O Ολυμπιακός έγινε OLYMPIACOS και μπήκε στο κλαμπ των ελίτ

Είναι άστοχο, ανούσιο, να προσπαθεί να εξηγήσει κανείς ποδοσφαιρικά και τακτικά, την νίκη του Ολυμπιακού στο Άμστερνταμ, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την τεράστια πρόκριση στα νοκ άουτ του Champions League και μάλιστα μέσω της 18ης θέσης. Μην σπάτε το κεφάλι σας, απλά γυρίστε τον χρόνο πίσω και σταθείτε σε δύο ημερομηνίες.

Την 11η Φεβρουαρίου του 2024 ο Βαγγέλης Μαρινάκης δίνει τα κλειδιά της ομάδας στον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Την 29η Μαΐου του ίδιου έτους, ο Βάσκος οδηγεί τους ερυθρόλευκους στην κατάκτηση του Conference League και τους βάζει δίπλα στα βαριά χαρτιά του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Αυτές οι δύο στιγμές, άλλαξαν το DNA των Πειραιωτών και μαζί όλη την ιστορία. Πλέον κάθε ευρωπαϊκό ραντεβού, έχει άλλη αντιμετώπιση, είναι δεδομένη η πίστη για θετικό αποτέλεσμα, σε κάθε γήπεδο, κόντρα σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Δεν μετρούν τα ονόματα, δεν παίζουν ρόλο οι έδρες.

Δεν θα μπορούσε να τρομάξει τον Ολυμπιακό του Μεντιλίμπαρ, ο Άγιαξ. Και αυτό ακριβώς συνέβη. Το έβλεπες στα μάτια των παικτών, ήταν πανέτοιμοι να εφαρμόσουν το πλάνο και να αφήσουν την ψυχή τους στο χορτάρι. Αυτά τους ζητάει ο προπονητής. Και τα έκαναν, με περίσσιο ζήλο, μαθημένοι πλέον σε αυτή την διαδικασία.

Αμέσως μετά την Λεβερκούζεν σημείωνα, πως τώρα θα υποστούν τις συνέπειες αυτοί που δεν “σκότωσαν” τον Ολυμπιακό, όταν είχαν την ευκαιρία. Εύκολη πρόγνωση, τα σημάδια διάβαζα. Οι Ολλανδοί αποτέλεσαν το επόμενο θύμα, προδιαγεγραμμένη εξέλιξη στο δικό μου μυαλό. Οι πρωταθλητές έλειπαν 5 χρόνια από την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, στα πρώτα 5 ματς μετά την επιστροφή, έκατσαν ξανά στα θρανία, έγιναν τα ταχύρυθμα μαθήματα, σημειώθηκαν τα λάθη και το μοντέλο εξελίχθηκε σε αυτό που θα έκανε την διαφορά και στο υψηλότερο επίπεδο.

Αν ο Ολυμπιακός έμενε εκτός συνέχειας, θα ήταν μια ποδοσφαιρική αδικία. Ακόμη και τώρα, στη σούμα, το ταμπλό έπρεπε να γράφει κάτι παραπάνω από τους 11 βαθμούς. Θυμηθείτε τα ματς, ένα προς ένα. Στο τέλος, αποδόθηκε δικαιοσύνη. Αυτό συνέβη με τον Ρέτσο, τον Τζολάκη, τον Έσε, τον Μαρτίνς, τον Ελ Κααμπί, τον Τσικίνιο, τον Ταρέμι και τους υπόλοιπους ερυθρόλευκους μαχητές. Δεν τους χαρίστηκε τίποτα, όλα τα κέρδισαν με ιδρώτα και στρατηγική.

Και πάμε παρακάτω, γιατί η ζωή αυτό απαιτεί. Η νέα πρόκληση δεν αργεί, την Παρασκευή θα μάθουμε τον επόμενο αντίπαλο. Αλλάζει η διαδικασία τώρα, δύο οι ευκαιρίες, μία εντός και η καθοριστική εκτός έδρας. Όποια ομάδα και να βγάλει η κληρωτίδα, Λεβερκούζεν ή Αταλάντα, δεν πρόκειται να ιδρώσει ο Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος τον ίδιο σχεδιασμό θα κάνει, στα ίδια μονοπάτια θα πατήσει. Έτσι θα το αντιμετωπίσουν και οι ποδοσφαιριστές, δεν νιώθουν, δεν τους απασχολεί. Αν κάποιοι πρέπει να ανησυχούν, είναι οι Ιταλοί και οι Γερμανοί, φαβορί χρίζονται από τώρα, σε αυτούς πέφτει το βάρος. Η Λεβερκούζεν πήρε μια καλή γεύση, το έζησε, πόνεσε, δεν θα ήθελε να της ξανασυμβεί. Η Αταλάντα είναι διαφορετική ιστορία, εικάζω πως θα χαμογελάσει αν κληθεί να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό. Αυτό το δώρο θέλουν οι Πειραιώτες. Τότε είναι που θα μπλέξουν και οι “μπεργκαμάσκι”…

Έγραψα στην αρχή του σημειώματος, πως δεν θα κάνω καμία αναφορά σε τακτικές, αλλά το μετάνιωσα. Δύο γραμμές μόνο, αρκούν. Ο Μεντιλίμπαρ εκθέτει τους προπονητές που κάθονται απέναντί του. Τους λέει τον τρόπο που θα τους κερδίσει, φαντάζομαι πως τον καταλαβαίνουν, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει. Το πρώτο γκολ είναι η ονείρωξη του Βάσκου. Άμεση μεταβίβαση Ρέτσου, στο σημάδι ο Ελ Κααμπί για την μονομαχία, ο Ταρέμι κέρδισε την 2η μπάλα, συνδυασμός με Μαρτίνς απέναντι σε μια άμυνα, που είχε χάσει την ισορροπία της και τα υπόλοιπα γίνονται ιστορία. Το απλό είναι και το πιο δύσκολο…