Ο Λαμίν Γιαμάλ αποκάλυψε πως περνά τον ελεύθερο χρόνο του εκτός γηπέδου: “Προσπαθώ να κάνω ό,τι κάθε 18χρονος”
Στα 18 του χρόνια, ο Λαμίν Γιαμάλ ζει ήδη τη ζωή ενός πρωταγωνιστή στα γήπεδα, αλλά εκτός αυτόυ επιλέγει κάτι πολύ πιο απλό που συμπεριλαμβάνει φίλους, PlayStation και βόλτες στη γειτονιά. Ο νεαρός άσος μιλά για την ανάγκη του να αποσυνδέεται από το ποδόσφαιρο και να παραμένει… απλώς ένας έφηβος, παρά την αναγνωρισιμότητά του.
Ο Λαμίν Γιαμάλ μπορεί να έχει μετατραπεί στα 18 του σε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, όμως ο ίδιος φροντίζει να κρατά τον εαυτό του αρκετά γειωμένο. Σε συνέντευξή του στο ESPN, ο νεαρός σταρ της Μπαρτσελόνα μίλησε ανοιχτά για την ανάγκη του να αποσυνδέεται από το ποδόσφαιρο μόλις φύγει από το γήπεδο και να ζει όσο πιο φυσιολογικά γίνεται την καθημερινότητά του.
Για τον Γιαμάλ, το να είναι βασικό στέλεχος της Μπαρτσελόνα δεν σημαίνει ότι πρέπει να σκέφτεται διαρκώς το ποδόσφαιρο. Αντιθέτως, θεωρεί πως η ισορροπία είναι το κλειδί. Όπως εξηγεί, εκτός αγωνιστικού χώρου προσπαθεί να κάνει ό,τι ακριβώς κάνει κάθε παιδί στην ηλικία του, δηλαδή να περνά χρόνο με τους φίλους του, να παίζει PlayStation, να φροντίζει τον μικρό του αδερφό και να βγαίνει για βόλτες, μακριά από κάμερες και γήπεδα.
“Στο γήπεδο δίνω το 100%, αλλά όταν τελειώσει η προπόνηση ή ο αγώνας θέλω να κλείνω τον διακόπτη”, τονίζει. Δεν τον ενδιαφέρει να περνά ώρες βλέποντας βίντεο αντιπάλων ή να αναλύει συνεχώς το παιχνίδι. Αντίθετα, προτιμά να γεμίζει τη μέρα του με απλές, καθημερινές στιγμές, που τον βοηθούν να παραμένει ήρεμος και συγκεντρωμένος όταν έρθει η ώρα να φορέσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.
Μιλώντας για το πώς θα περνούσε μια μέρα αν ήταν “αόρατος”, η απάντησή του αποκαλύπτει πολλά για τον χαρακτήρα του. Ένα πρωινό σε μια απλή καφετέρια, ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου σε κάποιο πάρκο της γειτονιάς του, λίγη ώρα με ποδήλατα ή πατίνια μαζί με φίλους. “Κανονικά πράγματα”, όπως λέει, αυτά που ίσως για άλλους μοιάζουν απλά, για εκείνον έχουν τεράστια αξία.
Ο Γιαμάλ δεν ξεχνά ούτε την παιδική του ηλικία. Θυμάται πως τότε δεν υπήρχαν κονσόλες και ακριβά παιχνίδια, αλλά αυλές, φίλοι και κάρτες Πόκεμον που κόστιζαν ένα ευρώ. Εκεί έμαθε να χαίρεται τα λίγα και να μην θεωρεί τίποτα δεδομένο, κάτι που, όπως φαίνεται, τον ακολουθεί και σήμερα.
Όσο για τη μαγειρική; Εκεί παραδέχεται με ειλικρίνεια ότι… δεν το έχει. “Το προσπάθησα, αλλά δεν ήταν για μένα”, λέει γελώντας, παραδεχόμενος ότι το ταβάνι των ικανοτήτων του φτάνει μέχρι κοτομπουκιές με πατάτες.
Παρά τη φαινομενικά χαλαρή του στάση, ο μεγάλος στόχος παραμένει ξεκάθαρος. Εκτός από τις επιτυχίες με την Μπαρτσελόνα, στο βάθος του μυαλού του υπάρχει και το όνειρο της Εθνικής Ισπανίας. Το Παγκόσμιο Κύπελλο μπορεί να αργεί, όμως ο Γιαμάλ ξέρει καλά τι θέλει, και αυτό είναι να συνεχίσει να απολαμβάνει το ποδόσφαιρο, χωρίς να χάσει ποτέ την αίσθηση του ποιος είναι πραγματικά.