ΠΑΟΚ, Λουτσέσκου: Πώς ξεριζώνεις το δέρμα σου;

Το πρώτο διαζύγιο ήταν λες και βγάζεις τσιρότο. Ξέρεις πως θα πονέσει, πιθανώς δεν αντιλαμβάνεσαι πόσο, μια κίνηση, μια και έξω. Και ακόμη και αν ουρλιάξεις, το κρύβεις. “Αυτό ήταν, έγιανε”, σκέφτεσαι και συνεχίζεις. Και όταν βάλεις το επόμενο, απλώς ελπίζεις να έχεις εξοικειωθεί με τον πόνο, έτσι ώστε είτε να το(ν) νιώσεις λιγότερο, είτε – αν γίνεται – και καθόλου.

Κανένα διαζύγιο δεν είναι εύκολο. Ούτε το πρώτο, ΠΑΟΚ και Ράζβαν Λουτσέσκου ήταν. Τότε όμως, ήταν αλλιώς. Σχέσεις δεν είχαν μεστώσει, συναισθήματα δεν είχαν κυριαρχήσει, η εξάρτηση δεν ήταν, ή καλύτερα δεν έμοιαζε να είναι, τόσο ζωτική. Σ’ έναν προσωποκεντρικό, οικογενειοκρατικό οργανισμό, ο Ρουμάνος ακόμη δεν είχε γίνει – ή δεν πείραζε να θεωρείται πως δεν είναι – κομμάτι του, φαμίλια.

Στα πατροπαράδοτα και απανταχού power games τέτοιων οργανισμών, τέτοιων συλλόγων, κάθε οργανισμού, κάθε συλλόγου, δεν ήταν – ακόμη – αίμα. Στη σκακιέρα της επικυριαρχίας και των διαδρομιστών, ο “Λούτσι” δεν υπολογίζονταν ως βασιλιάς. Ακόμη. Γι’ αυτό και, όταν τότε, λίγα μόνο εικοσιτετράωρα από την έναρξη της καλοκαιρινής προετοιμασίας πριν επτά χρόνια, αντιδρώντας, διαφωνώντας, αρνούμενος να αποδεχτεί ό,τι δεν είχε εγκρίνει – διαλέξτε και πάρτε – έφυγε.

Και αυτός, τότε, από μεριάς του, είχε αποκούμπια. Απωθημένα. Και αυτός, τότε, δεν μετρούσε τόσο πολύ το τι είχε πετύχει στην πρώτη του θητεία στον «δικέφαλο» ως κληροδότημα, παρακαταθήκη, ως σημείο καμπής μιας ριζικής, γονιδιακής μετάλλαξης, αλλά ίσως και να έβλεπε – ή να αναγκάστηκε να τα δει – ως σκαλοπάτι για να ικανοποιήσει τα όποια, άλλα επαγγελματικά απωθημένα του.

Πλέον, είναι αλλιώς. Το δεύτερο διαζύγιο είναι επώδυνο. Αφόρητα. Με όποια πλευρά και αν συντάσσεται κανείς. Ανεξαρτήτως τεκμηρίωσης ή δικαιολόγησης. Στα δημοσιογραφικά γραφεία είχε φτάσει καιρό η φημολογία, οι σκέψεις. Και όταν τέτοια και τέτοιες φτάνουν ως τα μετερίζια μας, τότε, συνήθως, απηχούν όχι μόνο πραγματικότητα, ίσως και αποφάσεις, αλλά κυρίως φθορά. Η στασιμότητα, η σιγή, στο κάθε τι, σε όλα, όλο αυτό το διάστημα από το τέλος της περασμένης σεζόν, πρόδηλες όχι μόνο του αναβρασμού αλλά του θέματος διαχείρισης.

Πως ο ΠΑΟΚ (μπορεί) να αποχωριστεί τον… ΠΑΟΚ; Ανεξαρτήτως σχεδίων, επιλογών, αναδιάταξης ρόλων και θέσεων σε τούτη τη σκακιέρα του οργανισμού. Σε δαύτη πια, ο Λουτσέσκου, ναι είχε μετατραπεί σε βασιλιά. Μα η εξ αυτής οριοθετημένη στο πλαίσιο του παιχνιδιού δυσκολία του βασιλιά στη μετακίνηση – ένα τετράγωνο μόνο τη φορά… – ίσως να αποτέλεσε, να αποδείχτηκε τελικά, το πιο τρωτό του.

Στη δεύτερη θητεία του, δεν έγινε απλώς σάρκα από τη σάρκα των “ασπρόμαυρων”, αίμα από το αίμα τους, έγινε το πρόσωπο στο οποίο συσπειρώθηκαν, ονειρεύτηκαν, οραματίστηκαν, συντάχθηκαν, αλλά και κρύφτηκαν, όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Όχι, ρόλος δεν ήταν. Κεκτημένο μόνο. Δουλειάς, αποτελεσμάτων, χαρακτήρα, ιδιοσυγκρασίας. Υπό κανονικές συνθήκες, ανθρώπινα μη διαχειρίσιμο. Το “σκουφί” όμως όχι απλώς το κέρδισε, όχι απλώς το δέχτηκε, όχι απλώς το υπηρέτησε, αλλά το αγκάλιασε, το έβαλε, όλο αυτό που έγινε για τον ΠΑΟΚ, στο δικό του πετσί.

Και όλο αυτό το διάστημα, όλο αυτό το διάστημα, η προσπάθεια γίνονταν για να μην μείνουν σημάδια. Πως ξεριζώνεις το δέρμα σου; Αδύνατον. Έγιναν πολλά. Τράβηξε πολύ. Περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Χαλάστηκαν καρδιές. Ναι, η νομοτέλεια πάντα έρχεται, αλλά και ο χρονισμός της, ειδικά όταν μπορεί να ελεγχθεί, είναι καταλύτης. Στο τι μένει τελικά. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε γι’ αυτούς τους δύο. Τον ΠΑΟΚ και τον Ράζβαν. Τον ΠΑΟΚ στην ολότητά του τα τελευταία χρόνια.

Και όλα τούτα, χωρίς να συνυπολογίζεται η επόμενη μέρα. Γιατί η… προηγούμενη, ακόμη ακόμη και η σημερινή, είναι νοτισμένη τόσο πολύ από τη συνύπαρξη, που δεν μπορεί να νοηθεί οτιδήποτε χωρίς να συνεχίσει να υφίσταται. Στο πρώτο διαζύγιο, ο ΠΑΟΚ κίνησε γη και ουρανό, πλήρωσε ένα τσουβάλι λεφτά και έφερε τον τότε πιο ανερχόμενο Πορτογάλο προπονητή. Σκάρτη μιάμιση σεζόν άντεξε ο Αμπέλ Φερέιρα, για τον οποίο κάνουν… ουρά, χρόνια τώρα, τα μεγαλύτερα πορτοφόλια και brands της Ευρώπης, χωρίς όμως να τον συγκινήσουν, αφού αυτός απολαμβάνει την παντοκρατορία του στην Παλμέιρας.

Τώρα; Σε τελείως διαφορετικό πλαίσιο και σκηνικό – οικονομικά, γεωπολιτικά, αγωνιστικά, επιχειρηματικά – οι δυνατότητες δεν μοιάζουν ίδιες. Δεν θα μπορούσε να είναι ακόμη και αν υπήρχε η ευχέρεια της επιλογής. Πως να έρθεις στον ΠΑΟΚ και να διαδεχτείς τον… ΠΑΟΚ; Δυσβάσταχτο εξ ορισμού και πλείστα όσα τα παραδείγματα στο παγκόσμιο, διαχρονικά, ποδοσφαιρικό στερέωμα που κάτι τέτοια αποδεικνύονται (ως και σαν) mission impossible.

Και πως να πείσεις το κοινό (σου) πως ο επόμενος, όποιος και αν είναι, ακόμη και ο Θεός ο ίδιος, διασφαλίζει, εγγυάται και έχει ό,τι εκτιμάς πως χρειάζεται γι’ αυτή την επόμενη μέρα, όταν ο… προηγούμενος έχει στα μάτια και στις ψυχές αυτού του κοινού, ξεπεράσει τα όρια του ανθρώπινου.

Η παγίδα βρίσκεται στο ανεδαφικό, όχι στη φιλοδοξία. Οι πόρτες που χτυπήθηκαν, για πολλές εβδομάδες, για τον επόμενο κάτοχο του πάγκου του ΠΑΟΚ, ας είναι και από ατσάλι, καλώς χτυπήθηκαν. Αν δεν χτυπηθούν, δεν υπάρχει περίπτωση, ποτέ να ανοίξουν. Ο ρεαλισμός όμως είναι αυτός που επηρεάζει.

Τον ίδιο προβληματισμό – πως διαδέχεσαι τον… ΠΑΟΚ – συμμερίζονται και επαγγελματίες προπονητές, του οποιουδήποτε πάνω ραφιού. Δεν θέλουν δέλεαρ, αλλά μόνο εγγυήσεις. Γι’ αυτό και προσπερνάνε, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο, αφάνταστα περισσότερο την επιλογή, την απόφαση, την επικοινωνία της και την αποδοχή της.

Το δεύτερο διαζύγιο δεν είναι σαν το πρώτο. Το τσιρότο έχει πια ποτίσει, έχει γίνει ένα, δεν ξεριζώνεται, χωρίς να κόψεις κάτι από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Πως ξεριζώνεις το δέρμα σου χωρίς να πονέσεις, χωρίς ν’ αφήσεις πληγές;