Ο Στρακόσα του 1,3 εκατ. ευρώ, ο Ελίασον της καθαρής συνείδησης και η απώλεια που έπρεπε ο Μάνταλος να αποτρέψει

Σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις, η ΑΕΚ θα είχε φύγει με το κεφάλι σκυμμένο και επιπλέον 1 ή και 2 γκολ στην καμπούρα της, πληρώνοντας την έλλειψη ενός καλού γκολκίπερ που όχι απλώς δεν θα κάνει λάθος στα στοιχειώδη και θα παρουσιάζει μια υποφερτή σταθερότητα, αλλά θα πετυχαίνει τη διαφορά.

Η Ένωση αμείβει με πολλά, πάρα πολλά χρήματα τον Θωμά Στρακόσα για να μην είχε -έως χθες- αυτό ακριβώς το είδος γκολκίπερ, εκείνου δηλαδή που θα μπορεί να δίνει βαθμούς, έως και προκρίσεις. Αρκεί, ασφαλώς, αυτά τα απίθανα που έκανε ο Αλβανός τερματοφύλακας να έχουν και συνέχεια, να μην αποδειχθούν φωτοβολίδα.

Εξυπακούεται ότι το μείζον για την ΑΕΚ είναι να βρει τον τρόπο αποτροπής των αντιπάλων της από το να δημιουργούν τόσο εύκολα καθαρές έως και κλασικές ευκαιρίες σε τέτοιο βαθμό αφθονίας.

Όμως είναι πολλά αυτά που μπορούν να της αναγνωριστούν ως ελαφρυντικά και σίγουρα δεν είναι τώρα η ώρα να ξετυλίξουμε κουβάρι αιτιάσεων όταν μια τόσο σημαντική ρεβάνς έρχεται με την πόρτα της εισόδου σε group stage να είναι ορθάνοιχτη.

Θα καταγράψουμε πολλά περισσότερα, είτε φτάσει η ομάδα σε πρόκριση, είτε προκύψει το απευκταίο του αποκλεισμού.

Το λάθος του αρχηγού και η μοίρα που δεν αφήνει τίποτα ατιμώρητο

Ο πολύ κομβικός σε αυτή τη φάση για την ΑΕΚ Μάνταλος, είτε από την αρχή αγώνων, είτε ως game changer, δεν έπρεπε να ενεργήσει δίχως να σκεφτεί ότι ο συγκεκριμένος διαιτητής υπήρξε άτεγκτος με πταίσματα.

Μπορούσε να επιτρέψει την “κλωτσοπατινάδα”, δεν σφύριζε εύκολα φάουλ επιτρέποντας τις δυναμικές μονομαχίες στα όρια αυτών, όμως έδειξε από το πρώτο δευτερόλεπτο ότι δεν σηκώνει διαμαρτυρίες, θεατρινισμούς και απόπειρες καθυστέρησης μιας γρήγορης εξέλιξης του παιχνιδιού, σαν και αυτή η -μικρή είναι η αλήθεια- που ο αρχηγός της ομάδας επιχείρησε να κάνει.

Άλλος ρέφερι θα του την χάριζε την αυστηρή δεύτερη κίτρινη, όχι όμως ο Μπριζάρ. Και ο πολύπειρος Μάνταλος θα έπρεπε αστραπιαία να το σκεφτεί πριν βάλει τα χέρια του για να σταματήσει ένα πλάγιο.

Κάπως έτσι, βέβαια, επαληθεύεται για πολλοστή φορά ότι αυτή η ομάδα έχει μόνιμα εύκαιρη απέναντί της, την καταδίκη της μοίρας, όταν από η ίδια εφευρίσκει τρόπους αυτοτιμωρίας.

Το 6αρι που ο Νίκολιτς τόσο ήθελε γι’ αυτά τα ματς ακόμα να έρθει και πέραν του ότι δεν θα υπάρχει στη ρεβάνς, εκτός αυτής μετά τον από τον Περέιρα, τέθηκε ο Μάνταλος.

Προσθέτοντας και τον Γκατσίνοβιτς σε φάση που μυρίζει… θλάση από χιλιόμετρα, οι εναπομείναντες μέσοι της ΑΕΚ για το παιχνίδι με την Άντερλεχτ είναι οι Μαρίν, Πινέδα και Λιούμπιτσιτς. Με τον κίνδυνο να υπάρξει επιπλέον απώλεια στον αγώνα πρωταθλήματος με τις Σέρρες την Κυριακή.

Όχι δεν ξέχασα εγώ τον Γιόνσον, ο (εξαιρετικός σε αυτή τη φάση των 5 αγώνων χωρίς ήττα) Νίκολιτς φαίνεται να τον έχει ξεχάσει. Ελπίζω τώρα -θέλοντας και μη- να τον επικαλεστεί.

Ο Ελίασον σε συνδυασμό με τον Κουτέσα

Για τον Σουηδό εξτρέμ, συνήθιζα να γράφω και να λέω πριν γίνει μόδα, ότι είναι ο κορυφαίος εξτρέμ μεταξύ όλων όσοι αγωνίζονται σε ελληνικές ομάδες. Όταν είναι καλά. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι, εδώ και καιρό, έχει διακυμάνσεις στο πότε αισθάνεται νορμάλ και πότε άβολα.

Αν ανακαλύψει ο Νίκολιτς το κουμπί του, αν βασικά ο ίδιος ο Ελίασον βρει ηρεμία μυαλού και ψυχής, ο παίκτης θα μεγαλουργήσει. Και με τον Κουτέσα στο απέναντι φτερό, η ΑΕΚ δικαιούται να ευελπιστεί ότι θα γίνουν πολλές, κατά’ εξακολούθηση και με συνέπεια σε βάθος χρόνου ομορφιές.

Και κάτι τελευταίο για τον Γιόβιτς. Ήταν με ενοχλήσεις εδώ και τρεις ημέρες και προτιμήθηκε να προφυλαχθεί. Στη ρεβάνς, θα είναι απολύτως απαραίτητος.