Παναθηναϊκός: Η πράσινη άμυνα που από πληγή, έγινε βασικό όπλο

Η δουλειά ενός προπονητή και μίας ομάδας -πόσω μάλλον, όταν ξεκινούν απ’ το… μηδέν, όπως συνέβη το εφετινό καλοκαίρι στον Παναθηναϊκό μετά τη “λαίλαπα” Πογιάτος-Μπόλονι- αποτυπώνεται πάντοτε σε βάθος χρόνου. Και δη μέσα απ’ την πορεία και την σταδιακή εξέλιξη μιας ομάδας κατά τη διάρκεια μίας χρονιάς.

Το καλοκαίρι στην Ολλανδία “μαύρισαν” τα κατάλευκα μαλλιά του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, όταν είδε στην απογευματινή προπόνηση της τρίτης μέρας να μην είναι σε θέση οι παίκτες του να εκτελέσουν σωστά ούτε… overlap. Σχεδόν σε όλα τα φιλικά ο Παναθηναϊκός δέχθηκε πανομοιότυπα “φθηνά” γκολ, είτε από ατομικά λάθη, είτε από τραγικές (συνολικές) αμυντικές συμπεριφορές.

Στην εκκίνηση του πρωταθλήματος, ακόμη και στους αγώνες που οι πράσινοι επικράτησαν με μεγάλα σκορ στη Λεωφόρο, οι αντίπαλοι (Απόλλων, Βόλος) είχαν διψήφιες τελικές. Σαφώς κι έπαιξαν μεγάλο ρόλο τα προβλήματα που κλήθηκε να διαχειριστεί ο Σέρβος τεχνικός στα μετόπισθεν, με το κάταγμα του Πούγγουρα στο μετατάρσιο στις αρχές Νοέμβρη και την πολύμηνη απουσία του Σένκεφελντ, που άργησε να επιστρέψει μετά την επέμβαση στον αστράγαλό του.

Ο Γιοβάνοβιτς, ωστόσο, το πάλεψε με όλα τα μέσα που είχε. Και παρότι είδε την ομάδα του να “πληγώνεται” αρκετές φορές απ’ τα ίδια και τα ίδια λάθη, στο τέλος άρχισε να βρίσκει την άκρη και την απαιτούμενη αμυντική ισορροπία. Όχι μόνο γιατί επέστρεψε ο Ολλανδός στόπερ στα δύο τελευταία παιχνίδια του 2021, όχι μόνο γιατί ο βοήθησε κι έδωσε σταθερότητα και ηρεμία ο Μπρινιόλι ή “έδεσαν” από ένα σημείο και μετά οι Βέλεθ-Σάρλια, αλλά γιατί όλη η ομάδα άρχισε να λειτουργεί πολύ πιο συγκροτημένα και να δείχνει συμπαγή, αμυντική συμπεριφορά.

Η αλλαγή του συστήματος

“Κλειδί” όλων, όπως αποδείχθηκε, ήταν η αλλαγή του συστήματος και η είσοδος και τρίτου παίκτη στον άξονα της μεσαίας γραμμής, απ’ το ματς με τη Λαμία κι έπειτα.

Το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ που προηγήθηκε της τελευταίας διακοπής των Εθνικών ομάδων και πολύ περισσότερο ο τρόπος που έχασε ο Παναθηναϊκός τη μάχη στη μεσαία γραμμή απ’ τους… 4,5 χαφ του δικεφάλου του Βορρά, ήταν το σημείο “μηδέν”, οδηγώντας τον Γιοβάνοβιτς στη μεγάλη απόφαση αναπροσαρμογής της τακτικής και της φιλοσοφίας του τριφυλλιού.

Το πλάνο για ποδόσφαιρο κατοχής και πίεσης προς τον αντίπαλο με το που χάνεται η μπάλα -σχέδιο που είχε εξαρχής στο μυαλό του ο 59χρονος τεχνικός- μπορούσε να εκτελεστεί πλέον πολύ πιο άρτια με την παρουσία τρίτου χαφ, ενώ και η είσοδος του Βιγιαφάνιες στην ενδεκάδα, αποδείχθηκε καταλυτική.

Όλες οι γραμμές απέκτησαν πολύ μεγαλύτερη συνοχή και πάνω απ’ όλα, ο Παναθηναϊκός ήταν σε θέση πλέον να επιβάλλει το δικό του ρυθμό στα παιχνίδια. Με συντριπτική κατοχή της μπάλας στους τελευταίους 7 αγώνες, σωστή κυκλοφορία και συνεργασίες με πολλά “σκαλοπάτια” στο χτίσιμο των επιθέσεων, οι αντίπαλοί του ήταν πλέον διαρκώς πίσω από την μπάλα και την… κυνηγούσαν. Κι αυτό σε κάθε περίπτωση, προσφέρει μεγαλύτερη “ασφάλεια” (και) στην άμυνα, απ’ τη στιγμή που οι αντίπαλες ομάδες είχαν πολύ λιγότερη ώρα την μπάλα στα πόδια τους.

Έριξε κάτω από το μισό τις τελικές

Οι πράσινοι αριθμοί του τελευταίου μήνα επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές: Από το παιχνίδι της 22ας Νοεμβρίου με τη Λαμία στο “Πανθεσσαλικό” (9η αγωνιστική) μέχρι και τη ρεβάνς Κυπέλλου στο ίδιο γήπεδο με το Βόλο, ο Παναθηναϊκός έδωσε 7 αγώνες στη Super League και στο Κύπελλο Ελλάδας. Δέχθηκε μόλις 3 γκολ, όταν στα πρώτα 10 ματς της σεζόν είχε δεχθεί 9 τέρματα. Η μεγάλη διαφορά, εντούτοις, αποτυπώνεται (και) στις τελικές προσπάθειες των αντιπάλων του.

Μέχρι τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ, σε σύνολο 10 παιχνιδιών (9 για τη Super League και ένα για το Κύπελλο με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι), η άμυνα του Παναθηναϊκού δέχθηκε 92 τελικές, ήτοι 9,2 ανά ματς. Με αποκορύφωμα τις 18 του Ολυμπιακού στο ντέρμπι του “Καραϊσκάκης”, τις 15 του ΠΑΟΚ και τις 14 του Βόλου στη Λεωφόρο.

Από το παιχνίδι με τη Λαμία κι έπειτα, σε 7 αγώνες (5 για το πρωτάθλημα και 2 για το Κύπελλο), οι τελικές των αντιπάλων του τριφυλλιού έπεσαν στις 28! Δηλαδή μειώθηκαν πολύ κάτω από το μισό κι έπεσαν στις 4 τελικές ανά αγώνα! Με highlight της πράσινης αμυντικής συμπεριφοράς το παιχνίδι της περασμένης Πέμπτης στο Βόλο, όπου η ομάδα της Μαγνησίας δεν “έγραψε” ούτε τελική στα 94 λεπτά του αγώνα.

Αν δε, αφαιρεθεί απ’ την όλη εξίσωση το ντέρμπι με την ΑΕΚ (το μοναδικό ματς του τελευταίου μήνα, όπου ο αντίπαλος του Παναθηναϊκού έπιασε διψήφιο αριθμό τελικών – 10), ο μέσος όρος πέφτει κι άλλο και φτάνει στις 3 τελικές ανά ματς. Την ίδια ώρα ο απολογισμός των αποτελεσμάτων ήταν πολύ διαφορετικός: 5 νίκες, μία “λευκή” ισοπαλία-πρόκριση με το Βόλο κι μία άδικη -βάσει εικόνας και συνολικές απόδοσης- ήττα από την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ (1-0).

Η “πληγή” στα μετόπισθεν του τριφυλλιού, όχι μόνο έκλεισε, αλλά ο τελευταίος μήνες (απ)έδειξε πως η συνολική ανασταλτική λειτουργία έγινε πλέον ένα απ’ τα μεγάλα “όπλα” του Παναθηναϊκού. Το ζητούμενο βεβαίως είναι η σταθερότητα, διότι ακολουθεί ένα εξίσου ανταγωνιστικό και “ζόρικο” δίμηνο στην εκκίνηση του 2022, όπου θα μετρηθούν οι αντοχές των “πράσινων” και θα καθοριστεί σε μεγάλο βαθμό η επίτευξη των εφετινών στόχων τους…

ΟΙ ΤΕΛΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ