Η τακτική ανάλυση της Ιαπωνίας

Μία από τις ομάδες που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η Ελλάδα στο Μουντιάλ είναι η Ιαπωνία. Το Sport24.grείναι το ελληνικό μέσο που συμμετέχει στο “Guardian Experts’ Network” για το Μουντιάλ 2014 και μέσω αυτού ο Μπεν Μέιμπλι, δημοσιογράφος στο “J Sports”, αναλύει τακτικά τους “μπλε σαμουράι”.

Ο βασικός στόχος του Αλμπέρτο Τζακερόνι κατά την τετραετή του θητεία στον πάγκο των “μπλε σαμουράι” είναι να προετοιμάσει μία ομάδα ικανή να μπει στην παγκόσμια ποδοσφαιρική σκηνή με το δικό της τρόπο.

Μετά την εξασφάλιση της παρουσίας της στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Νότιο Αφρική, ο τότε προπονητής Τακέσι Οκάντα ανακάλυψε πως οι αντίπαλοι υψηλότερου επιπέδου από εκείνους που αντιμετώπιζε στα προκριματικά της Ασίας, δεν είχαν πρόβλημα να εκμεταλλευτούν το τεράστιο κενό μεταξύ των μέσων και των ικανών, αλλά αργών, κεντρικών αμυντικών της Ιαπωνίας.

Οι ντροπιαστικές εμφανίσεις στα φιλικά με την Ολλανδία, τη Σερβία και τη Νότιο Κορέα ώθησαν σε μία επείγουσα αλλαγή τακτικής την παραμονή του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με τον Γιούκι Άμπε να προστίθεται ως έξτρα αμυντικός μέσος και τον Κεϊσούκε Χόντα να χρησιμοποιείται ως “ψευτοεννιάρι”, χωρίς κλασικούς επιθετικούς. Οι συγκεκριμένες κινήσεις απέδωσαν, αφού η Ιαπωνία έφτασε στα νοκ-άουτ σε ξένο έδαφος για πρώτη φορά, αλλά η Παραγουάη ήταν εκεί για να την αποκλείσει από τη συνέχεια στη διαδικασία των πέναλτι.

Άλλαξε τα πάντα ο Τζακερόνι

Ωστόσο, προσλαμβάνοντας έναν Ιταλό ως διάδοχό του, δεν ήταν ένδειξη πως η Ιαπωνία θα επέμενε σε συντηρητική προσέγγιση. Ο Τζακερόνι απαλλάχθηκε αμέσως από κάποιους της παλιάς φρουράς, επανέφερε το σχηματισμό 4-2-3-1 κι έψαξε να δημιουργήσει μία ενθουσιώδη νέα ομάδα με σημείο αναφοράς τους νεότερους μεσοεπιθετικούς και μπακ που ήδη ξεχώριζαν στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Στο ντεμπούτο του νίκησε με εντυπωσιακό τρόπο την Αργεντινή, ενώ στα πρώτα του επίσημα παιχνίδια, στο Κύπελλο Ασίας του 2011, η Ιαπωνία βελτιωνόταν διαρκώς για να φτάσει τελικά μέχρι την κατάκτηση του τροπαίου.

Ο 24ος παίκτης του 2010, ο Σίνζι Καγκάουα, έγινε αμέσως ο παίκτης-κλειδί για τον Τζακερόνι όπως είχε γίνει και για τον Γιούργκεν Κλοπ, αλλά παρά το γεγονός ότι κέρδισε τη φανέλα με το Νο10 στην εθνική ομάδα, ο παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σπάνια χρησιμοποιείται στο κέντρο. Αντ’ αυτού, στον άξονα είναι ο Κεϊσούκε Χόντα, του οποίου η στάση, η ψυχραιμία και η συνοχή -τουλάχιστον με τη φανέλα της Ιαπωνίας- τον κάνουν τον ιδανικό ενορχηστρωτή για το γρήγορο επιθετικό της παιχνίδι.

Τα τελευταία δύο χρόνια, ο Χόντα υιοθετεί μία ελαφρώς διαφορετική αρχική θέση, ώστε να συνδέεται πιο αποτελεσματικά με τους δύο αμυντικούς μέσους, ενώ ο Καγκάουα και ο τρίτος μεσοεπιθετικός κινούνται προς τα μέσα, ώστε να προσφέρουν κοντινές, τριγωνικές πάσες. Αυτό επιτρέπει στον Γιούτο Ναγκατόμο και στον Ατσούτο Ουτσίντα να βγαίνουν μπροστά από τα πλάγια και τον Χόντα να καταφθάνει στο σημείο του πέναλτι και να προσθέτει μία ακόμα επιθετική απειλή.

Αδυναμία η άμυνα

Ειρωνικό, αλλά ίσως τώρα η εμφανής αδυναμία της Ιαπωνίας να είναι στην άμυνα, και ιδιαίτερα στο κέντρο αυτής. Στο περσινό Confederations Cup, οι “μπλε σαμουράι” κυριάρχησαν επί της Ιταλίας για 70 λεπτά, αλλά δέχθηκαν τέσσερα γκολ στα υπόλοιπα 20, με συνέπεια να ηττηθούν με 3-4, ενώ δέχθηκαν ντροπιαστικές ήττες από τη Βραζιλία και το Μεξικό σε παιχνίδια που οι επιθετικοί τους απέτυχαν να λάμψουν.

Αυτό προκάλεσε υπεροπτική και αφελή κριτική από το διεθνή Τύπο, αλλά είναι γεγονός πως η Ιαπωνία βασίζεται στην επιθετική της γραμμή. Λειτουργεί καλύτερα επιθετικά και αμυντικά όταν οι προωθημένοι παίκτες πιέζουν ψηλά και αμυντικοί μέσοι κερδίζουν χρόνο για να καλύψουν τα κενά από πίσω. Όταν κάθονται πίσω, αρχίζουν να καταρρέουν.

Η μεγαλύτερη κριτική που ασκείται στον Τζακερόνι είναι για την απροθυμία του να δοκιμάσει καινούρια πράγματα -εκτός από ένα αναποτελεσματικό πείραμα με το παλιό του 3-4-3 ως plan B- ή καινούρια πρόσωπα. Ωστόσο, στο Κύπελλο Ανατολικής Ασίας του 2013, ο πρώην προπονητής της Μίλαν και της Γιουβέντους, χρειάστηκε να επιλέξει μία ομάδα με παίκτες από το ιαπωνικό πρωτάθλημα, κάτι που φάνηκε να αλλάζει τον τρόπο σκέψης του. Έξι από τους 23 που θα είναι στη Βραζιλία, έκαναν το διεθνές ντεμπούτο τους σε εκείνη τη διοργάνωση, συμπεριλαμβανομένου και του 26χρονου αμυντικό της FC Τόκιο, Μασάτο Μορισίγκε, όπως και των επιθετικών Γιοϊτσίρο Κακιτάνι και Γιούγια Οζάκο. Ο Κακιτάνι σκόραρε στην εκτός έδρας νίκη με 3-2 επί του Βελγίου τον περασμένο Νοέμβριο, αλλά ο Οζάκο, της Μόναχο 1860, ήταν αυτός που εντυπωσίασε με ένα και μία ασίστ στον Χόντα στην ισοπαλία 2-2 με την Ολλανδία, τέσσερις μέρες νωρίτερα.

Η πιο σημαντική νέα άφιξη είναι ο δυναμικός μέσος Χοτάρου Γιαμαγκούτσι της Σερέζο Οζάκα, μέλος της ομάδα κάτω των 23 ετών της Ιαπωνίας, που πήρε την 4η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής περιοδείας της εθνικής Ιαπωνίας στην Ευρώπη, η ικανότητά του να κερδίζει την μπάλα προσέδωσε μεγαλύτερη συνοχή κι έκανε πιο εύκολη τη ζωή είτε για τον αρχηγό Μακότο Χασέμπε είτε για τον Γιασουχίτο Έντο (με 141 διεθνείς συμμετοχές). Μάλιστα, μπορούμε να πούμε πλέον πως οι δύο βετεράνοι αμυντικοί μέσοι παλεύουν για μία θέση δίπλα στον Γιαμαγκούτσι, ο οποίος πανηγύρισε την κλήση του στο Παγκόσμιο Κύπελλο εγκαταλείποντας τη χαρακτηριστική του ντεκαπάζ κόμμωση και ξαναέβαψε το μαλλί του μαύρο.

Ο Χιρόσι Κιγιοτάκε της Νυρεμβέργης προτιμάται συχνά για τη θέση του δεξιού χαφ, αλλά ο Σίνζι Οκαζάκι εντυπωσιάζει -αν και σε πιο προωθημένο ρόλο- από τότε που πήγε στη Μάιντς στο ξεκίνημα της σεζόν και μοιάζει το φαβορί για να ξεκινήσει στη Βραζιλία. Ο τερματοφύλακας της Σταντάρ Λιέγης, Έιζι Καβασίμα, είναι επιρρεπής σε… τρέλες, αλλά πιθανότατα θα πάρει τη θέση του Σουσάκου Νισικάουα των Ουράουα Ρεντς.

Ποιος παίκτης θα εντυπωσιάσει τους πάντες στο Παγκόσμιο Κύπελλο;

Η Ιαπωνία μπορεί να μην έχει ακόμα έναν παγκόσμιας κλάσης επιθετικό, αλλά δεν χρειάζονται απαραίτητα έναν, από τη στιγμή που ο επιθετικός διευκολύνει αυτούς που βρίσκονται πίσω του. Όπως έδειξε απέναντι στην Ολλανδία, ο Γιούγια Οζάκο είναι αυτός ο άνθρωπος. Ο 23χρονος δεν επιλέχθηκε στην ομάδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, αλλά τα 19 γκολ στη J-League το 2013, του έδωσαν την ευκαιρία στο Κύπελλο Ανατολικής Ασίας, πριν από αυτήν την εξαιρετική εμφάνιση απέναντι στην Ολλανδία, όπου συνδυάστηκε άψογα με τον Χόντα, τον Καγκάουα και τον Οκαζάκι. Η μεταγραφή του Ιανουαρίου στη 2η κατηγορία της Γερμανίας φαινόταν ως ρίσκο, μόλις έξι μήνες πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά ο Οζάκο αγωνιζόταν τακτικά για τη Μόνχαο 1860, όντας μάλιστα κι ο πρώτος σκόρερ με 6 γκολ μόλις σε 15 συμμετοχές.

Ποιος είναι ο ρεαλιστικός στόχος της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο και γιατί;

Να πάει ένα βήμα παραπέρα από τη Νότιο Αφρική το 2010 και να φτάσει μέχρι τα προημιτελικά. Υπό τον Τζακερόνι, η Ιαπωνία δεν χρειάζεται πλέον να συμβιβαστεί επιθετικά, όπως έκανε πριν τέσσερα χρόνια, και όπως έχει δείξει τους τελευταίους 12 μήνες απέναντι στην Ιταλία, την Ολλανδία και το Βέλγιο -όπως και με την Αργεντινή και τη Γαλλία νωρίτερα- στη μέρα της είναι ικανή να προβληματίσει και να νικήσει τις καλύτερες ομάδες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ωστόσο, όταν αναγκάζεται να γυρίσει πίσω, η άμυνά της είναι ευάλωτη για σχεδόν κάθε αντίπαλο, οπότε θα είναι ζωτικό για την Ιαπωνία να επιβάλλει τον επιθετικό της ρυθμό από νωρίς στα παιχνίδια και να τον διατηρήσει. Δεν υπάρχει κανένα εχέγγυο πως θα μπορέσει να προκριθεί από έναν πολύ δύσκολο και ισορροπημένο όμιλο με την Ακτή Ελεφαντοστού, την Ελλάδα και την Κολομβία, αλλά αν το καταφέρει αυτό, θα της δώσει αρκετή αυτοπεποίθηση πριν από μία πιθανή σύγκρουση με την Αγγλία ή την Ιταλία στους “16”.