Οι… δυόμιση όψεις του νομίσματος

Ασυζητητί, το γεγονός πως ο Ολυμπιακός έχει σταθερά περισσότερους από 10 συνολικά διεθνείς το τελευταίο διάστημα αποτελεί ένα επιπλέον παράσημο για τον σύλλογο.

Θυμηθείτε μόνο πόσος ντόρος έγινε γύρω από τον Τζόελ Κάμπελ το περασμένο καλοκαίρι μετά την παρουσία του με την Εθνική της Κόστα Ρίκα στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Και όλες οι αναφορές του Τύπου έκαναν λόγο για “τον 22χρονο εξτρέμ που ήταν εξαιρετικός με την φανέλα του Ολυμπιακού την σεζόν που ολοκληρώθηκε”. Καλύτερη διαφήμιση δεν θα μπορούσε να γίνει στους “ερυθρόλευκους”.

Έτσι και τώρα, οι εμφανίσεις των περισσότερων διεθνών του Ολυμπιακού με την φανέλα των χωρών τους συνοδεύονται από θετικά σχόλια και την υποσημείωση πως πρόκειται για παίκτες του Πρωταθλητή Ελλάδας. Όμως αυτά τα δεδομένα δεν (μπορούν να) έχουν μόνο θετικό αντίκτυπο.

Για παράδειγμα, σχεδόν όλοι οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι έχουν κατασκόπους στα γήπεδα της Ευρώπης όταν διεξάγονται παιχνίδια Εθνικών ομάδων, ψάχνοντας για αυτούς που ξεχωρίζουν και τους οποίους τοποθετούν στην λίστα με τους ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να αποκτήσουν σε κάποια από τις επόμενες μεταγραφικές περιόδους.

Από τον κανόνα αυτό δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι “ερυθρόλευκοι”. Ο Ντουρμάζ, ο Ελαμπντελαουί, ο Κασάμι είναι τέτοιες περιπτώσεις. Θα ήταν και ο Αφελάι, αλλά αυτόν τον έχουν δεμένο οι Πειραιώτες για το επόμενο καλοκαίρι. Εύλογα θα σκεφτεί κάποιος πως ανεβαίνει η χρηματιστηριακή τους αξία και ο Ολυμπιακός θα επωφεληθεί οικονομικά από ενδεχόμενη πώληση τους, ωστόσο το να αλλάζεις το μισό ρόστερ κάθε καλοκαίρι είναι ρίσκο που δεν μπορεί να βγαίνει πάντα.

Και αν το παραπάνω είναι μισό πρόβλημα, αφού υπάρχει το θέμα της αποζημίωσης αν αποφασίσεις μια πώληση, το γεγονός πως ο Μίτσελ μετράει απουσίες στο Αθλητικό Κέντρο Ρέντη στις διακοπές για τις Εθνικές, είναι ένα πρόβλημα… ολόκληρο.

Ο Ισπανός τεχνικός πρόσφατα είδε την ομάδα του να έχει ένα κενό 17 ημερών δίχως επίσημες υποχρεώσεις. Και σαφώς θα μπορούσε να δουλέψει όλο αυτό το διάστημα πάνω στα… φάλτσα της ομάδας του. Πόσο αποτέλεσμα να έχει η δική του προσπάθεια και αυτή του τεχνικού τιμ, όταν λείπουν από τις προπονητικές εγκαταστάσεις 10 διεθνείς ποδοσφαιριστές; Και μάλιστα οι περισσότεροι από τους θεωρητικά βασικούς; Φανταστείτε να υπάρχουν και τραυματίες (όπως ήταν οι Φουστέρ, Ντοσεβί, Γκαζαριάν, Μπενίτες, Σιόβας) που ανεβάζουν τον αριθμό των απόντων ή αν δεν υπάρχουν να προκύψουν μέσω των διεθνών υποχρεώσεων.

Εύκολα γίνεται αντιληπτό πως το έργο του Μίτσελ δυσκολεύει αρκετά όταν λείπουν τόσοι πολλοί ποδοσφαιριστές από το Αθλητικό Κέντρο Ρέντη. Καθώς επίσης και ότι για όλα υπάρχει ένα αντίτιμο που πρέπει να “πληρώσεις”. Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να κάνει κάτι. Να απαγορεύσει στους παίκτες να πάνε στην Εθνική; Δεν γίνεται, είναι αστείο και να το συζητάμε.

Απλά η σκληρή πραγματικότητα λέει πως οι Πειραιώτες μέσω των διεθνών ποδοσφαιριστών τους απολαμβάνουν μια διαφήμιση πανευρωπαϊκά ή και παγκοσμίως ορισμένες φορές αλλά όχι… τζάμπα. Αργά ή γρήγορα την πληρώνουν, με τους τρόπους που περιγράψαμε πιο πάνω. Οι… δυόμιση όψεις του νομίσματος.