Οι δύο όψεις της τακτικής

Λίγες μέρες μετά το θριαμβευτικό 2-0 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για την φάση των “16” του Champions League, ο Ολυμπιακός υπέστη οδυνηρή ήττα στο ντέρμπι του “Γεώργιος Καραϊσκάκης” απέναντι στον Παναθηναϊκό.

Η αγωνιστική εικόνα των “ερυθρολεύκων” απείχε πολύ από το εξαιρετικό πρόσωπο που έδειξαν την Τρίτη (25/2) κόντρα στους Πρωταθλητές Αγγλίας, με τους παίκτες του Μίτσελ να μοιάζουν εγκλωβισμένοι στην τακτική που επέλεξε να ακολουθήσει ο Παναθηναϊκός στο παιχνίδι.

Ωστόσο υπάρχουν πολλά διαφορετικά δεδομένα ανάμεσα στα δύο ματς που έδωσε ο Ολυμπιακός μέσα σε 5 ημέρες. Τόσο στην ψυχολογική προσέγγιση και την φιλοσοφία που είχε ο κάθε αντίπαλος, όσο και στο τι απαιτήσεις υπήρχαν για τους Πειραιώτες σε Ευρώπη και Super League αντίστοιχα.

Στην αναμέτρηση με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι φιλοξενούμενοι ήταν αυτοί που είχαν την μπάλα. Ο Ολυμπιακός σωστά οργανωμένος περίμενε λίγο κάτω από το ύψος της μεσαίας γραμμής, ξεκινώντας την πίεση του με σκοπό να μην αφήσει κενούς χώρους στους αντιπάλους του, να κλέψει την μπάλα και να επιτεθεί με τους γρήγορους Κάμπελ, Πέρες και Ολαϊτάν.

Αφού κατάφερε να φέρει το παιχνίδι στον τρόπο που τον βόλευε, πέτυχε δύο τέρματα με τους Ντομίνγκες και Κάμπελ, χτυπώντας την Πρωταθλήτρια Αγγλίας από τον άξονα. Ο Ολυμπιακός ήταν το αουτσάιντερ στο ματς, μπήκε διψασμένος για το αποτέλεσμα και κατανάλωσε απίστευτη ενέργεια φτάνοντας στον σκοπό του.

Εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο τα δικά του όπλα και τα λάθη των “κόκκινων διαβόλων”, εξουδετερώνοντας παράλληλα τα ατού της ομάδας του Ντέιβιντ Μόγιες.

Η μέθη της μεγάλης νίκης έφερε την απαίτηση για ευρεία νίκη επί του Παναθηναϊκού. Όμως το ψυχολογικό -κυρίως- αλλά και το σωματικό άδειασμα ήταν δεδομένα που μάλλον δεν λήφθηκαν υπόψιν, όχι τουλάχιστον όσο θα έπρεπε.

Εκ του αποτελέσματος, η επιλογή του Μίτσελ να παρατάξει ακριβώς την ίδια ενδεκάδα στο ντέρμπι όπως αυτή στο μεσοβδόμαδο του Champions League, αποδείχθηκε ατυχής. Κάτι παρόμοιο είχε πράξει ο Ισπανός τεχνικός και στα παιχνίδια του Νοεμβρίου με Παναθηναϊκό, Μπενφίκα και ΠΑΟΚ. Τότε του βγήκε, αυτή την φορά όχι.

Ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύθηκε όλα τα παραπάνω στοιχεία, στήθηκε σωστά από τον Αναστασίου και βραχυκύκλωσε τους Πειραιώτες. Οι “πράσινοι” ήταν στην θέση που βρισκόταν ο Ολυμπιακός απέναντι στην Γιουνάιτεντ.

Ήταν το αουτσάιντερ και όχι η ομάδα που θα έπρεπε να κάνει παιχνίδι. Άμεση βαθμολογική ανάγκη ουσιαστικά δεν υπήρχε και σε μια πιθανή ήττα κανείς δεν θα τους έστηνε στον τοίχο. Μόνο να κερδίσει είχε από αυτό το ματς ο Παναθηναϊκός και τίποτα να χάσει.

Όλα αυτά ανήκουν βεβαίως στην θεωρία, που όμως επιβεβαιώθηκε στην πράξη. Ο Αναστασίου φρόντισε να θωρακίσει την μεσαία του γραμμή και να κλείσει τους διαδρόμους προς την άμυνα του. Ήξερε πως στο “ένας εναντίον ενός” δεν θα είχε τύχη και ορθώς επέλεξε να παίξει άμυνα στον χώρο.

Μπεργκ και Ατζαγκούν κινούνταν στα κενά ανάμεσα σε Ζέκα, Λαγό, Πράνιτς και Αμπέντ, επιτρέποντας στον Παναθηναϊκό να έχει μονίμως τρίγωνα αναχαίτισης στην μεσαία γραμμή. Η πρώτη πάσα των στόπερ στους Εντινγκά (κυρίως) και Μανιάτη (δευτερεύοντος) κόπηκε, με αποτέλεσμα η μπάλα να μην φτάνει στον Ντομίνγκες, τον οποίο είχε στο κατόπι ο Λαγός.

Για τον λόγο αυτό οι Ζέκα και Αμπέντ, παρότι θεωρητικά ακραίοι, έκλειναν αρκετά διαγώνια και προς τα μέσα γεμίζοντας την τρύπα που μπορεί να δημιουργούσε μια κίνηση του Ντομίνγκες ενώ παράλληλα μπορούσαν να ελέγξουν τους μπακ του Ολυμπιακού δίνοντας τους την πλάγια γραμμή.

Δεν είναι τυχαίο πως η μοναδική πραγματικά μεγάλη φάση για τους γηπεδούχους ήταν στο 23′, όταν ο Πέρες άφησε το αριστερό άκρο και μπήκε στον άξονα. Οι Πειραιώτες βρήκαν τον έξτρα παίκτη που δημιούργησε ανισορροπία στο ανασταλτικό πλάνο του ΠΑΟ και δημιούργησαν ένα ρήγμα που ελέω ενός κακού κοντρόλ (Ολαϊτάν) δεν τους απέφερε ένα γκολ.

Είναι χαρακτηριστικό πως όταν η μπάλα έφτανε στους Κάμπελ και Πέρες, οι Τριανταφυλλόπουλος και Νάνο δεν έπεφταν επάνω τους παρά με πίσω βήματα τους έδιναν την εξωτερική πλευρά του γηπέδου θέλοντας να τους οδηγήσουν στην σέντρα (όπου θεωρητικά οι Κουτρουμπής και Σίλντεφελντ θα είχαν εύκολο έργο να “καθαρίσουν” στον αέρα) και όχι να τους δώσουν την ευχέρεια να συγκλίνουν πατώντας περιοχή.

Ο Παναθηναϊκός ήταν πιστός στο πλάνο του και είχε υπομονή. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και όταν είχε την μπάλα στα πόδια του δεν επέλεγε να επιτεθεί οργανωμένα με τον φόβο κάποιου λάθους που θα μπορούσε να του στοιχίσει μια επικίνδυνη αντεπίθεση του Ολυμπιακού.

Οι παίκτες του “τριφυλλιού” περίμεναν στην στιγμή που οι “ερυθρόλευκοι” θα γίνονταν ανυπόμονοι, θα έχαναν την συγκέντρωση τους και θα υπέπιπταν σε τακτικό λάθος ή επιπολαιότητα. Και πράγματι έτσι έγινε, με τους “πράσινους” να σκοράρουν δύο φορές στην κόντρα ύστερα από λάθη του Ολυμπιακού που ξεκίνησαν από την μεσαία γραμμή και ολοκληρώθηκαν στην άμυνα.

Την ίδια στιγμή οι Πειραιώτες είχαν στερέψει από ιδέες και δυνάμεις, φάνηκε να μην έχουν ένα plan B για να αντιδράσουν καθώς το πρόβλημα δεν ήταν αποκλειστικά προσώπων αλλά και σχεδίου αντίδρασης στο πλάνο του αντιπάλου. Με τον Ντομίνγκες να αστοχεί στο πέναλτι ο Ολυμπιακός έχασε και την τελευταία του ευκαιρία να διεκδικήσει κάτι από το παιχνίδι, με το φάουλ-γκολ του Αμπέντ να ολοκληρώνει μια πολύ άσχημη βραδιά για τους “ερυθρόλευκους”.