“Μίστερ σκίσε το μπλοκάκι…”

” Δεν ξέρω αν ήταν το πιο όμορφο, αλλά σίγουρα ήταν το σημαντικότερο γκολ της καριέρας μου“.

Ο ήρωας του Αμστερνταμ, Κριστόφ Βαζέχα, προχθές είδε και πάλι στο βίντεο τον ιστορικό αγώνα με το έπος του Παναθηναϊκού και μοιράζεται τις σκέψεις του με το Sport24.gr.

” Ξέρεις έχω δει από τότε αρκετές φορές το παιχνίδι και κάθε φορά, όπως τώρα που το ξαναείδα, διαπιστώνω πόσο έξυπνα και καλά είχαμε παίξει.

Μέσα στο παιχνίδι είχα νοιώσει τότε τρομακτική πίεση και είχα την εντύπωση πως μας…έλιωσαν με κλασσικές ευκαιρίες, τετ α τετ και διάφορα άλλα. Βλέποντας το βίντεο παρατηρώ όμως με ψύχραιμο πλέον μάτι, ότι ουσιαστικά πέρα από κάποια πίεση δεν είχαν κάνει τις κραυγαλέες φάσεις.

Απλά ήταν τότε τόσο γρήγορος ο ρυθμός του αγώνα που μας φάνηκε αιώνας μέχρι να τελειώσει. Ηταν εξουθενωτικός, αλλά μην ξεχνάτε ότι παίζαμε με την καλύτερη ομάδα του κόσμου, όχι μόνο της Ευρώπης“, λέει ο Πολωνός στράικερ, που ακόμα θυμάται και γελάει με την πλάκα του Κολιτσιδάκη στον προπονητή του Αγιαξ Λουίς Φαν Γκάλ.

” Μην νομίζεις, έχω γεράσει κιόλας και δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες, αλλά αυτό που έκανε ο Κολιτσιδάκης και μας το μετέφεραν τα παιδιά από τον πάγκο, δεν περιγράφεται, καθώς εμείς με το που έληξε ο αγώνας είχαμε πάει στον κόσμο και δεν το είδαμε.

Ο Θανάσης λοιπόν, με το που σφυρίζει τη λήξη ο διαιτητής τρέχει στον τεχνικό του Αγιαξ, ο οποίος ως γνωστόν σημείωνε συνέχεια πράγματα σε ένα μπλοκάκι, και του λέει: «Μίστερ, σκίστα όλα πλέον, δεν έχει νόημα. Εμείς πήραμε το παιχνίδι» με τον Ολλανδό τεχνικό να μένει…άγαλμα.

Επίσης η ατμόσφαιρα στο αεροπλάνο στο γυρισμό ήταν τρομερή με γέλια, πειράγματα και γενικά μεγάλη ευφορία που γιγαντώθηκε όταν φτάσαμε στην Αθήνα. Εκεί αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε το τι είχαμε πετύχει” λέει ο Βαζέχα που θεωρεί ότι ήταν το σημαντικότερο γκολ της καριέρας του, αν και όχι τόσο δύσκολο!

” Να ξέρεις η δυσκολία ήταν να προλάβω το…τρένο που ακούει στο όνομα Δώνης. Οταν τον είδα να παίρνει μπρος κατάλαβα πως έπρεπε να ακολουθήσω ενώ είχε φύγει και ο Μάρκος από τα πλάγια και μπέρδεψε κάπως την ολλανδική άμυνα. Το πλασέ ήταν μετά απλή υπόθεση για μένα. Δεν είχα δύναμη ούτε να το πανηγυρίσω έξαλλα μετά από τέτοια κούραση στον αγώνα. Για αυτό και την ώρα εκείνη δεν καταλαβαίναμε απόλυτα ότι είχαμε νικήσει την καλύτερη ομάδα του κόσμου στην έδρα της” εξομολογείται ο Πολωνός που έγινε σχεδόν Ελληνας τόσα χρόνια, αλλά δεν είναι αχάριστος και δεν ξεχνάει τον άνθρωπο πίσω από το δημιούργημα του Ευρωπαίου Παναθηναϊκού.

” Λείπει ένας Γιώργος Βαρδινογιάννης από τον Παναθηναϊκό. Δεν θα τον ξεχάσω στα αποδυτήρια τι ψυχραιμία είχε και μας έλεγε να μην παίρνουν τα μυαλά μας αέρα αφού τελείωσε το πρώτο ημίχρονο μόνο.

Ζούσαμε ένα όνειρο για 15 μέρες, που δυστυχώς έσβησε άδοξα, με το γκολ αιφνιδιασμού που δεχτήκαμε μόλις στο 3 λεπτό στη ρεβάνς από κόρνερ και ενώ ήμασταν 8 παίκτες εμείς μέσα στην περιοχή και μόνο 4 αντίπαλοι. Κρίμα γιατί εκεί ίσως άλλαξε η ιστορία εκείνου του αγώνα. Εκεί σαστίσαμε, δεν ξέραμε αν πρέπει να ανοιχτούμε, παγώσαμε και δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε σωστά το παιχνίδι.

Πάντως το μυστικό μας ήταν ότι το άγχος είχε φύγει όλο στα ματς με τη Λέγκια Βαρσοβίας και επίσης ο Ρότσα ήταν μαέστρος στο να δημιουργεί ιδανικό κλίμα στα αποδυτήρια.

Ειλικρινά λυπήθηκα με αυτά που διάβασα που έλεγε και έκανε ο Φάμπρι στους παίκτες. Κάτσε κύριε κάνε πρώτα την κριτική σου και μετά τα λές και στα παιδιά, αλλά όχι με τέτοιο τρόπο. Αυτό έχει χαθεί πλέον στον Παναθηναϊκό.

Τότε ειλικρινά ήμασταν μια οικογένεια, διοίκηση, προπονητές και παίκτες. Επαναλαμβάνω ότι λείπει η οικογένεια Βαρδινογιάννη από την ομάδα. Είχε όλα τα θέματα λυμένα και εμείς ασχολούμασταν μόνο με τα παιχνίδια.

Μακάρι να ξαναζήσει ο Παναθηναϊκός και γενικότερα το ελληνικό ποδόσφαιρο τέτοιες στιγμές, ήταν μοναδικές.

Απλά ο κόσμος της ομάδας πρέπει να κάνει υπομονή σε αυτό το μεταβατικό στάδιο όπου οι εποχές έχουν αλλάξει. Να μην περιμένει από το καλημέρα τίτλους και επιτυχίες. Θα χρειαστεί ένα διάστημα ίσως 3-4 χρόνων, όπου η ομάδα πρέπει να επενδύσει στα δικά της ταλέντα, που δεν είναι λίγα. Ετσι θα φτιαχθεί μια ομάδα που πλέον μετά από αυτά τα λίγα χρόνια θα μπορεί να είναι έτοιμη να διεκδικήσει τίτλους και γιατί όχι και πάλι ευρωπαϊκές διακρίσεις” κατέληξε ο Κριστόφ Βαζέχα μιλώντας για την ομάδα της καρδιάς του και τη μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη που έχει σημειώσει ποτέ ελληνική ομάδα στα κύπελλα Ευρώπης.

Για να καταλάβουν λίγο οι νεώτεροι, το πως αντιμετωπίζονταν τότε ανάλογες επιτυχίες, θα αναφέρω μια προσωπική εμπειρία.

Εκείνη την Τετάρτη είχα βρεθεί στη Λάρισα, απεσταλμένος της εφημερίδας μου (ΤΑ ΝΕΑ) για να καλύψω έναν κρίσιμο αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής της Α1 μπάσκετ μεταξύ Λάρισας-Αμπελοκήπων που θα έκρινε το ποιά ομάδα θα υποβιβαζόταν. Τελειώνοντας το παιχνίδι, και αφού έστειλα την ανταπόκριση, ξεκίνησα το ταξίδι της επιστροφής. Στο δρόμο ξεκίνησε το ματς του Παναθηναϊκού και όπως κάθε Ελληνας φίλαθλος, δεν ήθελα με τίποτε να το χάσω. Η περιγραφή του συναδέλφου και καλού φίλου Χρήστου Κοντού από την ΕΡΑ ΣΠΟΡ προσέδιδε πάντα μεγαλύτερη αγωνία, δεδομένου ότι υπήρχε και η έλλειψη της εικόνας.

Δυστυχώς οι παρεμβολές ήταν πολλές και οι ευκαιρίες ακούγονταν μισές, μέχρι που χάθηκε εντελώς ο ήχος, ενώ στη συνέχεια το ραδιόφωνο (δεν ήταν και στα ντουζένια του) βγήκε οριστικά νοκ άουτ, χωρίς να έχω μάθει το τελικό αποτέλεσμα. Απλά είχα ακούσει τελευταία φορά, ότι το σκορ ήταν 0-0 κοντά στο 70′.

Πλησιάζοντας προς το κέντρο της Αθήνας, είδα μια πρωτοφανή φωταγώγηση (για το περασμένο της ώρας, αφού ήταν μετά τη μία τη νύχτα) και αμέσως κατάλαβα ότι ο Παναθηναϊκός είχε γράψει ιστορία. Η περιέργεια να δω τον κόσμο, με έκανε να επιχειρήσω να περάσω από το κέντρο και φυσικά αποκλείστηκα με το αυτοκίνητο για αρκετή ώρα στην Ομόνοια (υπήρχε τότε το περίφημο συντριβάνι το οποίο φυσικά ήταν γεμάτο από φίλους του Παναθηναϊκού) και τους γύρω δρόμους.

Μεγάλες στιγμές, που ευτυχήσαμε να ζήσουμε και με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου η οποία μάλιστα έφτασε ένα βήμα πιο ψηλά και κατάφερε να ολοκληρώσει το θαύμα (που άφησε στη μέση ο Παναθηναϊκός) και να στεφτεί πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Αν μη τι άλλο, τέτοια βράδια αποτυπώνονται στη μνήμη σου για όλη σου τη ζωή.