Μουντιάλ 2026, Ισπανία – Γαλλία: Έτσι έκανε η Ρόχα delete στους μπλε και τον Εμπαπέ

Ο ημιτελικός Γαλλία – Ισπανία ήταν δίχως άλλο μία ευρωπαϊκή τιτανομαχία που περιμέναν όλοι με ανυπομονησία. Η εξέλιξη βέβαια του ματς, μάλλον δεν πρόσφερε τις αναμενόμενες συγκινήσεις. Η Ισπανία επέβαλε σε τέτοιο βαθμό το παιχνίδι της, που πραγματικά δυσκολευόσουν να πιστέψεις ότι απέναντί της είχε τη Γαλλία. Την ομάδα δηλαδή, για την οποία όλοι μιλούσαν με δέος και ενθουσιασμό, μετά τα πρώτα έξι παιχνίδια της στο φετινό Μουντιάλ.

Η Ισπανία του Ντε Λα Φουέντε απέδειξε περίτρανα, ότι το σύνολο, η ομάδα και η πίστη σε ένα πειθαρχημένο και ξεκάθαρο πλάνο κατά κανόνα θα υπερισχύουν των ατομικών εξάρσεων. Πόσω μάλλον στην περίπτωση της Ισπανίας, η οποία ασφαλώς διαθέτει παίκτες με την κορυφαία τεχνική κατάρτιση στον κόσμο και κυρίως άριστη ποδοσφαιρική παιδία, ακριβώς πάνω στο ισπανικό μοντέλο ποδοσφαίρου. Ενα ποδόσφαιρο ταυτότητας, βασισμένο σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο passing game, που μπορεί να προκαλέσει τέτοιον εκνευρισμό στον αντίπαλο, σε σημείο απενεργοποίησης, όπως τελικά συνέβη και στον ημιτελικό με τη Γαλλία.

Από την άλλη, το “πετάω την μπάλα μπροστά στους Εμπαπέ, Ολίσε, Ντεμπελέ, Ντουέ, Μπαρκολά και αυτοί κάτι θα την κάνουν”, δεν είναι μία επαρκής τακτική σε αυτό το επίπεδο. Και μεταξύ μας, η Γαλλία για να φτάσει ως εδώ δεν απέκλεισε κανένα μεγαθήριο. Στους 32 τη Σουηδία, που μπήκε σχεδόν από το παράθυρο στο Μουντιάλ, στους 16 την Παραγουάη, που μόνο αντιποδόσφαιρο μπορούσε να παίξει και στα προημιτελικά το Μαρόκο, που αγωνίστηκε χωρίς τον τραυματία Σαϊμπάρι.

Προφανώς, οι Γάλλοι μεσοεπιθετικοί υπερισχύουν των Ισπανών σε αθλητικά προσόντα, έκρηξη, ταχύτητα. Η Ισπανία, με τον Νίκο Γουίλιαμς ουσιαστικά παρκαρισμένο, καθώς προέρχεται από τραυματισμό, έχει σε αυτό το τουρνουά μόνο έναν ενεργό παίκτη με τοπ δυνατότητα στο ένας με έναν, τον Λαμίν Γιαμάλ. Αυτό βέβαια, δεν αποτέλεσε πρόβλημα για τη Ρόχα.

Οι Ισπανοί ήταν εξ αρχής συνειδητοποιημένοι στο ότι δεν πρόκειται να στηρίξουν αποκλειστικά τις ελπίδες τους στον μεγάλο τους σταρ. Και ο Γιαμάλ με τη σειρά του, στα 19 του έτη, φαίνεται πως έχει αποδεχθεί 100% ότι είναι μέρος του συνόλου και πως στην παρούσα φάση δεν παίζουν ρόλο τα δικά του νούμερα, αλλά το να κερδίζει η ομάδα. Και μαζί με την ομάδα κερδίζει και αυτός. 12 νίκες μετράει η Ρόχα στα 12 ματς, που ο Γιαμάλ ξεκίνησε βασικός σε Euro και Μουντιάλ.

Στη Γαλλία, την ίδια στιγμή, αποδείχθηκε ότι ο Εμπαπέ ήταν τελικά πάνω από την ομάδα, αφού στο ματς που… εξαφανίστηκε από το γήπεδο, εξαφανίστηκε μαζί του και το υπόλοιπο σύνολο. Και τι μένει στο τέλος για τους Γάλλους; Ένα όντως εκπληκτικό τουρνουά από τον ηγέτη τους, με εξωπραγματικά νούμερα, αλλά ως επίλογος ένας παντελώς κρύος αποκλεισμός, με τον φορ της Ρεάλ μάλιστα να χάνει την ψυχραιμία του και να φλερτάρει ακόμη και με την κόκκινη κάρτα, χτυπώντας χωρίς λόγο τον Ουνάι Σιμόν.

Ο εκνευρισμός του Εμπαπέ και οι επιδόσεις του στον ημιτελικού, μιλούν από μόνες τους για την καθολική επικράτηση της Ισπανίας. Ο Γάλλος αστέρας τέλειωσε το ματς χωρίς τελική on target, χωρίς να δημιουργήσει ευκαιρία, με μόλις 7 ενέργειες στην αντίπαλη περιοχή, εννιά χαμένες μονομαχίες, 14 απώλειες κατοχής και μόλις 0.09 xGoals.

Μιλάμε για τον παίκτη, που είχε οκτώ γκολ στα πρώτα έξι ματς της διοργάνωσης, τρεις ασίστ, 19 σουτ on target, 16 ευκαιρίες που δημιούργησε και 5.38 xGoals (0.89 ανά ματς).

Η Ισπανία βέβαια, δεν έσβησε μόνο τον Εμπαπέ. Η εμφάνισή της ήταν σεμιναριακού επιπέδου, αφού κράτησε τη Γαλλία στα 0.30 xGoals, με τους μπλε να έχουν μέχρι το 89′, 0.18 xGoals και μόλις 6 τελικές! Η ομάδα του Ντεσάμπ τελείωσε το ματς τελικά με 10 σουτ, κάνοντας τέσσερις προσπάθειες από το 89′ και μετά (οι τρεις στις καθυστερήσεις). Το απόλυτο delete των μπλε, οι οποίοι στα πρώτα έξι παιχνίδια τους στο φετινό Μουντιάλ έγραψαν 2.04 xGoals κατά μέσο όρο.

Είναι ενδεικτικό, ότι τα 0.30 xGoals είναι η χειρότερη επίδοση των Γάλλων από το 1966, που κρατάει τη συγκεκριμένη στατιστική κατηγορία η OPTA και η χειρότερη επίδοση σε ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, από τα 0.10 της Σουηδίας κόντρα στη Βραζιλία, το 1994.

Ο Ντε λα Φουέντε ήξερε ότι η ομάδα του πρέπει πάση θυσία να αποφύγει ένα ματς ροντέο με την μπάλα πάνω-κάτω, που θα πάει στην ταχύτητα και το ανοιχτό γήπεδο. Με δύο χαφ joystick όπως ο Ρόδρι και ο Φαμπιάν Ρουίθ. Δύο μεσοεπιθετικούς όπως ο Ολμο και ο Μπαένα, που προστατεύουν άριστα την μπάλα. Έναν φορ όπως ο Ογιαρθάμπαλ, που πολύ εύκολα χαμηλώνει και κινείται ως δεκάρι, όταν χρειάζεται. Δυο στόπερ (Κουμπαρσί, Λαπόρτ) που νιώθουν πολύ άνετα με την μπάλα στα πόδια. Και ασφαλώς δυο μπακ (Κουκουρέγια, Πόρο), που έδιναν απαντήσεις στο press της Γαλλίας, λειτουργώντας, όποτε έπρεπε ως έξτρα χαφ, η Ισπανία οδήγησε το παιχνίδι ακριβώς εκεί που ήθελε, ελαχιστοποιώντας τους κινδύνους κοντά στην εστία του Ουνάι Σιμόν.

Το να επικρατείς λοιπόν ενός τόσο σπουδαίου αντιπάλου, που είχε να χάσει από το 2014 σε νοκ άουτ αγώνα σε Μουντιάλ (11 σερί ματς), με κορυφαίο παίκτη μάλιστα τον δεξιό σου μπακ, σίγουρα αυτό αποτελεί απόδειξη πως λειτουργείς αυτοματοποιημένα και πως γνωρίζεις ότι ανά πάσα στιγμή έχεις τη δυνατότητα να γεννήσεις έναν διαφορετικό ήρωα, που δεν συγκαταλέγεται στους συνήθεις υπόπτους.

Η Ισπανία έγινε η πρώτη ομάδα σε Μουντιάλ, που κρατάει το μηδέν σε έξι παιχνίδια (δέχθηκε γκολ μόνο από το Βέλγιο), έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα που κερδίζει οκτώ σερί νοκ άουτ σε Euro και Μουντιάλ και συμπλήρωσε 37 σερί ματς χωρίς ήττα ανεξαρτήτως διοργάνωσης, ισοφαρίζοντας το αδιανόητο ρεκόρ της Ιταλίας.

Στατιστικά που μεταξύ μας δικαιολογούν τη γεμάτη αυτοπεποίθηση δήλωση του Ντε λα Φουέντε μετά το τέλος του ημιτελικού: “Η Γαλλία είναι μία από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο, αλλά εμείς η καλύτερη“. Την ίδια στιγμή, ο Ντεσάμπ αναζητούσε τον… φταίχτη στον διαιτητή από το Ελ Σαλβαδόρ, αδικώντας τόσο την πορεία των παικτών του στο φετινό Παγκόσμιο, όσο και τη δική του σπουδαία διαδρομή, ως ο προπονητής πλέον με τα περισσότερα ματς σε Μουντιάλ (26), αφού ξεπέρασε τον Χέλμουτ Σεν.