που έπρεπε.

Ωστόσο, το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί με συναισθήματα στιγμής. Η σεζόν δεν έχει τελειώσει. Υπάρχουν ακόμα τέσσερα παιχνίδια, τέσσερα ντέρμπι, στα οποία ο ΠΑΟΚ είναι υποχρεωμένος να βγάλει αντίδραση. Όχι απλώς για την εικόνα του, αλλά για την ουσία, τη δεύτερη θέση που οδηγεί στα προκριματικά του Champions League.

Αυτός είναι πλέον ο ελάχιστος στόχος που απέμεινε και ταυτόχρονα μια ευκαιρία να περιοριστεί η ζημιά και να διασφαλιστεί, σε έναν βαθμό, το μέλλον της επόμενης χρονιάς.

Γι’ αυτό και η συζήτηση που ανοίγει ήδη γύρω από πρόσωπα και ευθύνες μοιάζει τη δεδομένη χρονική στιγμή, όχι προφανώς άτοπη, αλλά πρόωρη. Ευθύνες σαφώς και υπάρχουν και είναι σημαντικές, όμως η χρονική στιγμή δεν προσφέρεται για οριστικά συμπεράσματα. Το ταμείο γίνεται πάντα στο τέλος.

Ο Ραζβάν Λουτσέσκου βρίσκεται στο επίκεντρο, σε ό,τι αφορά το αγωνιστικό κομμάτι όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες καταστάσεις.

Είναι όμως ξεκάθαρο πως η ομάδα είναι δομημένη γύρω του, πως οι δεσμοί του με τον σύλλογο είναι ισχυροί και πως δεν πρόκειται για έναν προπονητή που κρίνεται με βάση ένα παιχνίδι, ή ένα κακό δίμηνο.

Κάτι που επίσης δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι η αγωνιστική εικόνα. Ο ΠΑΟΚ είναι η ίδια ομάδα που για ένα σημαντικό διάστημα μέσα στη σεζόν εντυπωσίαζε, έβγαζε ένταση, αυτοπεποίθηση και αποτελεσματικότητα, δημιουργώντας την αίσθηση ενός συνόλου που μπορούσε να πετύχει μεγάλα πράγματα. Και είναι η ίδια ομάδα που στο τελευταίο κομμάτι δείχνει να έχει χάσει εντελώς τη συνοχή της, να μπλοκάρει πνευματικά και να αδυνατεί να αντιδράσει όταν τα πράγματα στραβώνουν.

Ο τελικός ήταν η πιο χαρακτηριστική αποτύπωση αυτής της μετάβασης. Από τη στιγμή που δέχτηκε το γκολ, ο ΠΑΟΚ δεν έδειξε την απαιτούμενη προσωπικότητα. Έβγαλε φόβο, έλλειψη καθαρής σκέψης, αδυναμία διαχείρισης της πίεσης.

Συνολικά, ήταν η επιβεβαίωση ενός μοτίβου που είχε ήδη εμφανιστεί σε προηγούμενα παιχνίδια το τελευταίο διάστημα.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο ζήτημα της επόμενης ημέρας. Όχι μόνο για το ποιος φταίει, αλλά τι δεν λειτούργησε σε επίπεδο δομής και έπειτα αγωνιστικής συμπεριφοράς. Απαντήσεις που μόνο οι υπεύθυνοι του συνολικού σχεδιασμού μπορούν να δώσουν.

Για την ώρα, αυτό που θα πρέπει να αποκτήσει σημασία είναι το αγωνιστικό κομμάτι. Ο ΠΑΟΚ καλείται (και πρέπει) να αποδείξει ότι έχει σφυγμό. Ότι μπορεί να σταθεί όρθιος απέναντι σε αντιπάλους που κυνηγούν τους δικούς τους στόχους και πως μπορεί έστω και στο φινάλε, να σώσει κάτι από μια χρονιά που δείχνει να του γλιστράει μέσα από τα χέρια, έχοντας ήδη χαθεί οι δύο βασικοί και ξεκάθαροι στόχοι του, το πρωτάθλημα και το Κύπελλο.