Ολυμπιακός, Πουέρτα: Το παιδί που έζησε με μια σφαίρα στο πόδι και έγινε η μηχανή της Κολομβίας

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε δεν ήταν ο πόνος. Ούτε η σφαίρα που είχε μόλις διαπεράσει το πόδι του. Ούτε οι άνθρωποι που έτρεχαν για να τον βοηθήσουν.

Ο Γκουστάβο Πουέρτα ήταν περίπου δέκα ετών όταν, κάνοντας ένα θέλημα του πατέρα του με το ποδήλατο στους δρόμους της La Victoria στην Κολομβία, βρέθηκε στη μέση ενός ένοπλου περιστατικού και χτυπήθηκε από αδέσποτη σφαίρα.

Έχασε τις αισθήσεις του από τον πόνο. Όταν συνήλθε στο νοσοκομείο, όμως, είχε μία ερώτηση για τους γιατρούς: θα μπορούσε να ξαναπαίξει ποδόσφαιρο;

Χρόνια αργότερα θα αποκάλυπτε ο ίδιος ότι η σφαίρα είχε πρώτα χτυπήσει στο έδαφος και το ποδήλατο, χάνοντας αρκετή από την ορμή της ώστε να μην προκαλέσει πολύ σοβαρότερη ζημιά. Δεν βγήκε όμως από το σώμα του.

Μία πρώτη απόπειρα αφαίρεσης δεν ολοκληρώθηκε, καθώς το βλήμα είχε μετακινηθεί κοντά σε μεγάλο αιμοφόρο αγγείο και οι γιατροί δεν θέλησαν να διακινδυνεύσουν σοβαρή αιμορραγία. Ο Πουέρτα συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο με τη σφαίρα μέσα του, μέχρι που τελικά αφαιρέθηκε το 2018.

Ο ίδιος θυμάται ακόμη τον πόνο που μπορούσε να αισθανθεί όταν έκανε κρύο. Το ποδόσφαιρο, πάντως, δεν σταμάτησε ποτέ.

“Με αυτό το παιδί δεν θα γίνει τίποτα”

Η La Victoria είναι μια μικρή πόλη του Valle del Cauca. Εκεί γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 2003 ο Γκουστάβο Αδόλφο Πουέρτα Μολάνο και εκεί άρχισε να κυνηγάει μια μπάλα.

Δεν ήταν το παιδί που όλοι κοιτούσαν και έβλεπαν τον μελλοντικό επαγγελματία. Το αντίθετο. Στα πρώτα χρόνια άκουγε επανειλημμένα ότι δεν διέθετε το κατάλληλο σώμα. Ήταν κοντός και στρουμπουλός και το παρατσούκλι “gordito” τον ακολουθούσε.

Ο Χόρχε Σαπάτα, ο άνθρωπος που ανέλαβε μεγάλο μέρος της ποδοσφαιρικής του διαμόρφωσης στην Talentos GV, θυμάται ότι από την πρώτη στιγμή είδε πολύ καλή τεχνική, αλλά και έναν παίκτη βαρύ, χωρίς την απαιτούμενη δυναμική και με αρκετή δουλειά μπροστά του για να μπορέσει να ανταποκριθεί σε πραγματικά ανταγωνιστικό επίπεδο.

Μία ημέρα, μετά από αγώνα, ο πατέρας του εμφανίστηκε με το γεύμα του νεαρού Γκουστάβο: πατάτες, γιούκα, ρύζι και ένα μπουκάλι αναψυκτικού ενάμισι λίτρου. Ο Σαπάτα αντέδρασε αμέσως. Εξήγησε στον μικρό και την οικογένειά του ότι, αν ήθελε πραγματικά να ακολουθήσει τον δρόμο του πρωταθλητισμού, έπρεπε να αρχίσει να ζει σαν αθλητής.

Ο Πουέρτα το πήρε προσωπικά. Άλλαξε τη διατροφή του, άρχισε να δουλεύει συστηματικά στο γυμναστήριο και μέσα σε σύντομο διάστημα το σώμα που κάποτε θεωρούνταν το μεγαλύτερό του μειονέκτημα είχε μετατραπεί σε όπλο.

Πολλά χρόνια αργότερα, στο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ραντεβού του κόσμου, εκείνο το “gordito” θα τελείωνε το Μουντιάλ του 2026 έχοντας καλύψει 57,39 χιλιόμετρα και πραγματοποιήσει 147 αμυντικές πιέσεις με την Κολομβία.

Τα δάκρυα και τα επτά λεπτά που αποκάλυψαν τον χαρακτήρα του

Ο Σαπάτα δεν προσπάθησε να αλλάξει μόνο το σώμα του. Προσπάθησε να αλλάξει και τον χαρακτήρα με τον οποίο αντιμετώπιζε το παιχνίδι.

Σε έναν αγώνα τον αντικατέστησε μόλις στο 12ο λεπτό. Ο νεαρός Πουέρτα ξέσπασε σε κλάματα. Ο προπονητής του ήταν αυστηρός: στο γήπεδο, του εξήγησε, η απάντηση έπρεπε να δίνεται με προσωπικότητα.

Το μάθημα έμεινε. Σε ένα άλλο παιχνίδι η ομάδα του έχανε 1-0 και ο Σαπάτα, τιμωρημένος στην εξέδρα, έβλεπε τον Πουέρτα να κινείται χωρίς την ένταση που απαιτούσε. Κατέβηκε, τον πλησίασε και τον προκάλεσε να αντιδράσει.

Αυτή τη φορά δεν υπήρξαν δάκρυα. Τρία λεπτά αργότερα ο Πουέρτα σκόραρε. Στο επόμενο λεπτό έδωσε ασίστ. Τρία λεπτά μετά πέτυχε και δεύτερο γκολ. Η ομάδα του νίκησε 6-1.

Το δεκάρι που έπρεπε να μάθει να κάνει τα πάντα

Ο παίκτης που βλέπει σήμερα κάποιος στη Ράσινγκ και την εθνική Κολομβίας δεν ξεκίνησε τη ζωή του ως αμυντικός μέσος. Ήταν δεκάρι. Ζητούσε διαρκώς την μπάλα, ήθελε να δημιουργεί και να βρίσκεται κοντά στην αντίπαλη περιοχή.

Ο Σαπάτα, όμως, πίστευε ότι το ποδόσφαιρο άλλαζε. Τον έπεισε ότι έπρεπε να εγκαταλείψει την ιδέα του κλασικού “10” και να γίνει ένας μέσος ικανός να βρίσκεται παντού: στην περιοχή του αντιπάλου για γκολ ή ασίστ και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα στη δική του για να αμυνθεί.

Έτσι άρχισε να δημιουργείται ο σημερινός Πουέρτα. Ένα 8άρι με ρίζες δεκαριού και εκπαίδευση για να λειτουργεί σαν box-to-box.

Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως ποδοσφαιριστή που μπορεί να αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις του κέντρου: ως “5”, ως “8” ή ακόμη και μερικά μέτρα ψηλότερα. Στη Ράσινγκ βρήκε τον ιδανικό του ρόλο σε μία γραμμή δύο μέσων, με χαμηλή αφετηρία αλλά ελευθερία να καλύπτει μεγάλη απόσταση και να φτάνει στην αντίπαλη περιοχή.

Οι λαχειοφόροι που πλήρωναν τα εισιτήρια

Η οικογένεια Πουέρτα δεν είχε τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει την ποδοσφαιρική διαδρομή του Γκουστάβο σαν μία απλή καθημερινή δραστηριότητα.

Οι γονείς του διατηρούσαν ένα μικρό κατάστημα στη La Victoria. Για να μπορούν να πληρώσουν τις μετακινήσεις και τα έξοδα των ακαδημιών, οργάνωναν λαχειοφόρους και πωλούσαν πράγματα για να συγκεντρώνουν χρήματα.

Το παιδί δεν το ξέχασε. Όταν η μεγάλη ευκαιρία της Ευρώπης έφτασε και η Μπάγερ Λεβερκούζεν τον απέκτησε, ο Πουέρτα έκανε μία από τις πρώτες του υποσχέσεις στους γονείς του: με τα χρήματα που θα κέρδιζε στη Γερμανία ήθελε να τους αγοράσει ένα σπίτι.

Τον Αύγουστο του 2026, όταν ισχυρός σεισμός προκάλεσε καταστροφές στην ιδιαίτερη πατρίδα του, η οικογένεια βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο.

Αυτή τη φορά από την άλλη πλευρά.

Οι γονείς του Πουέρτα συμμετείχαν στη διανομή τόνων τροφίμων, νερού και ειδών πρώτης ανάγκης στους κατοίκους της La Victoria, ενώ η Ράσινγκ κινητοποίησε τη δική της κοινότητα και δημιούργησε ειδικό μηχανισμό δωρεών για την ανοικοδόμηση της πόλης του ποδοσφαιριστή.

Ο δεύτερος πατέρας στην Μπογκοτά

Για να φτάσει εκεί, ο Πουέρτα έπρεπε κάποτε να εγκαταλείψει το σπίτι του. Στα 17 του πήγε στην Μπογκοτά για δοκιμές. Δεν ταξίδεψε μόνος. Μαζί του δοκιμάστηκαν αρκετοί ακόμη νεαροί ποδοσφαιριστές.

Αυτός ήταν ο μοναδικός που έμεινε. Η Bogotá FC τον έβαλε αρχικά στην U20, αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι το επίπεδό του απαιτούσε άλλο περιβάλλον και τον προώθησε στην πρώτη ομάδα.

Εκεί γνώρισε τον Ντιέγκο Στεφανέτι. Ο τότε βοηθός προπονητή εντυπωσιάστηκε περισσότερο από το μυαλό και τον χαρακτήρα του παρά από τα καθαρά ποδοσφαιρικά του στοιχεία. Όταν ο σύλλογος αποφάσισε ότι ο Πουέρτα έπρεπε να εγκαταλείψει την κατοικία των ακαδημιών και να αρχίσει να ζει σαν επαγγελματίας, ο Στεφανέτι τον φιλοξένησε προσωρινά στο δικό του σπίτι.

Η σχέση τους ξεπέρασε το ποδόσφαιρο. Χρόνια αργότερα, ο διεθνής πλέον Πουέρτα εξακολουθεί να του στέλνει μήνυμα στη Γιορτή του Πατέρα και στα γενέθλιά του.

Ο Στεφανέτι τον αποκαλεί σχεδόν γιο του. Και όταν ρωτήθηκε μέχρι πού πιστεύει ότι μπορεί να φτάσει, η απάντησή του ήταν απλή: δεν βλέπει ταβάνι.

Αρχηγός πριν προλάβει να γίνει γνωστός

Η σχέση του Πουέρτα με την εθνική Κολομβίας είναι ασυνήθιστη. Η εξέλιξή του μέσα στις μικρές εθνικές ομάδες έτρεξε ταχύτερα από την καριέρα του στους συλλόγους.

Έγινε αρχηγός της U20 ενώ ακόμη προσπαθούσε να καθιερωθεί στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο της δεύτερης κατηγορίας. Στο Sudamericano U20 του 2023 έγινε ένας από τους παίκτες του τουρνουά, με την προσωπικότητα, το box-to-box παιχνίδι και το δυνατό δεξί του πόδι να τον φέρνουν στην ατζέντα του ευρωπαϊκού scouting.

Η Λεβερκούζεν κινήθηκε. Ο ποδοσφαιριστής που δεν είχε παίξει ούτε λεπτό στην πρώτη κατηγορία της Κολομβίας βρέθηκε ξαφνικά στην Bundesliga.

Το σχολείο του Τσάμπι Αλόνσο

Δεν ήταν εύκολο. Η Λεβερκούζεν διέθετε ένα από τα καλύτερα κέντρα της Ευρώπης. Τσάκα, Παλάσιος και Άντριχ βρίσκονταν μπροστά από έναν 20χρονο Κολομβιανό που προσπαθούσε παράλληλα να μάθει ένα νέο ποδόσφαιρο, μία νέα γλώσσα και μία εντελώς διαφορετική ζωή.

Ο Πουέρτα δεν πήρε πολλά λεπτά στην ιστορική αήττητη πορεία προς την Bundesliga του 2023/24. Πήρε, όμως, μαθήματα από έναν άνθρωπο που γνώριζε τη θέση καλύτερα από τους περισσότερους.

Ο Τσάμπι Αλόνσο δούλεψε μαζί του την απλότητα του παιχνιδιού: σωστή θέση σώματος πριν από την υποδοχή, πρώτο κοντρόλ που ανοίγει το γήπεδο, λιγότερες περιττές επαφές και προτεραιότητα στην πάσα προς τα εμπρός. Υπήρχε ένα χαρακτηριστικό, ωστόσο, που ο Ισπανός δεν ήθελε να χαθεί.

Η “garra sudamericana”. Η επιθετικότητα στη διεκδίκηση, η ανάκτηση αμέσως μετά την απώλεια, το τρέξιμο και η διαρκής διάθεση να πηγαίνει μπροστά ήταν στοιχεία ταυτότητας που ο Αλόνσο ήθελε να διατηρήσει.

Από τη Γερμανία στην Αγγλία και δύο μήνες στο κενό

Για να παίξει περισσότερο, ο Πουέρτα πήγε δανεικός στη Χαλ. Στην Championship άρχισε να βρίσκει επιτέλους σταθερά λεπτά. Ιδιαίτερα μετά την άφιξη του Ρουμπέν Σεγές, καθιερώθηκε και έκλεισε το πρωτάθλημα με 30 συμμετοχές.

Το καλοκαίρι του 2025, όμως, η καριέρα του μπήκε σε μία παράξενη κατάσταση. Η Χαλ είχε κινηθεί για την αγορά του, αλλά τιμωρήθηκε με μεταγραφικό εμπάργκο. Ο Κολομβιανός δεν ήξερε πλέον σε ποια ομάδα ανήκει πρακτικά, δεν μπορούσε να πάρει μέρος κανονικά στα φιλικά και πέρασε μεγάλο διάστημα προπονούμενος μόνος του.

Σχεδόν δύο μήνες. Ο ίδιος έχει περιγράψει βράδια στα οποία δεν μπορούσε να κοιμηθεί επειδή δεν γνώριζε πού θα βρίσκεται την επόμενη ημέρα.

Κάποια στιγμή συμφωνήθηκε μεταγραφή στη Ρωσία. Ταξίδεψε, πέρασε περίπου μία εβδομάδα εκεί και το deal χάλασε.

Επέστρεψε στη Γερμανία. Η αγορά έκλεινε. Και τότε τηλεφώνησε η Ράσινγκ.

Το “λαχείο” της Ράσινγκ

Ο Πουέρτα υπέγραψε την τελευταία ημέρα των μεταγραφών. Είχε κάνει ελάχιστες προπονήσεις με τους νέους του συμπαίκτες όταν ο Χοσέ Αλμπέρτο τον έβαλε βασικό απέναντι στην Αλμερία.

Το πρώτο ημίχρονο αποκάλυψε την αγωνιστική απραξία. Στο δεύτερο, όμως, ο Κολομβιανός άρχισε να θυμίζει τον εαυτό του.

Και πέτυχε το γκολ που έδωσε στη Ράσινγκ τη νίκη με 3-2. Την επομένη, στην επίσημη παρουσίασή του, ο αθλητικός διευθυντής Τσέμα Αραγόν μίλησε για έναν παίκτη που καλύπτει τεράστιο χώρο, μπορεί να δώσει ρυθμό στο παιχνίδι και ξέρει να χειρίζεται την μπάλα.

Η τελική του διαπίστωση ήταν ακόμη πιο χαρακτηριστική: η Ράσινγκ αισθανόταν ότι είχε κερδίσει το λαχείο. Δεν άργησε να δικαιωθεί.

Ο παίκτης που βρίσκεται παντού

Μέχρι τον Ιανουάριο του 2026 ο Πουέρτα είχε ήδη γίνει ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της καλύτερης ομάδας της Segunda.

Ήταν πρώτος στη Ράσινγκ σε επιτυχημένες πάσες, κάθετες μεταβιβάσεις, προωθήσεις της κατοχής, ανακτήσεις στο αντίπαλο μισό και γρήγορες ανακτήσεις αμέσως μετά την απώλεια.

Σε ένα παιχνίδι στο Ριαθόρ έτρεξε 11,6 χιλιόμετρα. Περισσότερο από οποιονδήποτε συμπαίκτη του.

Η Ράσινγκ κατέκτησε το πρωτάθλημα και επέστρεψε στη LaLiga έπειτα από 14 χρόνια. Ο Κολομβιανός ολοκλήρωσε τη σεζόν με 32 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα, 3 γκολ και μία ασίστ, έχοντας παίξει 2.669 λεπτά.

Ο Χοσέ Αλμπέρτο μίλησε αργότερα για έναν καθοριστικό ποδοσφαιριστή, του οποίου η εξέλιξη μέσα σε έναν χρόνο ήταν εντυπωσιακή και ο οποίος ανέβασε συνολικά το επίπεδο της ομάδας.

Και ξαφνικά βασικός στο Μουντιάλ

Όταν άρχισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026, ο Πουέρτα δεν ήταν το όνομα που περίμενε η πλειονότητα να δει στην ενδεκάδα της Κολομβίας. Ο Ρίτσαρντ Ρίος είχε πολύ μεγαλύτερη εμπειρία στην εθνική και θεωρούνταν ο φυσιολογικός βασικός δίπλα στον Τζέφερσον Λέρμα.

Ο Νέστορ Λορένσο επέλεξε τον Πουέρτα. Και δεν τον ξαναέβγαλε. Ο ίδιος ο Ρίος αναγνώρισε ότι ο νεαρός συμπαίκτης του είχε κερδίσει τη θέση χωρίς να του χαριστεί τίποτα και στάθηκε κυρίως σε ένα χαρακτηριστικό του: δεν φοβάται το βάρος της φανέλας.

Η FIFA είδε στον Πουέρτα τον παίκτη που έδωσε μια νέα διάσταση στη μεσαία γραμμή της Κολομβίας, προσφέροντας την ισορροπία που χρειαζόταν η ομάδα για να παίξει ακόμη περισσότερο ποδόσφαιρο.

Απέναντι στην Γκάνα έτρεξε 11,63 χιλιόμετρα, πραγματοποίησε 129 κινήσεις υψηλής έντασης και 29 σπριντ. Παράλληλα, δεν ήταν απλώς ο ποδοσφαιριστής που έτρεχε: έσπασε επανειλημμένα τις γραμμές του αντιπάλου με τις μεταβιβάσεις του και κατάφερε να ξεφύγει από την πλειονότητα των πιέσεων που δέχθηκε.

Ο Λορένσο δεν στάθηκε στα χιλιόμετρα. Στάθηκε στο μυαλό.

Για τον ομοσπονδιακό προπονητή της Κολομβίας, ο Πουέρτα καταλαβαίνει πότε ένας αγώνας χρειάζεται επιτάχυνση και πότε χρειάζεται παύση. Μπορεί να δώσει μεγαλύτερη καθαρότητα στο παιχνίδι και να προσφέρει προσωπικότητα παρά τη μικρή ηλικία του.

Όχι απλώς ένα “μηχανάκι”

Αυτή είναι και η βασική παγίδα στην αξιολόγηση του Πουέρτα. Το εύκολο είναι να δει κάποιος τα χιλιόμετρα και να τον χαρακτηρίσει τρεχαντήρι.

Το πραγματικό του παιχνίδι είναι πιο σύνθετο. Είναι ένας δεξιοπόδαρος μέσος με χαμηλό κέντρο βάρους, ο οποίος μπορεί να ξεκινήσει από τη βάση του άξονα, να χρησιμοποιηθεί σε διπλό pivot ή ως “8” και να ανέβει αρκετά ψηλότερα όταν η φάση το επιτρέπει.

Έχει μάθει να υποδέχεται την μπάλα με το σώμα στραμμένο προς την επίθεση και αναζητά κατά κανόνα την προώθηση της κατοχής. Μπορεί να το κάνει με κάθετη πάσα, αλλά και μεταφέροντας ο ίδιος την μπάλα στο επόμενο επίπεδο.

Το υπόβαθρό του ως δεκάρι εξηγεί γιατί δεν μοιάζει με κλασικό αμυντικό χαφ όταν βρίσκεται ανάμεσα στις γραμμές. Και η μεταμόρφωσή του σε box-to-box εξηγεί όλα τα υπόλοιπα.

Την πραγματική διαφορά, όμως, την κάνει όταν η ομάδα του χάνει την μπάλα.

Ο Πουέρτα έχει εκπαιδευτεί να αντιδρά αμέσως, να βγαίνει επιθετικά προς τον κάτοχο, να κυνηγά τη δεύτερη μπάλα και να επαναλαμβάνει την πίεση. Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό είχε ζητήσει να προστατεύσει πάνω του ο Τσάμπι Αλόνσο. Και αυτό ακριβώς αποτυπώθηκε αργότερα στα δεδομένα της Ράσινγκ και της εθνικής Κολομβίας.

Ο μέσος που μιλάει συνεχώς

Ο Ρουμπέν Σεγές, που συνεργάστηκε μαζί του στη Χαλ, έχει δώσει ίσως την πληρέστερη περιγραφή του. Δεν τον θεωρεί μόνο έναν παίκτη που μπορεί να κάνει πολλές δουλειές. Τον θεωρεί ποδοσφαιριστή που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο κινούνται και οι υπόλοιποι.

Ο Πουέρτα μιλάει συνεχώς στο γήπεδο. Δείχνει χώρους, ζητά από συμπαίκτες να μετακινηθούν, οργανώνει τις αποστάσεις και προσπαθεί να κατευθύνει την κατοχή.

Ο Σεγές θεωρεί ότι στη Γερμανία και την Αγγλία το γλωσσικό εμπόδιο δεν του επέτρεπε να εκφράσει πλήρως αυτό το κομμάτι της προσωπικότητάς του. Στην Ισπανία, όπου μπορούσε να επικοινωνήσει χωρίς κανέναν περιορισμό, ο προπονητής του είδε ένα ακόμη επίπεδο του παιχνιδιού του να απελευθερώνεται.

Υπάρχουν και μικρότερα όπλα. Όπως το πολύ δυνατό μακρινό πλάγιο άουτ που, σύμφωνα με τον Σεγές, μπορεί να μετατρέψει μία φαινομενικά ακίνδυνη επαναφορά σε κανονική επιθετική φάση.

Και υπάρχει ασφαλώς το μακρινό σουτ που τον έκανε γνωστό ήδη από τις μικρές εθνικές της Κολομβίας. Δεν είναι, πάντως, μέσος των πολλών γκολ. Οι τρεις φορές που σκόραρε σε 32 αγώνες της Segunda το επιβεβαιώνουν. Το γκολ μπορεί να έρθει από τη δεύτερη γραμμή, δεν αποτελεί όμως ακόμη σταθερή παραγωγή του παιχνιδιού του.

Αντίστοιχα, η ένταση με την οποία αγωνίζεται έχει και τίμημα. Οι 13 κίτρινες κάρτες και η μία αποβολή του στο πρωτάθλημα με τη Ράσινγκ δείχνουν ότι κάποιες φορές η επιθετικότητα στη διεκδίκηση περνά το όριο. Στα 23 του, άλλωστε, ο Πουέρτα δεν είναι ένα ολοκληρωμένο προϊόν.

Είναι ένας ποδοσφαιριστής που εξακολουθεί να διαμορφώνεται.

Από τη La Victoria στον Πειραιά

Υπάρχει κάτι συνεπές σε ολόκληρη τη διαδρομή του Γκουστάβο Πουέρτα. Στην αρχή το πρόβλημα ήταν ότι ήταν πολύ βαρύς.

Αργότερα, άλλοι πίστεψαν ότι ήταν πολύ μικρόσωμος για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Έπαιξε χρόνια έχοντας στο σώμα του μια σφαίρα.

Έφυγε από την Κολομβία χωρίς να έχει αγωνιστεί στην πρώτη κατηγορία. Βρέθηκε στη Γερμανία αλλά σχεδόν δεν έπαιζε.

Έφυγε στην Αγγλία για να βρει χώρο και τελικά πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι χωρίς να ξέρει σε ποια ομάδα ανήκει. Πήγε μέχρι τη Ρωσία για μία μεταγραφή που δεν έγινε.

Και κατέληξε την τελευταία στιγμή στη Σανταντέρ. Λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα είχε οδηγήσει τη Ράσινγκ στη LaLiga και είχε κερδίσει μία θέση βασικού στη μεσαία γραμμή της Κολομβίας σε Παγκόσμιο Κύπελλο.

Οι γονείς του κάποτε έκαναν λαχειοφόρους για να μπορέσουν να πληρώσουν τα εισιτήρια που χρειαζόταν το παιδί τους για να κυνηγήσει το όνειρό του.

Το παιδί έφτασε τελικά πολύ μακρύτερα από όσο πίστευαν εκείνοι που το αποκαλούσαν “gordito”. Και τώρα το επόμενο κομμάτι της διαδρομής του αρχίζει στον Πειραιά.