Μανιότσι: Ο Καρέρα της ΑΕΚ το 1952

Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 (συγκεκριμένα το 1951), επί προεδρίας Ελευθέριου Βενιζέλου, η ΑΕΚ έφερε στην Ελλάδα τον πρώτο Ιταλό προπονητή της ιστορίας της, τον άλλοτε σπουδαίο στράικερ του «calcio» και της Λιβόρνο, Μάριο Μανιότσι. Ποδοσφαιριστή με τεράστια καριέρα στη Λιβόρνο, 174 γκολ σε 223 ματς, σκόρερ τριών γκολ στον μικρό τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του 1928, όταν η Ιταλία επικράτησε με 11-3 της Αιγύπτου, σε ένα άλλο ποδόσφαιρο.

Αγωνίστηκε σε μεγάλη ηλικία για την εποχή (από τα 29 έως τα 32 του) στη Μίλαν, όπου και εκεί έκανε καλή δουλειά (33 γκολ σε 96 ματς), ενώ έγινε ξακουστός με το παρατσούκλι il Motorino” (το “Μηχανάκι”). Επέστρεψε στη Λιβόρνο (οι οργανωμένοι οπαδοί της οποίας είναι πλέον «αδελφοποιημένοι» με τους αντίστοιχους της ΑΕΚ, με όχημα της σχέσης τους, την αντιφασιστική δράση τους), όπου σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 35 ετών.

Στο αρχείο του Βαγγέλη Αρναούτογλου, υπάρχει το διαμαντάκι της 16ης Απριλίου 1952, όταν ο Μανιότι (αναφερθείς ως Μανιόζι από την εφημερίδα «ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΝΕΑ» και τον συντάκτη της εποχής, Γ. Μαυρομμάτη), μιλά με τρόπο σαρκαστικό για το ελληνικό ποδόσφαιρο και τους παίκτες της ΑΕΚ, τον ατομισμό που τους διακρίνει και το σύστημα του… «κωλούρου κώνου». Η γραφή είναι στα πρότυπα της εποχής (λείπουν βέβαια οι οξείες, οι δασείες και οι περισπωμένες).

– Είναι αλήθεια κ. Μανιότσι ότι διαπιστώσατε πως οι Έλληνες παίκται δεν ξέρουν παρά ελάχιστα μυστικά του σουτ και του τρόπου να τραντάζη η μπάλα τα αντίπαλα δίκτυα; Ο Ιταλός προπονητής με κοιτάζει βαθειά, προσπαθώντας να εξιχνιάση τον χαρακτήρα και τον αντικειμενικόν σκοπόν της ερωτήσεως:

«Αυτό είναι αλήθεια. Η τεχνική των Ελλήνων παικτών, είναι καιυστερημένη, παρ’ όλον ότι αντιθέτως, η μαχητικότης και η επίμονος έως και εξαντλητική των προσπάθεια, είναι εξαιρετικά καλλιεργημένη. Κι αυτό ίσως να οφείλεται εις την φυλετικήν τους κληρονομίαν. Μα το ποδόσφαιρο συνεχώς εξελίσσεται και συνεχώς ανανεώσει τα τεχνικά τους μέσας. Εις τους παίκτες της ΑΕΚ διδάσκω ότι θα πρέπει να έχουν στο νουν των διαρκώς την προώθησιν της μπάλας προς το κέντρον απ’ όπου είναι πολύ ευκξολώτερον το σουτ, παρά από τις τραβέρσες και τα πλάγια που σηματίζουν οξείαν γωνίαν με τα γκολπόστ»

Ποια άλλα μειονεκτήματα έχετε εντοπίσει στους Έλληνας παίκτας;

«Είναι ατομισταί, γεγονός που ζημιώνει αισθητά μιαν ομάδα. Και το χειρότερον είναι ότι εγκωμιάζεται το ελλάτωμα αυτό από τον Τύπον και από φιλάθλους που χειροκροτούν με ενθουσιασμόν την ατομική προσπάθεια, ενώ θα έπρεπε να την κατακρίνουν και να την αποδοκιμάζουν. Οι κυνηγοί πρέπει να εκμεταλλεύνται επιτυχώς τον κενόν χώρον και να αποφασίσουν αμέσως αν θα σουτάρουν ή αν θα απαλλαγούν από την μπάλα, δια της μεταβιβάσεώς της εις τον πλησιέστερον αμαρκάριστον συνάδελφόν των. Αλλά όπως προείπα, είναι ατομισταί και δεν το επιλέγουν. Η πληγή όλων των Ελληνικών ομάδων είναι η άσκοπος ντρίπλα και η καθυστέρησις της μπάλας».

Κατά την γνώμην σας, ποίον είναι το αρτιώρερον ποδοφαιρικόν σύστημα ή μάλλον, ποιο είναι το συνεπέστερον προς την ελληνικήν νοοτροπίαν και τον φυλετικόν μας «εγωϊσμό»;

«Προσωπικώς εγώ διδάσκω εις την ΑΕΚ το σύστημα των 2 κυνηγών εις τα πρόσω. Των 2 κυνηγών δηλαδή που προωθούνται πάντοτε έτοιμοι να σουτάρουν και να τροφοδητθούν αμέσως από τους υπόλοιπους που ακολουθούν. Από τα συστήματα W περίτεχον και καλλιτεχνικόν βειννέζικον και αρμοτικόν με ακροβατικόν χαρακτήρα Βραζιλιανόν, το σύστημα του κωλούρου κώνου που εφαρμόζουν πολλές επαγγελματικές ομάδες εις τη Ιταλίαν, νομίζω ότι είναι το καλύτερον και περισσότερον αποδοτικόν εις στην Ελλάδα».

Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι ο Μανιότι δεν μακροημέρευσε στην ΑΕΚ. Το πρωτάθλημα της σεζόν 1951-52 ξεκίνησε εντυπωσιακά για την Ένωση, με 5-1 εναντίον του πρωταθλητή Πανιωνίου και το 6-1 επί του Αστέρα Αθηνών. Εκτός έδρας όμως, η ΑΕΚ δεν ήταν το ίδιο ισχυρή, άφηνε πιο εύκολα βαθμούς κι εν τέλει τερμάτισε στην τρίτη θέση, 3 βαθμούς πίσω από τον πρώτο Παναθηναϊκό και έναν από το δεύτερο Απόλλωνα. Στο Κύπελλο Ελλάδος, ο Μανιότσι την οδήγησε στον τελικό τη διοργάνωσης, αποκλείοντας στα ημιτελικά τον Πρωταθλητή Πανιωνίο με 2-1, με τα τα τέρματα των Εμμανουηλίδη και Παπαγεωργίου.

Στον τελικό η ΑΕΚ αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό, αλλά ξεκίνησε στραβά το παιχνίδι και βρέθηκε πίσω με 0-2 στο ημίχρονο. Στην πορεία δέχτηκε και τρίτο τέρμα, ξύπνησε απαντώντας με δύο δικά της, όμως πλέον ήταν αργά, καθώς ηττήθηκε με 2-3. Αυτή η απώλεια κόστισε τη δουλειά στον Ιταλό τεχνικό, ο οποίος πάντως πέτυχε να επαναφέρει την επιθετικότητα στην ομάδα. Η ΑΕΚ έπαιξε όμορφο ποδόσφαιρο επί των ημερών του, νίκησε στα περισσότερα ντέρμπι, όμως έχασε το πρωτάθλημα από απώλειες σε παιχνίδια με τις μικρότερες ομάδες και η σεζόν άφησε γλυκόπικρη γεύση.

* Το φύλλο της εφημερίδας εκδόθηκε σαν σήμερα, στις 16 Απριλίου 1952, μετά από φιλικό αγώνα της ΑΕΚ με τον Ερυθρό Αστέρα, ο οποίος βρισκόταν στην Ελλάδα και έπαιξε επίσης με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό.