Η Ηλέκτρα Τζούρτζεβιτς στο SPORT24: “Σαν όνειρο το πρώτο μου γκολ με την Εθνική, ένιωσα λύτρωση μετά τους τραυματισμούς μου”

Η Ηλέκτρα Τζούρτζεβιτς είναι αναμφίβολα ένα από τα πρόσωπα της σεζόν στο ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα. Η 19χρονη αποτελεί βασικό όπλο του ΠΑΟΚ στην πορεία του προς την επανάκτηση των σκήπτρων και κέρδισε επάξια τις πρώτες της επίσημες συμμετοχές με την Εθνική Γυναικών.

Η ταλαντούχα φορ όχι μόνο ήταν επιδραστική για τη γαλανόλευκη, αλλά πέτυχε και το πρώτο της γκολ με το Εθνόσημο, βάζοντας το κερασάκι στη νίκη με 3-0 επί της Γεωργίας για τα προκριματικά του Μουντιάλ.

Κόρη της παλιάς δόξας του Δικεφάλου, Μίλαν Τζούρτζεβιτς, η νεαρή διεθνής κυνηγός άνοιξε τα χαρτιά της για πρώτη φορά, αποκλειστικά στο SPORT24. Η λαμπερή πρεμιέρα στην Εθνική, οι συμβουλές του πατέρα της και η Ηλέκτρα πίσω από την Τζούρτεβιτς.

Το γκολ στην Τούμπα, οι στόχοι της και το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα που βρίσκεται έναν αιώνα πίσω ήταν μόνο μερικά από όσα έθιξε με αξιοσημείωτη ωριμότητα σκέψης η Ελληνίδα διεθνής.

Συνέντευξη στον Σταύρο Λιώση

Πώς έζησες το επίσημο ντεμπούτο σου με την Εθνική Ομάδα αλλά και το πρώτο σου γκολ;

Ήταν μια πάρα πολύ ωραία εμπειρία. Χάρηκα πάρα πολύ που μπόρεσα και σκόραρα γιατί είναι μεγάλη μου χαρά που είμαι στην ομάδα και που κλήθηκα στην Εθνική. Προφανώς ήθελα να το αφιερώσω το γκολ στην οικογένειά μου. Γιατί δεν το περίμενα ποτέ. Ήταν σαν όνειρο.

Μιλώντας και με τον προπονητή και με τις συμπαίκτριές σου, καταλαβαίνω ότι έχετε μια πολύ ωραία παρέα και ότι ανυπομονείτε να έρθουν οι επόμενες κλήσεις.

Ναι, είναι αλήθεια. Έχουμε πάρα πολύ καλό κλίμα στην ομάδα. Όλες οι παίκτριες έχουμε δεθεί πάρα πολύ, και πολύ καλά.

Είτε είναι μεγάλες ή μικρές, έχει γίνει ένα καλό πάντρεμα μεταξύ των παικτριών. Και ναι, και με το επιτελείο έχουμε πάρα πολύ καλές σχέσεις.

Γενικά όντως έχουμε δεθεί πάρα πολύ και ναι υπάρχει μία ανυπομονησία για τα επόμενα ματς γιατί είχαμε και θετικά αποτελέσματα στα προηγούμενα δύο και ανυπομονούμε πάρα πολύ για το επόμενο και να ξαναβρεθούμε όλοι στην ομάδα.

Δείξατε με τα παιχνίδια που κάνατε ότι δεν είστε για τη League C, ότι το επίπεδο αυτής της ομάδας είναι για πιο ψηλά. Μιλώντας μεταξύ σας, αλλά και εσύ προσωπικά πόσο μακριά βλέπεις μια μεγάλη διοργάνωση με την Εθνική ομάδα;

Εμείς στοχεύουμε σε πιο υψηλά πράγματα. Προφανώς δεν είμαστε για τη League C. Έχουμε πάρα πολύ καλή ποιότητα και έχουμε δείξει μέσα στον αγωνιστικό χώρο ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα.

Εμείς στοχεύουμε πρώτα βήμα προς βήμα. Δεν θέλουμε να κάνουμε τεράστια άλματα. Βήμα προς βήμα είναι το ιδανικό να καταφέρουμε να ανέβουμε στη League Β και από κει και πέρα μέσα από τη δουλειά και τη σκληρή προσπάθεια θα τα καταφέρουμε να πάμε και στην Α.

Έχεις αντιμετωπίσει κάποια δυσκολία στο ότι συνδυάζεις φέτος και κλαμπ και εθνική ομάδα ή είναι κάτι φυσικό για σένα;

Όχι απαραίτητα. Εντάξει, γενικά πάντα ήμουν μέσα στον αθλητισμό. Και πάντα συνδύαζα και την Εθνική γιατί είμαι από τις Kορασίδες στην Εθνική. Από κει και πέρα γίνονται και ταξίδια, υπάρχουν και απαιτητικές καταστάσεις, οπότε πάντα το συνδύαζα.

Από πολύ μικρή ηλικία δεν μου φαίνεται κάτι αφύσικο. Είναι φυσιολογικό για μένα. Εντάξει, προφανώς άλλες υποχρεώσεις στην Εθνική, άλλες υποχρεώσεις είναι στην ομάδα μου και πρέπει να μαθαίνουμε να τα ξεχωρίζουμε. Αλλά είναι κάτι φυσικό πλέον.

Πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε ο πατέρας σου στο να ξεκινήσεις το ποδόσφαιρο; Ήταν δεδομένο ότι επειδή είσαι η κόρη ενός παλιού μεγάλου ποδοσφαιριστή, θα ακολουθούσες ένα τέτοιο δρόμο; Ή ήταν δική σου επιλογή;

Ο πατέρας μου ποτέ δεν με πίεσε να ακολουθήσω το δικό του άθλημα. Εγώ από μικρή, επειδή ήμουν γενικά στον αθλητισμό, ήθελα να δοκιμάσω κάποια πράγματα.

Μου άρεσε λίγο το τένις αλλά πιο πολύ είχα αγάπη για το ποδόσφαιρο. Μπορεί επειδή στο δημοτικό είχα παρέα με αγόρια, παίζαμε πιο πολλή μπάλα και προτού καν ξεκινήσω να μπω σε μία ομάδα, παίζαμε στο σχολείο, παίζαμε σε πάρκα και το είχα λίγο σαν σκέψη ότι θέλω να το συνεχίσω αυτό.

Προφανώς έβλεπα και τον πατέρα μου που είναι ένα είδωλο για μένα, αλλά όχι, δεν με πίεσε κανένας να ξεκινήσω ποδόσφαιρο. Στην αρχή κιόλας με υποστήριξαν πάρα πολύ σε αυτό που ήθελα να κάνω. Μόνη μου ήθελα να ξεκινήσω και μετά απλά ακολούθησαν οι δικοί μου.

“Η μητέρα μου δεν ήθελε να παίξω ποδόσφαιρο, αλλά άλλαξε γνώμη”

Υπήρξε κάποια στιγμή που κλείδωσε αυτό το πράγμα μέσα σου;

Από μικρή ηλικία. Νομίζω είχε κλειδώσει από πάντα. Η μητέρα μου δεν ήθελε να με πάει να παίξω ποδόσφαιρο. Είναι η αλήθεια. Το απέφευγε γιατί λέει όλα αυτά που λένε οι γονείς για τα κορίτσια ότι θα στραβώσουν στα πόδια σου κτλ.

Και εγώ πίεζα εκεί πέρα: θέλω μπάλα, θέλω μπάλα. Με είχε γράψει σε όλα τα άλλα αθλήματα, με είχε γράψει μπάσκετ, με είχε γράψει μπαλέτο. Δεν ήθελε με τίποτα.

Εντάξει, έκατσα λίγο καιρό, μετά έφευγα και μετά έτυχε να με να με θέλουν στην ομάδα στίβου στον ΠΑΟΚ. Και επειδή η μητέρα μου δεν ήθελε να με πάει στίβο γιατί είχε κάνει αυτό το άθλημα παλιά, αναγκάστηκε λοιπόν να με γράψει ποδόσφαιρο.

Στην πρώτη ομάδα γυναικών που έπαιξα ήταν στον Μέντικα, στην Καλαμαριά. Ήταν το πρώτο τμήμα που είχα μπει και είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που είχα συμπαίκτριες και είχα γυναίκες δίπλα μου.

Γιατί τα περισσότερα κορίτσια τα μικρά που ξεκινάνε από ηλικίες μικρές, ξεκινάνε με αγόρια να παίζουν. Εγώ είχα ξεκινήσει με γυναίκες και από εκεί είχα κάτσει περίπου τέσσερα χρόνια. Έπαιζα με μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες και κάποιες φορές έπαιζα και χωρίς δελτίο. Λίγο παράνομα, αλλά τότε ήταν που έπαιζα πιο πολύ για τη χαρά μου, γιατί ήμουν μικρή και ήθελα να παίξω μπάλα.

Μετά, όταν πήγα στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ, μετά από τόσα χρόνια στην ομάδα του Μέντικα ήταν πιο σοβαρά τα πράγματα. Λέω πρέπει να το δω πιο σοβαρά. Και τότε ήταν που έπεσε η αληθινή δουλειά όντως πάνω μου.

Η μαμά σου άλλαξε γνώμη τελικά για το αν έπρεπε να παίξεις ποδόσφαιρο;

Σίγουρα άλλαξε γιατί έρχεται συνέχεια στο γήπεδο. Κάνει και ταξίδια μαζί μου για να έρθει να με βλέπει, οπότε πιστεύω λίγο άλλαξε.

Δηλαδή είχε έρθει μέχρι τη Σερβία να με δει στην Εθνική Νεανίδων.

Ζητάς συμβουλές από τον μπαμπά σου, σου λέει πράγματα;

Ο μπαμπάς μου είναι από την ημέρα που ξεκίνησα είναι μόνιμος σύμβουλός μου. Είναι αυτός που είναι ο πρώτος άνθρωπος που ακούω πάντα για κάτι που έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο. Είναι ο πρώτος άνθρωπος.

Τα λόγια του είναι πολύ σημαντικά για μένα, γιατί το κατέχει καλύτερα από όλους. Αναγνωρίζει τα λάθη μου. Καθόμαστε, κάνουμε αναλύσεις, κάνουμε χίλια δυο και είναι ο πρώτος άνθρωπος που ακούω. Και προφανώς οι συμβουλές του παίζουν μεγάλο ρόλο για μένα γιατί με κάνει να εξελίσσομαι καθημερινά.

Τι σου είπε ο μπαμπάς σου μετά από το καμπ αυτό της Εθνικής;

Γενικά ο μπαμπάς μου είναι λίγο αυστηρός σχετικά με τις αποδόσεις μου. Μπορεί να βάλω δύο γκολ σε έναν αγώνα αλλά πάλι να υπάρχει κάτι λάθος σε αυτό.

Αλλά εκείνο είναι σημαντικό γιατί η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά στον παίκτη. Τίποτα. Μου έδωσε πολλά συγχαρητήρια και μου είπε ότι όταν γυρίσω Θεσσαλονίκη θα τα πούμε και από κοντά.

Σου τόνισε τι δεν έκανες καλά;

Ναι φυσικά, αυτό είναι δεδομένο. Αλλά εκεί είναι που χρειάζεται να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου που ξέρει από το ποδόσφαιρο.

Εκεί είναι το σημαντικό να έχεις κάποιον που να ξέρει να σου λέει ακόμα και την λεπτομέρεια. Γιατί δηλαδή πολλοί άνθρωποι δεν θα γυρνούσα να μου πουν στο ματς που έκανα με την Γεωργία που έβαλα γκολ: “Ηλέκτρα, εσύ δεν έκανες καλά εκείνο”.

Όλοι ερχόντουσαν και μου έλεγαν μπράβο. Ο πατέρας μου, ο μόνος άνθρωπος που θα έρθει να μου πει μπράβο, αλλά και όσα θα μπορούσα να σκεφτώ. Εκεί είναι δηλαδή που μετράει η διαφορά.

“Έχουμε το μέταλλο του νικητή”

Έχοντας μεγαλώσει ποδοσφαιρικά από τα 14 χρόνια σου στον ΠΑΟΚ, ποια είναι αυτά τα στοιχεία με τα οποία ταυτίζεσαι στον Δικέφαλο;

Με την ομάδα έχουμε έναν κοινό στόχο. Παλεύουμε πάντα για το καλύτερο. Παλεύουμε πάντα για τους τίτλους, γιατί αυτό είναι το πιο σημαντικό για εμάς.

Το κοινό στοιχείο θα έλεγα, είναι η αποφασιστικότητα μας και το πόσο θέλουμε κάτι. Γιατί όταν έχεις έναν κοινό στόχο με άλλα άτομα, πασχίζεις γι αυτό το πράγμα και είμαστε πολύ καλές συμπαίκτριες και έχουμε γενικά το μέταλλο του νικητή.

Ποιά είναι η σχέση σου με τον ομοσπονδιακό τεχνικό κ. Σπέρτο; Είχατε συνεργαστεί στο παρελθόν ή τον γνώρισες τώρα;

Είχε έρθει πριν γίνει το πρώτο καμπ της Εθνικής Γυναικών στα φιλικά που κάναμε στην Βοσνία, είχαμε επίσημα οι Νεάνιδες και είχε έρθει μαζί μας μαζί και η κα Τσιάπανου και τους είχαμε για αρκετό διάστημα. Κάπου στις 10-11 μέρες, αν θυμάμαι καλά, τους είχαμε δίπλα μας και μας παρακολουθούσαν.

Απλά δεν είναι ότι έμπλεκαν κάπως σημαντικά, αλλά μας παρακολουθούσαν κι έβλεπαν πως δουλεύουμε και τι ποιότητα έχουμε σαν παίκτριες. Τον έμαθα πρώτη φορά και τον αναγνώρισα ότι είναι ένας πάρα πολύ καλός άνθρωπος και έμπιστος, αλλά μετά τον μάθαμε καλύτερα. Τους χαρακτήρες ο ένας του άλλου. Μετά στα επόμενα, στα φιλικά και μετά στα επίσημα.

Αλλά γενικά ο κόουτς έχει πάρα πολλή σχέση με όλες τις παίκτριες. Και αυτό νομίζω κάνει το κλίμα μας ακόμα καλύτερο γιατί υπάρχει κατανόηση και επικοινωνία μεταξύ όλων των αθλητριών και των τεχνικών.

“Θέλουμε να κατακτήσουμε τα πάντα για τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ”

Παράλληλα με την Εθνική κάνετε και πολύ καλή σεζόν με τον ΠΑΟΚ. Δείχνετε έτοιμες να ξαναγυρίσετε στους τίτλους μετά από ένα διάλειμμα πέρσι. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς και για το γεγονός ότι είναι στα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ;

Ναι, έχουμε βάλει νομίζω όλα τα τμήματα του ΠΑΟΚ σαν στόχο φέτος να κατακτήσουμε τα πάντα. Γιατί όπως είπες είναι τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ και είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Θέλουμε να δείξουμε πολύ καλό πρόσωπο, να πάρουμε ό,τι υπάρχει από τίτλους και να κάνουμε υπερήφανους τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Οπότε ναι, νομίζω ότι όλα τα τμήματα του ΠΑΟΚ έχουν βάλει στόχο αυτό το πράγμα και εμείς σαν το τμήμα του ποδοσφαίρου γυναικών το σκεφτόμαστε μέρα παρά μέρα και ματς με ματς θέλουμε μόνο νίκες.

Και απ ό, τι φαίνεται τα καταφέρνουμε μέχρι στιγμής, αλλά συνεχίζουμε με το κεφάλι κάτω, ταπεινά, μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα στο τέλος της σεζόν και να κρατάμε και τα δύο τρόπαια μαζί.

Στην ομάδα είσαι συμπαίκτρια με μία από τις σημαίες του ερασιτεχνικού ΠΑΟΚ, τη Θώμη Βαρδαλή. Πολλοί τη λένε θηλυκή Βιεϊρίνια. Παίζετε και σε κοντινά μέτρα στο γήπεδο. Σε βοηθάει; Σε συμβουλεύει;

Ναι. Η Θώμη είναι ένας άνθρωπος με πάρα πολλή εμπειρία στα πόδια της. Έχει πάει Αμερική, στον ΠΑΟΚ, μετά έκανε απίστευτα πράγματα.

Είναι σε μια ηλικία που ακόμα μπορεί να αποδώσει και να δείξει έναν καλό εαυτό μέσα στο γήπεδο.

Προφανώς και με βοηθάει γιατί η εμπειρία της είναι πάρα πολύ μεγάλη και το να έχω δίπλα μου μια παίκτρια που έχει τόση πολλή εμπειρία και ξέρει πράγματα για το ποδόσφαιρο μέσα στον αγωνιστικό χώρο με κάνει να νιώθω ασφάλεια που την έχω δίπλα μου.

Εσύ πού προτιμάς να παίζεις μέσα στο γήπεδο; Εντάξει, όπου σε βγάλει προπονητής το καταλαβαίνω. Αλλά εσύ πού απολαμβάνεις περισσότερο;

Ιδανικά μου αρέσει να παίζω σέντερ-φορ, αλλά και σε όποια άλλη θέση με βάλει ο προπονητής. Εγώ δεν έχω θέμα, αρκεί να παίζω.

Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που έχεις εντοπίσει ότι θες να βελτιώσεις;

Θέλω να βελτιώσω την τεχνική μου σίγουρα. Λίγο την τοποθέτηση μέσα στο γήπεδο και λίγο την εκρηκτικότητα μου που δεν την έχω πολύ. Αυτά είναι κυρίως αυτά που θέλω να αλλάξω και να τα βελτιώσω.

Γι αυτό και υπάρχει και η περίοδος του καλοκαιριού. Πριν ξεκινήσει η σεζόν, που είναι η περίοδος που πρέπει να δουλέψουμε πάρα πολύ σκληρά για να βελτιωθούμε ως παίκτριες.

Ουσιαστικά γίνεται λίγο περισσότερο βίωμα απ’ ότι καταλαβαίνω. Δηλαδή και σε διακοπές να είστε, στην πραγματικότητα δεν είστε σε διακοπές. Πρέπει να διατηρείτε μια καθημερινότητα.

Ναι, ισχύει αυτό, γιατί για έναν ποδοσφαιριστή προφανώς θα υπάρξει περίοδος που πρέπει να ξεκουραστεί για να ξελαμπικάρει λίγο το μυαλό του. Καλό είναι να υπάρχουν διακοπές.

Εγώ σαν Ηλέκτρα δεν τρελαίνομαι κιόλας, αλλά μ’ αρέσει να έχω αρκετό χρόνο στη διάθεσή μου για να προπονούμαι, γιατί όπως σου είπα, είναι η μόνη περίοδος που μπορείς να εξελιχθείς ως παίκτρια.

Μέσα στη σεζόν δεν προλαβαίνεις να κάνεις ατομικές, οπότε συμφέρει πάρα πολύ να κάτσεις να δουλέψεις σε αυτά που λείπουν.

Αν αφαιρέσουμε από την κουβέντα τον μπαμπά σου, έχεις άλλο ποδοσφαιρικό ίνδαλμα; Είτε στο ποδόσφαιρο ανδρών, είτε γυναικών.

Τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

Έχεις κάποιο αγαπημένο γκολ;

Έχω δύο. Το ένα είναι με την Εθνική που έβαλα τώρα και το γκολ που έβαλα στην Τούμπα. Νομίζω ο καθένας που θα έβαζε γκολ στην Τούμπα θα ένιωθε ιδιαίτερη χαρά.

“Μοναδικό συναίσθημα να σκοράρεις στην Τούμπα”

Πώς ήταν αυτή η εμπειρία να παίζετε ως ομάδα γυναικών στην Τούμπα;

Έχουμε ξαναπαίξει παλιότερα, αλλά πάντα είναι μια μοναδική εμπειρία, ειδικά όταν παίζεις μέσα στο γήπεδο με μια ομάδα σαν την ΑΕΚ.

Είχε πολύ κόσμο, μας υποστήριζε και ήταν ένα μοναδικό συναίσθημα. Ακόμα περισσότερο όταν σκοράρεις.

“Στην Ελλάδα είμαστε 100 χρόνια πίσω”

Και ο ΠΑΟΚ το έχει κάνει όπως είπες και εσύ. Το έκανε και η ΑΕΚ πέρσι σε ένα παιχνίδι. Γενικά στο εξωτερικό βλέπουμε ότι γίνεται όλο και περισσότερο συχνό φαινόμενο. Να παίζει δηλαδή η ομάδα γυναικών στην έδρα της ανδρικής ομάδας.

Πόσο μακριά πιστεύεις ότι είμαστε από το να το να το δούμε και στην Ελλάδα να γίνεται κανονικότητα αυτό το πράγμα;

Να πω την αλήθεια, ειλικρινά είμαστε πολύ μακριά. Έχουν γίνει κάποια βήματα που είναι σημαντικά, αλλά τώρα άμα συγκρίνουμε την Ελλάδα με το εξωτερικό, είμαστε πάρα πολύ μακριά.

Εκατό χρόνια πριν είμαστε δυστυχώς, αλλά σε αυτό φημίζεται νομίζω και η Ελλάδα ότι είμαστε πάρα πολύ αργοί στους ρυθμούς μας. Εντάξει, γενικά το ποδόσφαιρο γυναικών δεν διαφημίζεται όπως θα έπρεπε και δεν έχει πάρει τόσο πολλή αναγνωρισημότητα όσο θα έπρεπε.

Πιστεύω αξίζουν οι παίκτριες να έχουν κάθε φορά που παίζουν ένα ματς στην τηλεόραση και κόσμο να έρχεται στο γήπεδο για να τις δει. Αλλά άμα είναι να συγκρίνουμε με το εξωτερικό είμαστε νομίζω πάρα πολύ μακριά.

Πράγματι δείχνουν ότι έχουν πάρει κάποια βελτίωση τα πράγματα. Βέβαια θα πω εγώ ότι όσο πιο χαμηλά είναι κάτι, τόσο πιο μεγάλη είναι η άνοδός του στην αρχή. Αλλά εσύ, παρότι είσαι νεαρής ηλικίας, έχεις αντιμετωπίσει σεξισμό ή απαξίωση, ότι το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα ας πούμε.

Ναι, εντάξει, αυτά πιο πολύ σε μικρότερες ηλικίες τα άκουγα. Τώρα που μεγάλωσα δεν τα ακούω. Σε μικρότερη ηλικία το άκουγα ή μου έλεγαν είσαι αγοροκόριτσο ή άσε την μπάλα, είσαι γυναίκα να πάει να πλύνει τα πιάτα και τέτοια. Εντάξει, αυτά είναι συνήθη σχόλια νομίζω και πάντα θα υπάρχουν. Πιο πολύ από το αντρικό φύλο.

Πώς το αντιμετωπίζεις αυτό; Μέσα σου.

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου, είναι η αλήθεια, γιατί εγώ πάντα έκανα αυτό που αγαπούσα και δεν θα έρθει κανένας να μου πει μην κάνεις αυτό, μην κάνεις εκείνο. Εγώ θέλω να το κάνω. Δεν με νοιάζει καν καθόλου.

Είναι στους μακροπρόθεσμους στόχους σου να παίξεις στο εξωτερικό;

Ναι, πάντα ήταν ένα όνειρο για μένα να παίζω στο εξωτερικό. Από πάρα πολύ μικρή έβλεπα παίκτριες να παίζουν και έλεγα ότι θέλω να κάνω το ίδιο, αλλά αυτό γίνεται βήμα βήμα.

Προφανώς δεν βιάζομαι για τίποτα, αλλά ναι, ήταν πάντα ένας και είναι πάντα ένας στόχος που έχω στο μυαλό μου.

Έχεις κάποια ομάδα ή πρωτάθλημα που θα σου άρεσε;

Ναι, το ιταλικό θα έλεγα. Θα ήταν μια καλή αρχή. Εντάξει τώρα υπάρχουν πολύ ωραία πρωταθλήματα έξω. Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία είναι δυνατές εκεί πέρα χώρες και τα πρωταθλήματα τους είναι πολύ δυνατά, αλλά πιστεύω μια καλή αρχή θα γινόταν εκεί.

“Είμαστε γυναίκες και παράλληλα θέλουμε να έχουμε και τη ζωή μας”

Είδαμε στην Ιταλία ότι η Μίλαν έγινε η πρώτη ομάδα που που ανανεώνει τα συμβόλαια στις παίκτριες που μένουν έγκυες. Τέτοιες πρωτοβουλίες νομίζω ότι είναι πολύ μακριά από την ελληνική πραγματικότητα.

Καλά ναι, αλλά εντάξει, εγώ έχω μάθει να μην τα θεωρώ όλα αυτονόητα στη ζωή, οπότε δεν είναι ότι θα πω ότι πρέπει να το έχει η Ελλάδα και αυτό το πράγμα.

Προφανώς δεν ζητάω κάτι τέτοιο, αλλά είναι πάρα πολύ καλό που γίνονται τέτοια βήματα στο εξωτερικό, ειδικά γιατί κανείς δεν το έχει αυτονόητο εκεί πέρα.

Έχω δει και άλλα περιστατικά, όπως εκείνο με μία αθλήτρια που της είχαν κόψει τον μισθό γιατί είχε μείνει έγκυος και είχε πάει στα δικαστήρια την ομάδα για αποζημίωση. Και είναι καλό να μπαίνει δηλαδή στο τραπέζι κάτι τέτοιο.

Γιατί ναι, είμαστε γυναίκες και παράλληλα θέλουμε να έχουμε και τη ζωή μας, όχι μόνο το ποδόσφαιρο.

Έχεις εσύ κάποια κάποια ρουτίνα, κάποιο γούρι ας πούμε πριν τους αγώνες;

Έχω ένα γούρι. Είναι ότι πάω σε ένα λίγο απομονωμένο μέρος που είμαι λίγο μόνη και έχω τον σταυρό μου στο χέρι που φοράω.

Είναι βαφτιστικό μου και το κρατάω στο χέρι και απλά κάνω μια προσευχή από μέσα μου. Το φιλάω και πάω έξω στο γήπεδο. Αυτό είναι το γούρι μου.

Τι σου αρέσει να κάνεις για να ξεκουράζεσαι; Να φεύγει το μυαλό σου από το ποδόσφαιρο;

Γενικά είμαι πολύ σπιτόγατος. Μου αρέσει να κάθομαι σπίτι και να ξεκουράζομαι στο σπίτι μου. Βάζω και μια ταινία.

Θα κοιμηθώ αρκετά, αλλά εντάξει, καλό είναι και να βγαίνεις έξω με την παρέα σου, να ξεφεύγει λίγο το μυαλό σου, αλλά συνήθως είμαι σπίτι μου και χαλαρώνω.

“Οι τραυματισμοί με έφεραν στα χειρότερά μου”

Στο άμεσο μέλλον ποιοι είναι οι στόχοι σου, στα επόμενα 1,5 – 2 χρόνια;

Να βάλω κυρίως πολλά γκολ γιατί η φετινή σεζόν δεν μου έχει πάει όπως θα ήθελα. Είναι αλήθεια ότι είχα αρκετούς τραυματισμούς και με είχαν κρατήσει πίσω. Να πάρω λίγο τη ροή στα πόδια μου με παιχνίδια.

Να βάζω γκολ. Βασικά αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα αυτό. Αλλά να παραμείνω στέλεχος στην Εθνική Ελλάδας που είναι στη γυναικών.

Πώς ήταν αυτή η περίοδος με τους τραυματισμούς;

Ήταν άσχημη. Στην αρχή της σεζόν είχα πάθει τενοντίτιδα στο γόνατο. Μπήκα πρώτο ματς αφού το ξεπέρασα, έβαλα γκολ και στη φάση που έβαλα γκολ μου γύρισε ο αστράγαλος κι έπαθα διάστρεμμα.

Μετά με άφησε εκτός δύο ματς αυτό τραυματισμός. Μετά έγινα καλά. Μετά πάλι με έπιασε το γόνατο και μετά τα Χριστούγεννα. Το αποκορύφωμα ήταν που έπαθα κάταγμα στην κερκίδα στο δεξί χέρι και με άφησε πολύ καιρό εκτός.

Ήμουν στα χειρότερά μου πιστεύω ψυχολογικά αλλά κατάφερα να επανέλθω, Δόξα τω Θεώ.

Επομένως ήταν και λίγο μια δικαίωση για εσένα το τελευταίο διάστημα, ότι ξεπέρασες δηλαδή όλες αυτές τις δυσκολίες;

Ναι, είναι αλήθεια αυτό. Ένιωσα μια λύτρωση, ας το πω έτσι πιο πολύ για τον εαυτό μου. Να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορώ ακόμα να το καταφέρω.

Γιατί όταν κάποιος περνάει τόσους πολλούς τραυματισμούς μέσα σε τόσο μικρό διάστημα είναι δύσκολο να επανέλθεις ψυχολογικά.

Και εγώ είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που έχω ανθρώπους που με στηρίζουν. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό γιατί χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσα να τα καταφέρω και κυρίως το δίνω σε αυτούς τους ανθρώπους δίπλα μου που έχω.

Κλείνοντας, έχεις να μας πεις κάποια ωραία ιστορία είτε από την Εθνική είτε από τον ΠΑΟΚ; Κάποιο αστείο περιστατικό, κάτι που πιστεύεις ότι αξίζει να βγει προς τα έξω;

Πέρσι είχαμε παίξει με τον Παναθηναϊκό στην έδρα τους και ήμασταν ζόρικα στο πρωτάθλημα.

Και πριν το ματς είχαμε κάνει στάση στα ΣΕΑ και είχα δει ένα λούτρινο. Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Είπα στον ψυχολόγο της ομάδας ότι το θέλω και μου είπε ότι αν βάλω γκολ θα μου το πάρει. Εγώ δεν τα πήγαινα τόσο καλά εκείνη την περίοδο και πείσμωσα τόσο πολύ.

Και λέω θα το πάρω ρε φίλε. Και με το που μπήκα, μετά από λίγο έβαλα γκολ. Μετά το ματς πήγα, το πήρα.