Παναθηναϊκός: Τι αγόρασαν οι πράσινοι, φέρνοντας τον Ινιάκι Πένια από την Μπαρτσελόνα

Ο Παναθηναϊκός την περσινή σεζόν πορεύτηκε κατά κύριο λόγο με βασικό τερματοφύλακα τον Αλμπάν Λαφόν. Ο Ιβοριανός πορτιέρε είναι αλήθεια πως δεν μπόρεσε να προσφέρει την ασφάλεια και τη σιγουριά που θα ήθελαν οι πράσινοι σε αυτή τη θέση. Ναι, είχε ορισμένες σπουδαίες βραδιές, αλλά σε γενικές γραμμές δεν έπεισε ότι είναι ένας τερματοφύλακας, που μπορεί ο Παναθηναϊκός να στηριχθεί πάνω του.

Απολύτως φυσιολογικά λοιπόν, το τριφύλλι βγήκε στην αγορά για έναν γκολκίπερ, που θα είναι αναμφίβολα το Νο.1 και θα προσφέρει σε σύγκριση με τον Λαφόν μεγαλύτερη σταθερότητα. Οι πράσινοι αποφάσισαν να αποκτήσουν τον Ινιάκι Πένια, έναν τερματοφύλακα που πέρασε από όλα τα μικρά κλιμάκια της εθνικής Ισπανίας και ξεκίνησε την καριέρα του ως ένα σούπερ πρότζεκτ. Δεν επένδυσε άλλωστε τυχαία πάνω του η Μπαρτσελόνα. Μάλιστα, τις σεζόν 2023/24 και 2024/25 πήρε τις ευκαιρίες του στην πρώτη ομάδα των μπλαουγκράνα, πριν δοκιμάσει την τύχη του ως δανεικός στη Γαλατά.

Δεν χωρούσε στην Μπαρτσελόνα

Ασφαλώς, από τη στιγμή που η Μπαρτσελόνα αγόρασε πέρυσι τον Ζοάν Γκαρθία με 25 εκατομμύρια ευρώ κι έχοντας στο ρόστερ της και τον έμπειρο Σέσνι, ο Πένια δεν θα μπορούσε παρά να ήταν στην καλύτερη περίπτωση η τρίτη επιλογή του Χάνζι Φλικ, με δεδομένο μάλιστα ότι ο Τερ Στέγκεν είναι… πολυτραυματίας και στο β’ μισό της σεζόν παραχωρήθηκε δανεικός στη Ζιρόνα, όταν πλέον επέστρεψε στη δράση.

Ο Πένια λοιπόν, αναζητώντας ζωτικό χώρο, επέλεξε την περσινή σεζόν να αγωνιστεί δανεικός στην Έλτσε, που είχε κερδίσει την άνοδό της από τη Σεγούντα στην Πριμέρα, με στόχο να καθιερωθεί επιτέλους σε μία ομάδα ως πρώτη επιλογή. Η Έλτσε φάνταζε το κατάλληλο περιβάλλον για αυτόν. Μία μεν νεοφώτιστη ομάδα, αλλά με ένα εξαιρετικά aggresive αγωνιστικό στιλ, που χρειαζόταν έναν κίπερ που θα έχει άνεση με την μπάλα στα πόδια και θα τοποθετείται πολλές φορές ως λίμπερο.

Εχασε τη μάχη με τον Ντιτούρο, παρά τα εξαιρετικά του νούμερα

Η σεζόν πάντως, δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε. Παρότι μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου ήταν κατά κύριο λόγο η πρώτη επιλογή του Σαράμπια, τελικά ολοκλήρωσε τη χρονιά ως το Νο.2 πίσω από τον Ματίας Ντιτούρο, μένοντας στον πάγκο, στις τελευταίες 15 αγωνιστικές, εκεί δηλαδή που κρίθηκε η παραμονή της Έλτσε στην κατηγορία.

Ο Πένια έτσι, τέλειωσε τη σεζόν με 16 εμφανίσεις στην περσινή La Liga 1, έχοντας κρατήσει το μηδέν σε τέσσερις αγώνες. Είχε 3,4 αποκρούσεις ανά παιχνίδι και 74% ποσοστό επιτυχημένο πασών, ένα εξαιρετικό νούμερο για τερματοφύλακα. Επίσης, στον δείκτη των xGOT (γκολ που απέτρεψε με βάση τα xGoals on target), είχε θετικό πρόσημο (3.00). Γενικά, τα νούμερά του με την Έλτσε ήταν πολύ θετικά σε ένα αρκετά ικανοποιητικό δείγμα αγώνων.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, μπορούμε για παράδειγμα να δούμε τις επιδόσεις του Οδυσσέα Βλαχοδήμου, του άλλου δηλαδή γκολκίπερ που απασχόλησε τον Παναθηναϊκό και κατά γενική ομολογία έκανε σπουδαία σεζόν, όντας καταλυτικός στη σωτηρία της Σεβίλλης. Ο διεθνής Έλληνας κίπερ, σε σύγκριση με τον Πένια είχε λιγότερες αποκρούσεις ανά παιχνίδι (2.7), μικρότερο ποσοστό επιτυχημένων πασών (64%) και λίγο χαμηλότερο νούμερο στον δείκτη των xGOT (2.66). Επίσης, είχε μόλις ένα παραπάνω clean sheet (5), παρότι αγωνίστηκε σε 33 ματς, έναντι 16 του Πένια.

Και όλα αυτά, ενώ Σεβίλλη και Έλτσε έκλεισαν τη σεζόν με ακριβώς τους ίδιους βαθμούς (43) και με διαφορά μόλις τρία γκολ στο παθητικό τους (57 η Έλτσε, 60 η Σεβίλλη).

Θέλει να νιώσει επιτέλους το Νο.1

Συμπερασματικά, ο Πένια είναι ένας σύγχρονος γκολκίπερ, που μπορεί εύκολα να στηρίξει μία ομάδα, που θέλει να πασάρει πολύ και έχει ως βασικό τακτικό πλάνο ανάπτυξης το παιχνίδι από την πρώτη γραμμή. Ας μην ξεχνάμε, ότι ανδρώθηκε μέσα στον οργανισμό της Μπάρτσα και πέρυσι ήταν μέλος μίας ομάδας όπως η Έλτσε, που έπαιζε μέχρι και εμμονικά με την μπάλα κάτω, σε τέτοιο σημείο μάλιστα, που αναπόφευκτα έγιναν και χοντρά λάθη, από αυτή την επιλογή.

Σωματικά, ο Πένια δεν είναι ένας τερματοφύλακας που θα… σκεπάσει τον ήλιο στους αντίπαλους επιθετικούς. Βλέπει τη γη από τα 184 εκατοστά, επομένως δεν μπορείς να τον πεις τρομακτικό. Σε σύγκριση δηλαδή με τον Ντιτούρο (1.91 μ.), που τελικά τον κέρδισε στον εσωτερικό ανταγωνισμό της Έλτσε, υστερούσε αρκετά σε σύγκριση με τον Αργεντινό. Οι αντιδράσεις του όμως κάτω από την εστία κρίνονται επαρκείς και το κυριότερο έρχεται στον Παναθηναϊκό με πολύ ισχυρό προσωπικό κίνητρο, αφού μετά από μία 5ετια χωρίς πρωταγωνιστικό ρόλο, ήθελε μία ομάδα που θα τον πιστέψει πραγματικά και θα νιώσει σε αυτή ξεκάθαρα το Νο.1.