Ο Ολυμπιακός έχασε όταν ήταν καλύτερος: Το κομμάτι που δείχνει ότι η ανατροπή “γίνεται”

Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για όσα άλλαξε ο Ολυμπιακός μετά το time-out του Μεντιλίμπαρ και εξηγεί γιατί αυτό μπορεί να γίνει οδηγός για τη ρεβάνς.
Το παράδοξο στην ιστορία των δύο, μέχρι σήμερα, αναμετρήσεών του με την Μπάγερ Λεβερκούζεν είναι ότι ο Ολυμπιακός έχασε από τους Γερμανούς κατά την διάρκεια του πιο ισορροπημένου από τα 4 ημίχρονα που έχει παίξει μέχρι σήμερα απέναντί τους.
Σε συνέχεια των όσων είχαμε δει στο παιχνίδι του Ιανουαρίου για την League Phase του Champions League, στο πρώτο ημίχρονο του πρώτου αγώνα των playoffs o Ολυμπιακός αντιμετώπιζε μέχρι το 34ο λεπτό τα ίδια προβλήματα: έδινε χώρο στην Λεβερκούζεν στον κεντρικό άξονα, όταν αμυνόταν, με συνέπεια να της επιτρέπει να προωθεί το παιχνίδι της μέχρι τα όρια της μεγάλης περιοχής. Και δυσκολευόταν να αμυνθεί στην μία πτέρυγα. Στο προηγούμενο ματς ήταν η δεξιά πλευρά της άμυνάς του, που είχε δοκιμαστεί. Σε αυτά τα 34’ λεπτά ήταν η αριστερή. Η Λεβερκούζεν εκμεταλλευόταν την αδυναμία του Ποντένσε στο αμυντικό κομμάτι, και έβρισκε χώρο για να απαπτυχθεί από αυτή.
Όλα αυτά όμως άλλαξαν μετά την διακοπή του τραυματισμού των Πιρόλα και Ρέτσου, όταν ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ αξιοποίησε την ευκαιρία του time out και συνεννοήθηκε καλύτερα με τους ποδοσφαιριστές του σε σχέση με την τοποθέτηση και τους ρόλους τους κατά την αμυντική λειτουργία. Ο Ποντένσε έγινε πιο συνεπής τακτικά στο αμυντικό κομμάτι, ο Ταρέμι και ο Ζέλσον βοήθησαν στον κεντρικό άξονα, ο Ολυμπιακός επέστρεφε και οργανωνόταν πιο χαμηλά στο γήπεδο, με μικρότερες αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές του ώστε να μην αφήνει χώρους για να κυκλοφορήσουν οι παίκτες της Λεβερκούζεν. Από εκείνο το σημείο και έπειτα ο Ολυμπιακός ουσιαστικά δεν επέτρεψε στην Λεβερκούζεν να βρει χώρους απέναντι στην οργανωμένη άμυνά του.
Και γιατί έχασε ο Ολυμπιακός το ματς στο ημίχρονο που βρήκε την μεγαλύτερη ισορροπία που είχε απέναντι στην Λεβερκούζεν; Επειδή το Champions League είναι στιγμές. Και στην στιγμή που έχασε ο Ταρέμι την μπάλα έξω από την μεγάλη περιοχή, ο Ολυμπιακός δεν είχε καλή δομή προκειμένου να μεταβεί αποτελεσματικά στην φάση της άμυνας. Οι δύο κεντρικοί μέσοι του δεν προστάτευαν τον κεντρικό άξονα, και ο Εσε, ίσως με τη σκέψη ότι μια κάρτα θα του στερούσε την παρουσία στη ρεβάνς, δεν έκανε το τακτικό φάουλ που έπρεπε να κάνει στον Πόκου για να σταματήσει αυτή την “2 εναντίον 2” επίθεση της Λεβερκούζεν. Το σοκ ενός γκολ που ερχόταν κόντρα στη ροή του β’ ημιχρόνου ήταν αρκετό για να βγάλει τον Ολυμπιακό από την ηρεμία του. Κάπως έτσι εξηγείται ότι η άμυνά του δεν διάβασε εγκαίρως την κομπίνα των παικτών της Λεβερκούζεν σε ένα κόρνερ, με 4 παίκτες στο δεύτερο δοκάρι να ξεκινούν την κίνηση τους προς το πρώτο. 0-2.
Και σε τι μπορεί να βασίσει ο Ολυμπιακός την ελπίδα του να δημιουργήσει συνθήκες υπέρβασης στη ρεβάνς; Στη θέση του Μεντιλίμπαρ θα “έπαιζα ρέστα” πάνω στην ιδέα του 0-1 που θα ερχόταν νωρίς στο ματς και θα έβαζε την Λεβερκούζεν, μια όχι πολύ ώριμη ομάδα, με προπονητή λίγων μηνών, σε κατάσταση εκνευρισμού και με το δίλημμα σχετικά με το αν πρέπει να επιτεθεί ή να αμυνθεί. Το δεύτερο ημίχρονο της πρώτης αναμέτρησης έδειξε στον Ολυμπιακό ότι “γίνεται” να επιτεθεί στη Λεβερκούζεν και συγχρόνως να είναι καλά τοποθετημένος για να μην επιτρέψει γρήγορες επιθετικές μεταβάσεις που θα τον πληγώσουν. Το έκανε καλά αυτό από το 34’ μέχρι το 63’. Αυτό το κομμάτι παιχνιδιού, κατά το οποίο ο Ολυμπιακός πέτυχε ένα γκολ που δεν μέτρησε και είχε και την καλύτερη ευκαιρία του από αυτές που “μέτρησαν” – την κεφαλιά του Μπιανκόν μετά από σέντρα του Ρόντινεϊ σε μια εκτέλεση φάουλ στο 53’, είναι ο οδηγός για την επιχείρηση της υπέρβασης. Εκεί όπου θα ελπίζει να μη χάσει τη συγκέντρωσή του σε πολλές στιγμές.