Παναθηναϊκός: Οι μεταγραφές κι ο εσωτερικός ανταγωνισμός έκαναν πρώτα απ’ όλα καλύτερους κι εξέλιξαν όλους τους “παλιούς”

Το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο αν θέλετε, σ’ όλη αυτή τη διαδρομή των τελευταίων (σχεδόν) δυόμισι χρόνων της παρουσίας του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στον πάγκο του Παναθηναϊκού, ήταν η πορεία της εξελικτικής διαδικασίας της ομάδας.

“Άλλος” ο Παναθηναϊκός του 2021, “άλλος” ο περσινός, ακόμη πιο διαφορετικός κι εξελιγμένος προς το καλύτερο ο εφετινός. Κι αυτό “φωνάζει” απ’ το πρώτο κιόλας δίμηνο της σεζόν…

Σαφώς και δεν ανακαλύπτει κανείς την… Αμερική ή την πυρίτιδα, αλλά είναι γεγονός πως αυτό το συνολικό, μεταγραφικό upgrade που συντελέστηκε το εφετινό καλοκαίρι στον Παναθηναϊκό, είναι η επιτομή της εξέλιξης και της ραγδαίας βελτίωσης μίας ομάδας, προκειμένου να μπορέσει να φτάσει στο “επόμενο επίπεδο”, μέσα απ’ τον εσωτερικό ανταγωνισμό.

Δεν είναι μόνο το γεγονός πως ο Γιοβάνοβιτς έχει πλέον στα χέρια του πολλές περισσότερες και πολύ ποιοτικές λύσεις σε όλες τις θέσεις της ενδεκάδας, “μεγαλώνοντας” το ρόστερ του σε εύρος επιλογών, προσωπικότητας και κλάσης.

Κάτι που φαίνεται απ’ το πόσο έχει ελιχθεί και “προσαρμοστεί” εκ των πραγμάτων κι ο ίδιος ο Σέρβος στη νέα “συνθήκη” που έφερε η ευρωπαϊκή παρουσία της ομάδας και το… Κυριακή – Πέμπτη – Κυριακή.

Δίχως να διστάζει πια να κάνει ακόμη κι επτά αλλαγές από αγώνα σε αγώνα, όπως έκανε στα τρία πρώτα ματς της Stoiximan Super League, εναλλάσσοντας τις ενδεκάδες του, εν μέσω των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων.

Είναι ακόμη πιο σημαντικό το γεγονός πως οι μεταγραφές και η ποιοτική αναβάθμιση των στάνταρντς του “πράσινου” ρόστερ, έκαναν πρώτα απ’ όλα καλύτερους κι εξέλιξαν και τους “παλιούς”, μέσα απ’ το παιχνίδι και την καθημερινότητα της ομάδας.

Ο Χουάνκαρ -επί παραδείγματι- έχει πλέον απέναντί του τον Φίλιπ Μλαντένοβιτς και βλέπει πως δεν έχει πια εξασφαλισμένη τη θέση του στην ενδεκάδα. Και θα πρέπει να πολεμάει γι’ αυτή σε κάθε προπόνηση, σε κάθε λεπτό που θα παίζει ή δεν θα… παίζει.

Αποτέλεσμα; Μπήκε… πυρηνοκίνητος στη σεζόν με τρεις ασίστ στον πρώτο αγώνα με την Ντνίπρο στο Κόζιτσε και γενικά έχει μία παρουσία υψηλών στάνταρντς, με εξαίρεση ίσως την εμφάνισή του στη ρεβάνς με την Μπράγκα. Ξέρει όμως ότι θα πρέπει και στα 34 του να επιβεβαιώνει καθημερινά τη θέση του στην προπόνηση και στην ενδεκάδα.

Ο Μπερνάρ Ντουάρτε, αφού πέρασε μία δύσκολη κι επίπονη πρώτη σεζόν, επαναπροσαρμογής του στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο μετά την αραβική χερσόνησο, φέτος είναι πραγματικά “άλλος” παίκτης. Αυτός που περίμενε και ήθελε ο Παναθηναϊκός απ’ την περσινή χρονιά. Και γιατί φέτος έκανε προετοιμασία (και πολύ καλή μάλιστα) με την ομάδα, αλλά και γιατί νιώθει και βεβαίως “βλέπει” τον ανταγωνισμό που πολλαπλασιάστηκε με την παρουσία του Φίλιπ Τζούριτσιτς.

Ο Άνταμ Τσέριν πέρσι ήταν η “αποκάλυψη” κι εξελίχθηκε σε έναν απ’ τους πλέον βασικούς παίκτες του Παναθηναϊκού. Φέτος, έχασε 20 μέρες στην προετοιμασία με τον τραυματισμό που υπέστη στο φιλικό με τη Βιτορούλ (οστικό οίδημα), ενώ έχει πια μπροστά του στο “8” έναν παίκτη μεγάλης κλάσης και τεράστιων παραστάσεων, όπως είναι ο Τόνι Βιλένα.

Κι όμως, όχι μόνο δεν το… έβαλε κάτω, αλλά δουλεύει διπλά στις προπονήσεις, για να γίνει ακόμη καλύτερος και να προσθέσει νέα στοιχεία στο παιχνίδι του (όπως έδειξε στο ματς της Πέμπτης με τη Βιγιαρεάλ), όταν θα ξαναπάρει τη φανέλα του βασικού. Διότι ξέρει πως η απόλυτη δικαιοσύνη του Ιβάν Γιοβάνοβιτς θα του δώσει ότι αξίζει κι ότι δικαιούται, τόσο ο ίδιος, όσο κι όλοι οι υπόλοιποι παίκτες.

Ο κάθε ένας ακολουθεί το “καραβάνι” της εξέλιξης

Γι’ αυτό και κανείς στην ομάδα δεν λειτουργεί νιώθοντας την “απειλή” πως “…ήρθε ο τάδε παίκτης για να μου ‘φάει’ τη θέση”, αλλά ακολουθεί το… καραβάνι της βελτίωσης και της εξέλιξης.

Οι δύο βασικοί στόπερ της ομάδας, ο Μπαρτ Σένκεφελντ κι ο Χόρντουρ Μάγκνουσον, αισθάνονται ήδη τα ευεργετικά αποτελέσματα του εσωτερικού ανταγωνισμού που υπάρχει στον Παναθηναϊκό. Νιώθουν πως έχουν δίπλα τους άλλους δύο εξαιρετικούς στόπερ, τον Τιν Γεντβάι και τον Έρικ Πάλμερ-Μπράουν, οι οποίοι έχουν ανεβάσει συνολικά το επίπεδο στα μετόπισθεν. Και θα πρέπει να είναι και οι ίδιοι πραγματικά πολύ καλοί, για να διατηρήσουν τη θέση τους.

Ο “γερόλυκος” Μπαρτ Σένκεφελντ (στα 32 του πλέον), έπαιζε με τους μεσοεπιθετικούς και της φορ της Βιγιαρεάλ λες και ήταν… 19 χρονών κι ο Μάγκνουσον έβγαζε στο γήπεδο τέτοια αυταπάρνηση και συγκέντρωση, σαν να επρόκειτο για το μεγαλύτερο παιχνίδι της ζωής του.

Ακόμη κι ο Γιάννης Κώτσιρας, που δεν είδε εντέλει νέο απόκτημα στη δεξιά πλευρά της άμυνας, ένιωσε φέτος πολύ πιο αυξημένο τον ανταγωνισμό στη θέση του, μετά την υπέροχη εκκίνηση του Γιώργου Βαγιαννίδη. Κι όταν ο “μικρός” μπήκε στα… πιτς λόγω της θλάσης στο δικέφαλο μηριαίο μυ που υπέστη στο ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινα κι ο 30χρονος μπακ ξαναβγήκε σε πρώτο πλάνο, κάνει τα παιχνίδια της… ζωής του.

Σαν αυτό που κατέθεσε το βράδυ της Πέμπτης (21/9) απέναντι στους Ισπανούς της Βιγιαρεάλ, κάνοντας απλή… αναφορά στο φύλλο αγώνος τους Τριγκέιρος και Μορένο.

Τα ευεργετικά αποτελέσματα του Ιωαννίδης – Σπόραρ

Είναι αμέτρητα τα (αντίστοιχα) παραδείγματα στον εφετινό Παναθηναϊκό, γύρω απ’ το πόσο πολύ έχει ανεβάσει ο εσωτερικός ανταγωνισμός πρώτα απ’ όλα τα αποδυτήρια και το επίπεδο της προπόνησης κι εν συνεχεία τον αγωνιστικό προσανατολισμό της ομάδας.

Μόνο στο Ιωαννίδης – Σπόραρ και Σπόραρ – Ιωαννίδης της περσινής περιόδου το είχε “ζήσει” όλο αυτό έντονα ο περσινός Παναθηναϊκός. Και φάνηκε το πόσο πολύ ωφέλησε όλη αυτή η διαδικασία τον 23χρονο Έλληνα φορ, ο οποίος “ρούφηξε” κάθε προπόνηση κι αγωνιστική συναναστροφή με τον Σλοβένο επιθετικό, για να βελτιώσει πολλά κομμάτια του παιχνιδιού, όπως έχει παραδεχθεί κι ο ίδιος σε πρόσφατες δηλώσεις του, αποθεώνοντας τον ανταγωνισμό τους και τη συνεργασία τους.

Πλέον, ο εφετινός Παναθηναϊκός το “ζει” αυτό σχεδόν σε όλη την ενδεκάδα του. Και το ακόμη πιο εντυπωσιακό, είναι πως όλο αυτό δεν έγινε στην… τύχη ή μέσα σε ένα βράδυ, αλλά μέσα από συγκεκριμένο και ξεκάθαρο πλάνο, αλλά και μεγάλη υπομονή. Και είναι ακόμη στην αρχή της κορύφωσής του…